Laatste dag Spanje

Vandaag fietsen we richting Portugal, maar we blijven nog net voor de grens een dagje in Spanje hangen. De oorspronkelijke bedoeling was naar Valenca in Portugal te fietsen, maar we hebben er voor gekozen om net voor de grens in Tui te overnachten. Omdat het in Spanje beter weer is 😳.

Daardoor is deze dag iets korter en morgen iets langer. Het is wat het is. 

Om vandaag niet de N-550 hoeven fietsen heb ik een alleraardigst alternatief uitgepuzzeld. Ik was best trots dat het me was gelukt om via kleine weggetjes een heel stuk drukke weg te omzeilen. Dit enthousiasme ging heel snel over in twijfel en zelfs ergernis. Het was in ieder geval niet druk. Dat was dan ook echt het enige positieve punt. Het was zo steil. Het afdalen was al tricky, waarbij je het best met je billen zo ver mogelijk achter op het zadel moest gaan zitten om niet eerder beneden aan te komen dan je fiets. En meestal komt er na een hele steile afdaling weer een hele steile …..  Oh man (hombre zeggen ze hier) we kregen de fiets zelfs lopend bijna niet omhoog. Het lukte Fabienne niet. Ze stond halverwege de helling in 45graden (het leek bijna parallel met de weg) handremmen in geknepen, en ze kon geen stap meer zetten. “Dit gaat niet hoor”. Was ik het in dit geval mee eens. Toch even later maar een stukje drukke weg genomen. Was gelukkig maar 4km. De rest van de route was perfect. 

We fietsen vandaag de laatste volle dag tussen de heuvels van Galicië. Morgen hebben we weer uitzicht op de zee. Dus daarom vandaag nog maar even de heerlijke naaldbomenlucht opsnuiven. 

We fietsen vandaag heel vaak heel dicht langs of op de camino en zien ontzettend veel wandelaars. Hele grote groepen achter elkaar. Sommigen lopen er nog fris en monter bij, anderen lopen toch wel moeilijk. Je ziet ze echt denken: “waarom ben ik hieraan begonnen?” We komen ook veel langs cafeetjes en restaurantjes die hier hele goede zaken doen door de pelgrims en ook veel verwijzingen naar albuerges. Het schijnt dat je die toch beter wel van tevoren kunt reserveren. 

We komen ruim op tijd aan in Tui. Een leuke kleine plaats die ons een beetje aan Trujillo en Caceres in Spanje doen denken. Gelukkig niet toeristisch, hoewel het wel een belangrijke plaats is op de Camino voor de wandelaars. Het dorpje heeft kleine smalle straatjes met kleine keitjes en heeft gelukkig zijn eigen identiteit behouden. We lunchen uitgebreid in een klein lokaal restaurant. We kiezen allebei voor vis, nu het nog kan. Ik voor de bacalao en Fabienne voor een vis die ze niet kent, met de naam El Bonito. Beetje gekke naam wel, want het betekent ‘ de mooie’. Volgens de serveerster lijkt het op tonijn. De vissen smaakten allebei heerlijk. Na wat gegoogle is el bonito inderdaad een soort tonijn die alleen in Galicië voorkomt.

Ons onderkomen is een hostel. Maar het is zo mooi dat we ons afvragen wat nu het verschil is tussen een hotel en een hostel. Dit hostel wordt gerund door een jonge vent die eigenlijk advocaat is, maar dit veel leuker vindt. Het gebouw is van zijn grootvader geweest en hij heeft er zijn hele leven met zijn hele familie en ook opa en oma gewoond. Hij heeft het vijf jaar geleden overgenomen samen met zijn broer en laten verbouwen tot een hostel. Wij hebben de oude kamer van zijn grootvader. Het hemelbed staat er nog in. Verder is het gebouw op en top gerenoveerd en ziet er prachtig uit. Onze gastheer is uitermate vriendelijk en legt ons van alles uit over het gebouw en zijn familie. Dan weer in het Spaans en dan weer in het Engels. Toffe gast. 

Op onze laatste dag toch nog wat informatie over Galicië. Deze provincie is ongeveer net zo groot als Nederland, maar heeft slechts 3 miljoen inwoners. Het is al bevolkt geweest in de ijzertijd. De Kelten en de Romeinen hebben hier gewoond en ook een deel van Galicië is door de Moren bezet geweest. De Keltische roots zie je ook terug in de muziek met ‘la gaita’, de doedelzak als bekende uiting van de Keltische cultuur. We hebben onderweg al een paar keer iemand op een doedelzak horen spelen.

Het was vandaag een zomerse dag. Het is ‘s-avonds nog heerlijk zwoel. ‘s-Avonds komen de mensen naar buiten en lopen de terrassen vol. We zitten heerlijk op het terras iets te drinken tussen het geroezemoes van de Spanjaarden. Bij ieder drankje krijg je gewoon een tapas en de sfeer is heerlijk ontspannen. Inwoners uit Tui met wandelaars en fietsers samen op het terras geeft een ontspannen leuke sfeer. En leuke verhalen.

Gallicie heeft twee officiële talen. Het Spaans en het echte Galleco. Wij worden eigenlijk altijd in het Spaans aangesproken, behalve dan gisteren wat voor Fabienne niet te verstaan was. Alle naamborden officiële teksten staan ook in twee talen aangegeven. Reclameborden zijn ook vaak in het Galleco. De taal lijkt wat op het Portugees. Als je het leest, kun je er met wat Spaanse taalkennis wel wat van maken, maar verstaan is wat anders. 

Morgen gaan we de grens weer over naar Portugal. Omdat we in Tui hebben geslapen ipv in Valenca is de dag wat langer dan gepland. Vermoedelijk zullen we 85 tot 90km moeten fietsen. Na een prachtige dag vandaag lijkt het weer morgen even een dipje te krijgen met regen in de middag. Daar schrikken we niet meer van natuurlijk. We fietsen recht naar beneden dus naar het zuiden. Het is hier gelukkig bijna altijd noord, noord/westen wind. Maar in de afgelopen maand en de komende twee weken één dag wind uit het zuiden. MORGEN!!!