Prachtige laatste fietsdag

Afgelopen nacht hebben we allebei heerlijk geslapen. Wel waren we allebei een uurtje eerder wakker door het tijdverschil. Door het neurotische gedrag van onze eigenaresse passen we toch onbewust ons gedrag een beetje aan. We gaan uiterst voorzichtig met alle spulletjes om. Maar juist als je dat doet gaat alles fout. Ik laat ‘s morgens vroeg de thermosfles vallen. Kling ding deng op de marmeren vloer. Dat maakt een enorm kabaal. Fabienne had gisteren ook al een leuk geinig glazen flesje met een kaarsje laten vallen op het kleine balkon. Glas stiekem in een bakje op het balkon gestopt en kaarsje in een ander bakje gestopt. Na ons ontbijt slopen we om half negen op onze sokken naar beneden en meteen staat Neuroot achter ons. Of we lekker hebben geslapen en waar we naar toe gaan. We hebben nu pas tijd om in de ruimte beneden wat rond te kijken. Er staat een hele grote kast met allemaal beeldjes van dieren en andere snuisterijen. Ik denk al gauw dat het gasten zijn die ze heeft omgetoverd tot een beeldje van dit of me dat, zodat ze altijd fijn bij haar in de buurt kunnen zijn. Ik weet niet hoe snel ik naar buiten moet komen. Maar omdat het vannacht toch een beetje heeft geregend houdt Neuroot mij angstvallig in de gaten dat ik niet met natte schoenen ook maar een stap weer over de drempel zet. Nou ik wil zelf ook geen stap meer binnen zetten. Fabienne is de hoffelijkste van ons twee en blijft maar met dat mens praten. Ondertussen roept ze ook steeds haar hondjes tot de orde in zo’n lijzige Amerikaanse toon: “Rufus go back to your bed, Bella don’t bite in your leg”.  Bella heeft schattige roze sokjes aan en dan is er nog hondje nummer drie, die ook niet luistert. Ook weer dat verhaal dat haar vader Duits was, haar moeder Portugees en weer dat andere gasten wel meerere dagen bleven. Ja wij niet, doei. Hé kom op we hebben een lange dag. Ik ben opgelucht dat Neuroot de poort open doet en we even later weer vrij zijn. We staan buiten. Pfff

Het is trouwens prachtig weer en het beloofd een perfecte dag te worden. Het is mirakels dat we gisteren de wind vol tegen hebben gehad en vandaag hebben we alle mazzel van de wereld. De wind komt uit precies de andere kant, het noordwesten. Dus we hebben de wind vol in de rug. Is wel lekker op zo’n laatste dag.

Omdat we vandaag een relatief korte dag hebben met weinig of geen hoogtemeters besluiten we zo veel mogelijk langs de kleine weggetjes langs de kust te fietsen. Het liefst zo scherp mogelijk langs het water. Man, man, man wat een kasseien liggen hier. Ik denk dat we in lengte zo achter elkaar alle kasseienstroken van Parijs-Roubaix hebben gefietst. Maar het deert ons vandaag niet want het is prachtig weer, het is warm en we hebben wind mee. 

Ook fietsen we zo veel mogelijk over paden, gemaakt van houten planken. Het maakt herrie maar het is wel heel mooi. We rijden eigenlijk bijna op het strand. Een keer was wat minder toen het plankenpad eindigde in een duinpan. We konden er niet doorheen dus moesten we terug en alsnog over de weg. 

Omdat we allerlei alternatieve routes proberen langs de kust is het avontuur gegarandeerd. Zo ook het pad dat eigenlijk meer een karrenspoor is dan onverharde weg. Halverwege zakt het wiel van Fabienne in het zand en slipt. Ze kan maar net overeind blijven. Hoe doet die Van der Poel dat toch? Terug is geen optie dus toch maar door. Ook dat is goed afgelopen.

Omdat het vandaag zo zonnig is en zondag is, is het gezellig druk langs de boulevards waar we voorbij fietsen. Vooral de Portugezen gaan er met dit mooie weer ook op uit. Ze lopen graag te flaneren met dit mooie weer op hun vrije dag. De fietspaden zijn één met het trottoir, maar nergens een boze blik of reactie als we er voorbij willen. Natuurlijk bellen we ook niet wild en fietsen rustig en wachten tot ze ons in de gaten krijgen en rustig opzij gaan. Altijd krijgen we een vriendelijk woord. Het is tenslotte algemeen bekend dat je krijgt wat je geeft. Wij komen vooral leuke en aardige mensen tegen die ons waarderend begroeten en een compliment voor wat we doen. Ja zo kan het ook.

Op de boulevard besluiten we te eten in de zon. Het valt ons op dat fietsen met de zon in je rug aangenamer aanvoelt dan stil zitten in de wind. Het is zelfs fris. 

Na de lunch komen we op een opgebroken weg. Tja daar houden de App’s geen rekening mee natuurlijk. Het is wel een lullig stuk om weer helemaal terug te gaan, dus gaan we door het zand en over de steentjes. De werklui hebben echt liever niet dat mensen er toch doorheen gaan want ze hebben het afgezet met een lint. Mwah een lint. We vinden twee smalle padjes aan de zijkant van de half gerestaureerde weg. Als ik achter Fabienne loop zie ik dat de mannen zelfs al lijntjes waterpas hebben gesteld voor morgen. Nou voor Fabienne was het alleen maar een lastig en hinderlijk touwtje. Terwijl ze net al bijna een paaltje met haar achtertas probeerde te molesteren probeert ze nu al lopend schurend langs de muur nieuwe graffiti op haar tas te krijgen. Nou gelukt hoor.

We fietsen vandaag echt op het gemak. We hebben geen haast en willen niet al te vroeg aankomen.  We hebben zelfs tijd om onze overschoenen ceremonieel weg te gooien in een prullenbak. Zo daar zijn we vanaf. Na dit oponthoud sturen we de fietsen in een klein dorpje met een gezellige markt, tegelijkertijd een terras op. We hebben wel zin in iets fris. Fabienne een liptonice en ik een biertje. Of dat verstandig is met nog 25km voor de boeg, vraag je je altijd pas af als je de eerste slok genomen hebt. We hebben er ook twee pastel de nata bij genomen. Is natuurlijk geen combinatie, maar smaakte voortreffelijk. 

We komen steeds dichter bij Porto ook weer meer Camiño wandelaars tegen. Allemaal nog kwiek en enthousiast. Elkaar spontaan groetend en fris uit hun ogen kijkend. Ze zijn er echter nog lang ziet. Maar alweer veel waardering voor al deze mensen. 

Als we bij het fort van Porto zijn beland weten we dat we bijna in Porto zijn. We kiezen ervoor ook nu zo veel mogelijk langs het water naar Porto te fietsen. Op een gegeven moment moeten we hoog Porto in om bij ons hotel te komen. Even voor de cijferaars onder ons. De heuvel naar ons hotel is een rechte weg omhoog, 803 meter lang en 10%. We kunnen jullie garanderen dat is héél erg. Maar het is wel een heel fijn hotel. Dat dan weer wel. De fietsen kunnen meteen naar binnen en alles is voor ons geregeld. 

De komende twee dagen gaan we lekker op ons gemak door Porto kuieren. We gaan nog wel een rondleiding doen door de sardientjesfabriek net buiten Porto. Je mag proeven en je krijgt beschermende kleding van hun. We zijn dus wel benieuwd waar we in verzeild gaan raken. 

Woensdag hebben een vroege vlucht naar huis. We hebben totaal 1212km gefietst en 10.500 hoogtemeters gemaakt. We hebben weer geen lekke banden gehad en geen pech aan onze fietsen. Ook wij hebben het, zoals het er nu naar uitziet, goed doorstaan. Straks lekker thuis weer op de racefiets en dan in de zomermaanden met de caravan naar Frankrijk. De racefietsen en de wandelschoenen gaan mee om te wandelen in Pyreneeën. 

We vonden het weer heel erg leuk om een blog te schrijven en we hebben weer genoten van de leuke, enthousiaste, spontane en grappige reacties. 

Het wordt voor jullie wel even 5 maanden wachten op de volgende blogs. Maar die worden vast weer heel leuk en bijzonder. We gaan namelijk op herhaling in Zuid-Amerika.