Van ría naar ría

Vannacht heeft het weer heel hard geregend. Dan lig je ‘s nachts toch al snel te bedenken wat de alternatieven kunnen zijn. Hier komt geen trein. Wellicht een bus? Maar ‘s morgens denken we er al weer heel anders over. We hebben in dit mooie drie jaar oude hotel een fantastisch ontbijt. Dat maakt de dag meteen goed. Het beste ontbijt tot nu toe. Gelukkig hebben we de tijd en genieten we er heerlijk van. Maar als we om kwart voor negen willen vertrekken zien we een donkere lucht aan de hemel. Wow, niet normaal. Dat ziet er zo dreigend uit dat we spontaan allebei, zonder overleg, besluiten alle regenspullen weer uit te pakken en aan te trekken.

We fietsen vandaag van Muros naar Vilagarcia de Arousa. Alleen al om de naam wil je deze plaats niet overslaan. Vilagarcia de Arousa. Heerlijk om die naam een paar keer door je mond te laten rollen en dan vooral de ‘R’ lekker laten rollen. De straten zijn kleddernat van de regen afgelopen nacht. Het heeft zo hard geregend dat het water diagonaal over de straat stroomt naar de lagere gedeelten. Maar niet zeuren, het is nu droog. Behalve natuurlijk het opspattende water van de weg.

We houden de moed er gewoon goed in en hebben samen veel plezier. Het lijkt verdikkeme heel voorzichtig een beetje op te klaren. Nou is Galicië de groenste provincie van Spanje met de meeste regenval, maar ze kunnen het ook wel overdrijven zeg. Zo hier en daar zien we door de donkere wolken blauwe lucht. Ondanks dat we ook vandaag nog een groot gedeelte aan de kust fietsen lijkt het wel dat we telkens precies op de scheidslijn fietsen van zon en wolken. En dan precies aan de verkeerde kant. 

Het fietsen vandaag is toch ook wel weer bijzonder. Ja we fietsen al dagen in de provincie Galicië.  De laatste dagen alleen maar langs de kust. We fietsen vandaag niet overal meer strak langs de kust maar steken regelmatig een ría over. Een wat? 

Je zou het niet zeggen maar de kust van Galicië is ruim 2000 km lang. Dat komt omdat de kust ontzettend grillig is en bestaat uit enorme zeearmen. Ze noemen die hier rías. Vergelijk het een beetje met de fjorden in Noorwegen. El río is in het Spaans de rivier, en la ría is dus een zeearm. Die lopen een heel stuk het land in. De rías zijn als de zee; er is zout water en eb en vloed.

De meest zuidelijke kust van Galici waar wij nu fietsen noemen ze deze inhammen de Rías Baixas (baixa is Gallicisch voor baja in het Spaans, en betekent laag). De Rias Altas zijn de meest noordelijke rías.

Deze streek van de Rias Baixas bestaat uit 4 ria's Ría de Muros y Noia (daar hebben we gisteren en vandaag de hele dag gefietst), de Ría Arousa (daar zijn we nu aangekomen), Ría de Pontevedra en de Ría de Vigo (die hebben we op de heenweg gedaan). De rías liggen bezaaid met eilandjes en zijn omgeven door met pijnbomen bedekte heuvels. Dat hebben we gemerkt vandaag. De Rías Baixas zijn rijk aan zeeleven en de economie draait op handel en visserij. Het gebied heeft zelfs ook nog een eigen wijn, de witte albariñowijnen komen uit de buurt van Pontevedra waar we morgen langs fietsen.

De grootste van alle rías is de Ría Arouso. Daaraan ligt het dorp Vilagarcia de Arouso. Deze ría is bekend om zijn visserij. De ría ligt vol met mosselbanken. Waar je ook bent in de omgeving Arousa, overal zie je de kenmerkende platte rechthoekige vlotten in de ría liggen. Deze vlotten worden bateas genoemd en aan de onderkant ervan kweekt men de mosselen aan lange touwen. 

We zien ‘s morgens ook de kleine kenmerkende vissersbootjes in de rías liggen. Ieder bootje met zijn eigen visser. Waarom ze allemaal bij elkaar liggen en ook nog eens in dezelfde richting is ons niet duidelijk geworden. Het is wel een mooi gezicht. Zelfs met bewolkt weer 😉. 

Na de lunch kunnen de beenstukken en het dikke jack in de tas en schijn te zon zo af en toe. Als ik mijn overschoenen uittrek schrik ik echt van de lucht die daarvan komt. Tjemig dat is echt niet normaal meer. Ik houd ze een beetje verstopt en vraag aan Fabienne: “Ruik jij dat ook? Een beetje een verrottingslucht?” Fabienne houdt haar neus in de wind en ruikt het ook. Ze kijkt een beetje in het rond tot ze erachter komt dat haar overschoenen de lucht verspreiden. Ze gooit ze ver voorbij haar fiets op de weg. “Gadver wat een lucht.” Ik zeg nog onnozel: “oh zijn dat jouw schoenen?” Ze zitten nu in een plastic zak voor het geval we ze toch nog nodig hebben, maar ze blijven in ieder geval hier. 

Zo’n 10km voor Vilagarcia de Arousa (heerlijke naam, toch) willen we toch even een reep eten. Het is toch weer net wat zwaarder vandaag dan we hadden verwacht. We komen uiteindelijk toch weer op 70km met 800 hoogtemeters. Precies waar we stoppen staat een vrouw kersen te verkopen. 3,99 voor een kilo. “Tja, wat nu?” “Mwah, gewoon een kilo kopen”. Een van de tassen een beetje leegmaken en overhevelen zodat de kersen een beetje heel blijven. Fabienne maakt natuurlijk gebruik van deze kans en staat gezellig te keuvelen met de vrouw. Ze komt uit Colombia en mag hier een half jaar kersen verkopen en moet dan weer terug. Dan moet ze weer een tijd in Columbia blijven en mag ze na een paar maanden weer naar Spanje komen om weer een half jaar hier te werken. Ze staat er iedere dag zegt ze. Ze verkoopt niet veel en de verdiensten zijn ook niet geweldig, maar ze is blij dat ze kan werken. Ze staat echt te stralen dat iemand met haar praat en zelfs iets aan haar vraagt en geïnteresseerd is in haar. Natuurlijk vertellen wij dat we fietsen. De oh’s en oeh’s zijn uitingen van bewondering. We kopen een kilo kersen die niet afgewogen worden en in een plastic zak worden gegooid die we zelf moeten open houden. De kersen zijn heerlijk, zeker met in ons achterhoofd van wie we ze hebben gekocht.

Als we in ons hotel aankomen zien we dat het ‘completo’ is. Gelukkig hebben we gereserveerd. We hebben weer een leuke kamer. Maar we komen er wel achter dat het weer een feestdag is vandaag. Nu van de heilige Rita. Dus alle winkels zijn weer dicht. Gelukkig zijn de terrassen op feestdagen wel altijd open en kunnen we nog genieten van een heerlijke ‘Estrella Galicia”. Het is heerlijk zo de dag af te sluiten. Zo meteen nog even lekker eten in het restaurant naast het hotel. Voor de zekerheid ook maar even gereserveerd om half negen. Eerder kan hier niet. Dat is Spanje. 

Morgen fietsen we naar Rendondola.