Naar het einde van wereld

We staan vroeg op want we hebben een lange dag. Maar……het is droog!! Overschoenen in de tas. De rest trekken we nog even aan want het is wel heel dik bewolkt. Maar we hebben er vertrouwen in dat het vandaag goed gaat worden.

We moeten eerst even wat brood scoren want voor de supermarkt waren we gisteren net te laat. Bij een panaderia kopen we een paar broodjes en twee lekkere croissants. Zo, de ochtend komen we door. We hebben ons schema voor de komende dagen wat aangepast. Super handig dat we een planning per dag hebben uitgeprint en in de tas hebben. Zo weten we iedere dag wat ons te wachten staat, hoe zwaar het is en welke hotels we voor de volgende dag kunnen boeken. We boeken telkens een dag vooruit. We hebben besloten een rustdag straks in Pontevedra op te offeren maar dan een paar dagen iets korter te fietsen. Maar vandaag is het nog even ‘volle bak’. We fietsen naar Fisterra, vroeger beter bekend als het eind van de wereld, omdat de mensen toen dachten dat er verder niets meer was. En dat dit echt het eind van de wereld was. Fisterra is het meest westelijke puntje van het Spaanse vasteland. Je kijkt rondom naar zee, zee en nog eens zee. 

We kiezen vandaag niet voor de meest directe route door het land maar voor de langere route strak langs de kust. “Maken we niet zo heel veel hoogtemeters” maak ik Fabienne ‘s avonds nog wijs. Omdat we de kustlijn volgen fietsen we ook langs alle baaien en hebben we voortdurend prachtige uitzichten. De uitzichten zijn echt fantastisch en de weg die we nemen loopt inderdaad strak langs de kust. Soms langs stranden en soms langs ruige rotsformaties. We ruiken voortdurend de zilte zeelucht van de zee en het zeewier. Als we even richting strand fietsen wijst Fabienne mij op de lamsoren. “Lamsoren?”, vraag ik. Ik kijk om me heen. Ik zie niets hoor. Nee daar! Oh ja natuurlijk, lamsoren is een soort van zeewier. Het ruikt wel heel erg. 

De zon prikt vandaag steeds wat vaker door de wolken heen. Het komt natuurlijk ook omdat we naar het verste puntje land in de zee fietsen. 

Even verderop zien we een paar vrouwen op het strand (blubber) naar mosselen zoeken. Tja je moet natuurlijk als je zo strak aan de kust fietst straks wel vis, en het liefst mosselen eten. We gaan het zien.

Rond 12:00 schijnt de zon precies daar waar wij fietsen. Boven zee strak blauw en boven land dik bewolkt. We lunchen heerlijk in het zonnetje. Alle regenspullen kunnen uit. Alleen het windjackje zo af en toe aan als we afdalen. 

Omdat we strak langs de kust fietsen zien we Fisterra voortdurend liggen aan de andere kant van het water. Het lijkt dichtbij, maar voor het gevoel komt het geen meter dichterbij. Eindelijk komen we na een van de mooiste fietsdagen rond half vijf aan in Fisterra. We kiezen ervoor eerst iets te drinken en dan naar Faro de Fisterra (de vuurtoren) te gaan. Fabienne bestelt een cola en ik een biertje, terwijl ik me tegelijkertijd afvraag of dat wel een goed plan is. Voor de vuurtoren moeten we namelijk nog nog even honderddertig meter klimmen. Hoewel ons hotel op een steenworp afstand ligt van het terras waar we zitten, gaan we met tassen aan de fietsen naar boven. Het is een klimmetje van 3km en 130 meter klimmen. Stelt niks voor, maar dat gold voor alle klimmetjes vandaag. Bij elkaar hebben we vandaag bijna 100 km gefietst en bijna 1100mtr geklommen. Pfff. Maar door het mooie weer voelde het niet zo. Wat een zonnetje niet kan doen hè.

Finisterre, in het Galicisch Fisterra, is een mythische plaats aan de Costa da Morte. De naam Finisterre komt van het Latijnse Finis Terrea, wat zoveel betekend als het einde van de wereld. Deze naam is aan Finisterre toegekend door de Romeinen, omdat het dorp één van de meest westelijke punten van Europa is. 

Volgens de legende is Finisterre de eerste plaats waar de Apostol Jacobus voet aan land zette in Galicië. Door deze geschiedenis werd het al vele honderden jaren geleden ook gebruikelijk voor pelgrims om na hun bedevaart naar Santiago door te lopen naar Finisterre.  Een bekend ritueel van pelgrims die aankomen in Finisterre is het verbranden van hun kleding op de kaap. Door het lopen van de tocht naar Santiago zijn pelgrims al van hun zonden verlost. Het aanschouwen van de zonsondergang en daarna het verbranden van de kleding zou als een wedergeboorte zijn. 

Bijna boven halen we een oude man in, 73 horen we later, die op een gewone stadsfiets rijdt. Hij heeft samen met zijn dochter vanaf Pau naar Fisterra gefietst. Ontzettend knap. 

Eenmaal boven is het een beetje toeristisch. Gelukkig zijn wij laat in de middag, maar te zien aan de parkeerplaatsen voor touringcars wil je hier niet midden op de dag zijn, of in het hoogseizoen. Ook wij maken onze foto’s met fiets voor km paal 0,00km. Uiteraard vraagt iedereen dan of ze een foto moeten maken van ons tweeën. Graag. We hebben ons verste punt van deze reis bereikt en het ging vandaag super goed met ons allebei. Vanaf morgen gaan we weer richting Porto. Na alle fotomomentjes op het plateau bij de vuurtoren dalen we af naar ons hotel. Fabienne heeft weer een superleuk hotel gevonden. Meteen bij binnenkomst staat ze weer een kwartier te praten met de eigenaresse. Ik heb het idee dat dit iedere dag voor haar het leukste moment van de dag is. Ik sta er iedere keer weer met verbazing naar te kijken. Natuurlijk is zo’n eigenaresse beleefd en kijkt ook mij zo af en toe aan tijdens het gesprek. Maar het is dan al snel duidelijk dat van mij geen respons moet worden verwacht. 

Vanavond via de eigenaresse een restaurantje aanbevolen gekregen en dus heerlijk mosselen met friet gegeten. 

Toen we terug kwamen van het restaurant en ik de trap op liep naar de tweede etage voelde ik dat de knietjes vandaag toch hard hebben moeten werken. Gelukkig heeft Fabienne in de medicijndoos allerlei middeltjes. Dus ook nog een buisje “Toco tholin, het goede oude huismiddel” van sportmasseur Yvonne van Bommel. Door ons liefkozend altijd de OlievanBommel genoemd. Even smeren dus. We gaan het zien morgen.