Klimmen, klimmen en klimmen

We zijn ‘s morgens niet meer verrast over het weer. We hoeven er niet aan te twijfelen, het gaat zeker regenen. Een fijn voordeel is deze vakantie ook dat je je ‘s morgens nooit hoef af te vragen wat zal ik vandaag eens aantrekken. 

Ik doe steevast mijn overschoenen weer aan die de laatste twee jaar nog nooit zo veel te lijden hebben gehad als deze twee weken. Deze BBB regenschoenen zijn niet alleen niet waterdicht maar ze zijn ook totaal niet ademend. Als ik mijn schoenen uittrek moet ik dat vooral niet precies onder de rookmelder doen want die kan spontaan aanslaan. Ik laat ze na de vakantie ook hier, want ik durf die dingen niet mee het vliegtuig in te nemen. 

De start was vandaag niet soepel. Ik rij eerst vanaf de rotonde twee keer de verkeerde kant op voordat ik, de goede weg had te pakken. Omdat we dan te langzaam heuvel op fietsen duurt het even voordat de gps ontvangst heeft. 

Het is zwaar bewolkt en het duurt ook niet lang of de poncho kan weer onder de snelbinder vandaan. Het is vandaag zo’n dag dat we toch zo af en toe de zon zien. Maar tijdens de regenbuien en het regenjack en poncho aan is het niet te harden als we moeten klimmen. We hebben vandaag een relatief korte dag. Was gepland op 33, maar wel met héél veel klimmen 

(bijna 900mtr). Omdat mijn twee eigen gemaakte routes meer dan 1000 mtr klimmen geven probeer ik de route van Komoot nog een keer. Deze route is korter en minder hoogtemeters. Het gebied waar we doorheen steken om in Noia te komen is behoorlijk bergachtig. Bergen van zelfs boven 600 meter. Het gaat goed tot we bijna boven aan een lange en steile klim zijn. Een klim waar geen eind aan lijkt te komen. We rijden op prachtige kleine en rustige weggetjes waar we echt steil omhoog kruipen. Onderweg tijdens een regenjaswissel worden we aangesproken door een vrouw die ons wilde overtuigen dat we voor Noia toch echt terug moesten. Maar we hadden een route en we houden ons daaraan. Maar Komoot heeft ons weer in de steek gelaten en een onmogelijke route voorgeschoteld. 

Als we boven op een kruispunt komen wil Komoot ons rechtdoor laten gaan op een hele steile (niet te doen) modderige weg, rechtsaf is de andere kant op van Noia en links gaat zo’n beetje terug waar we vandaan kwamen. Dan is het echt puzzelen op een heel klein schermpje. Waar Komoot de routes vandaan haalt ik weet het niet hoor. Het werd mij aanbevolen omdat door Komoot juist ook verschil wordt gemaakt voor het fietsen met een trekkingfiets. Op de fiets- en wandelbeurs nog wel. Gelukkig was het net droog anders kom je er helemaal niet meer uit. Er komt net een auto aan en die stopt voor ons. We vragen de weg naar Noia. Oeps, zie je hem denken. Hij wijst ons een weg terug naar rechts aan en dan “todo recto, todo recto”. Op de vraag van Fabienne of het nog veel klimmen is, zegt hij lachend “oh, poco poco”. We gaan niet onverhard rijden dus de weg van de man lijkt ons de beste optie. Het is inderdaad poco omhoog en mucho omlaag. We komen dan wel op de doorgaande weg naar Noia. Het is de beste optie. Ons korte ritje van 33 wordt hierdoor 46km. Met uiteindelijk toch weer bijna 900 hoogtemeters. Als Fabienne op een gegeven moment blij roept dat we weer gaan dalen frons ik mijn hoofd en kijk haar bezorgd aan. Dan heeft ze het zelf ook door. “Het lijkt wel of ik ga hallucineren.” Zegt ze . Er ligt nog een klim voor ons en deze weg gaat echt omhoog. We stoppen dus maar even om wat te drinken.  

Na nog een paar klimmen is dan wel grootste gedeelte achter ons. Ons rest nu nog een lange afdaling naar Noia. Afdalen is toch altijd de bonus na een lange klim, maar dit keer dus niet. De afdaling is lang en het is koud. Komt natuurlijk ook dat we bezweet zijn van de lange klimmen, maar waar het ook door komt, dit voelt niet als beloning. We zijn blij dat we er zijn. 

Onderweg zien we ook maishuisjes, die specifiek in Gallicië voorkomen. In de maishuisjes werd vroeger het mais gemalen en gedroogd, zo legde een vrouw ons gisteren nog in Santiago uit. Dat was nodig omdat het hier nogal eens regent……

Nog even een dingetje. Wij eten altijd veel yoghurt onderweg. Omdat we zo weinig mogelijk en zo, licht mogelijk willen reizen hebben we van een lieve vriendin van ons bamboe lepeltjes gekregen. Wegen niets en kunnen we meerdere keren gebruiken. We hebben er ook maar twee gekregen. We gebruiken de lepeltjes nu twee weken en we overwegen een klacht. De bamboe lepeltjes, zijn van de KLM, schimmelen na verloop van tijd en zijn te vies om nog te gebruiken. Of het is inferieure bamboe of de regen is zo intens geweest dat onze bamboe zo langzamerhand wortel schiet in onze tas en weer langzaam tot leven komt. We hebben voor onze veiligheid de lepeltjes hier in het bos in de grond gezet. Binnen een paar jaar lopen er waarschijnlijk panda’s hier. 

Half drie rijden we Noia binnen. Het is een plaatsje helemaal aan het begin van een soort fjord. Zo’n ford noemen ze hier een ria. Onderweg naar het hotel zien we een supermarket die gelukkig open is. Het is zondag en dit is de eerste winkel die we zien die open is. We springen allebei van de fiets en willen even snel nog wat inkopen doen. Huh, dicht. Het is vijf over half drie en half drie sluiten we. Nee sorry kan echt niet meer, alles is al afgesloten. Oké, jammer. Pech.

We gaan meteen naar ons hotel waar we de bagage op de kamer zetten en vragen waar we nog wat kunnen eten. We krijgen meteen een plattegrond met restaurantjes. Geregeld, snel op pad.

We eten op een plein, maar we zitten gewoon met onze regenjas en winterfietsjack aan en dikke Nepalese buff om de nek. Morgen gaan we naar Finisterre.