Stoempen tegen de wind in

Na een lekker stevig ontbijt, want gisteren had Fabienne na een kwartier al hongerklop, gaan we op pad. We houden toch Weeronline maar in de gaten. Het is weliswaar prachtig weer, strak blauwe lucht, maar het moet vanmiddag zwaar bewolkt worden. En zoals gister al opgemerkt: we hebben wind uit het zuiden, dus vol tegen. Het moet rond 15:00 uur gaan regenen wat later wordt bijgesteld naar 17:00 uur.

Tijdens het ontbijt komt er een echtpaar in pyjama de eetruimte binnen. Het is een royaal ontbijtbuffet. De man en vrouw, allebei met haar dat net ontploft lijkt, lopen verdwaasd rond alsof ze thuis zijn. De man in een beetje te ruime geruite sullige pyamabroek loopt een beetje slaapdronken rond. Hij zoekt hun tafel. De tafelnummers corresponderen met de kamernummers. Maar tja dat blijkt zelfs voor een Amerikaan net uit bed geen eenvoudige opdracht te zijn. Dit echtpaar loopt de Camiño en heeft nu al een rustdag. Waarschijnlijk daarom loopt hij ook lekker huislijk in zijn pyjama door het hostel alsof hij thuis is en de krant zoekt. 

De etappe viel vandaag nog niet mee trouwens. Aan de kust is de windkracht 2/3 volgens Weeronline, in het echt voelt het toch al snel als 3/4. En dan is 80km ineens heel ver. Zeker als er ook nog wat heuveltjes bijkomen. Dan heb je wind én heuvel tegen. Maar het is lekker weer en de zon schijnt. Korte broek en t-shirt en flink gesmeerd. Wat willen we nog meer. Het lijkt trouwens nergens in Europa echt stabiel goed weer te zijn. 

Het lijkt wel of alles leuker wordt bij mooi weer. Bij het uitrijden van Tui moeten we even opletten omdat mijn navigatie ook hier weggetjes aangeeft waar ik met de trap naar beneden moet. Dat doen we liever niet natuurlijk.  We vinden snel de goede weg en we fietsen al gauw op de brug die de grens is met Portugal. Net voor de brug houdt een Spanjaard ons tegen. “Zal ik een foto maken van jullie tweeën met de fiets voor de brug”.  Eh huh, foto? Nou dit is nou niet de plek voor een foto die op de cover moet komen van ons album, maar goed het is een vriendelijk aanbod. De man maakt een foto en wij gaan weer verder. De brug is wel bijzonder. Aan het begin en het eind van de brug een huisje dat vroeger de landsgrens markeerde. De brug was dan dus niemandsland. Wat een gedoe was dat vroeger eigenlijk hè met die grenzen in Europa.

We zijn dus snel weer in Portugal. Zo fiets je om half negen Spanje uit en ben om vijf over half acht in Spanje. We merken wel meteen dat het een uur vroeger is. Het is toch nog wat frisser 😉.

Het is wel fijn dat we werkelijk meteen over de grens in Portugal voor fietspaden kunnen kiezen. De fietspaden lopen mooi langs de kust en omdat we een andere grensovergang hebben dan op de heenweg fietsen we door een heel ander gebied. 

De wind is vandaag wel even een dingetje. We willen een beetje doortrappen maar met de wind tegen valt het niet mee.  We zien in de verte achter ons de regenwolken hangen. We hopen de buien voor te blijven.

Onderweg krijg ik nog een app van mijn zusje. Weer ergens voor geslaagd. Nu weer voor reanimatie en AED gebruik en vervolg EHBO.  Ik krijg tegenwoordig om de paar maanden van mijn zus een kopie van een certificaat of diploma. Zo knap. Even videobellen dus en feliciteren. Nu ze dit heeft kunnen we misschien wel samen een keer een stuk van de Camiño lopen 😳. 

De route is afwisselend en mooi, al,kijken we wel iedere keer achterom hoe snel de wolken gaan. Gelukkig blijft de temperatuur aangenaam, maar verdwijnt het zonnetje rond twee uur toch definitief achter de wolken. 

Rond vier uur rijden we het dorpje net voor Esposende in. Geen dorp waar je meteen voor volgend jaar al weer je hotel reserveert, maar het lag qua kilometers goed op de route naar Porto. Fabienne had wel moeite iets goeds te vinden. Er was niet zoveel in Esposende. Of een heel oubollig hotel of een albergue. Daar hebben we niet zo’n zin in. Dat is natuurlijk toch een beetje de zorg als je maar een dag vooruit boekt. We hebben een kamer in Casa Anita. Prachtige reviews, mooie foto’s op booking, maar wat een vreemd mens zeg, die Anita. De kamer die we van de vijf beschikbare kamers krijgen is fantastisch. Gewoon super! Groot, mooi, nieuw en superschoon.  We horen meteen van die zen muziek (van die sauna muziek met bubbels en water geluidjes). De dame ziet er voorzichtig uitgedrukt een beetje vreemd uit. Een raar model bril die scheef op haar hoofd staat,  weide gekleurde knalroze Nepal broek, warrig haar (zoals die Amerikaan), een hoge kraakstem en ze kijkt je aan alsof ze je zo kan omtoveren tot een kikker. We moeten bij de deur meteen onze schoenen uit doen. “May be that’s more comfortable for you”. Ja, ja, Ik wilde nog zeggen “weet je echt heel zeker dat ik hier mijn schoenen uit moet doen”. Ze heeft ook een heel klein hondje rondlopen en ik weet niet of die hond daar goed tegen kan. Mwah, je moet het zelf weten. Weet je wat ik leg mijn overschoenen er naast. Weet ik zeker dat die hond van mijn schoenen af blijft. De dame in kwestie is rond de zestig (denken wij) en is twee jaar geleden uit Canada teruggekomen naar Portugal. Haar vader was Duits en haar moeder Portugees. 

Als we ‘s avonds uit onze kamer komen om naar het dorp te lopen, staat Anita ineens weer achter ons. We krijgen strikte instructies over de deur en de sleutels. Het regent buiten, dus moeten we weer in de poncho naar beneden lopen. Wel heerlijk pizza gegeten met heel veel lopers van de camino. Als we weer naar binnengaan, zegt Fabienne dat we meteen onze schoenen moeten uitdoen en op sokken naar boven moeten lopen. We zijn nog niet binnen of Anita maant ons weer dat we de schoenen maar beneden moeten laten staan. “No, we need to pack them in our luggage”, dus we nemen ze in onze hand mee naar onze kamer. Onze poncho’s hebben we buiten goed uitgeklopt en we lopen voorzichtig de trap op om geen stappen te maken. Pffff, wat een neurotische dame. De zen-muziek staat nog steeds aan en in plaats van er rustig van te worden, krijgen wij er zo langzamerhand de kriebels van.

Morgen zijn de vooruitzichten voor het weer beter en moet het zonnig zijn. Morgen fietsen we onze laatste etappe naar Porto, en dat wordt dus ook ons laatste blog. We hebben na morgen nog wel twee dagjes Porto maar dan schrijven we niet meer. Woensdagochtend gaan we weer naar huis.