Dag met hindernissen

Vandaag belooft een mooie dag te worden. We worden wakker met een blauwe lucht. Nou dan smaakt een ontbijt ineens veel lekkerder. De portier van het hotel heeft onze fietsen vanmorgen vanuit de ontbijtzaal netjes in de hal gezet. Het ontbijt is goed met al weer uitgebreide keuzes van allerlei Nespresso’s. We hebben vandaag weer een makkelijke dag, maar dat is de laatste dagen niet altijd uitgekomen. We verlaten Vilagarcia de Arousa in korte broek en t-shirt. We fietsen vandaag weer grote stukken langs de kust en passeren weer verschillende rías. Helaas heb ik een route uitgestippeld die een groot stuk over de N-550 gaat. Helaas is het wegennet tussen Pontevedra en Redondela beperkt. Raar maar waar, soms is de weg een rustige provinciale weg en soms is het knetterdruk. Voor alle rustige wat minder drukke wegen zouden we echt weer veel moeten klimmen en dalen.

Na de koffie waar we weer van die nogal vette churros bij krijgen lijkt de route weer op de N-550 te komen. Ik ga puzzelen om dat toch te omzeilen. Ja, ik denk dat ik het heb, roep ik enthousiast na net een hap churro. Oké, hoor ik naast me. Ze is al heel snel akkoord en heeft er alle vertrouwen in. We slaan af en volgen geweldige leuke kleine weggetjes. Meestal gaat dat inderdaad dan ook gepaard met het nodige klim en afdaalwerk. Als het heel krap wordt en zelfs stukjes onverhard komen we een auto tegen. Vind ik altijd wel positief. Dan kunnen wij er ook door. Toch? Maar deze man begint in een dialect waar zelfs Fabienne geen chocola van kon maken. Ik versta er natuurlijk helemaal niets van maar non verbaal maakte ik er uit op dat we niet verder konden. Niet verder? En jij dan denk ik nog? Omdat ik waarschijnlijk redelijk eigenwijs overkwam en het weggetje op mijn App toch wilde vervolgen, stapte onze man zelfs uit. Hij ondersteunt het Spaanse koeterwaals met armgebaren die duidelijk niet te wensen over laten. Kan niet! Als hij ziet dat we waarschijnlijk niet teruggaan zegt hij dat we het maar moeten proberen en daar beneden vragen. Zo is dat, denk ik nog. Zie je wel. Even later blijkt onze koeterwaal de weg hier beter te kennen dan wij. Ze zijn met een nieuwe weg bezig en van mijn weggetje op de App is nog maar heel klein stukje over. Er ligt een grote diepe geul voor ons. Aan de overkant zie ik ons weggetje. Tja, aan de overkant. “Oh dat gaat niet hoor” hoor ik naast me. Dat zullen we dan……. Ik steek lopend zonder fiets de diepe geul en de keien en stenen over naar de overkant naar mijn weggetje aan de overkant. Mwah, moet lukken schat ik zo in. Ik vraag het voor de zekerheid aan de enige werkman die daar staat. Hij heeft gewerkt want zijn gezicht zit onder de smurrie. Ik hoop dat het iets van modder is en dat hij niet net uit het riool gekropen is. Het zijn van die klonters die al aan het opdrogen zijn en zo hier en daar nog aan zijn gezicht hangen. Hij zegt alleen maar dat hij niets weet en herhaalt dat alleen maar. Fan, we gaan het gewoon doen. Alle tassen eraf en eerst die maar over de obstakels sjouwen. Dan de fietsen voorzichtig door het puin. Voila, tassen erop en weer gaan.

We ontkomen er niet aan om toch enkele stukken op de te drukke 550 te rijden. Maar daar waar het kan gaan we er subiet weer af. Veel van de Spaanse automobilisten houden echt goed rekening met ons, maar soms…… Als we bijna in Redondela zijn neem ik weer een afslag om een rustiger weg te nemen. Ik hoor Fabienne zuchten en denken, “waar gaan we nu weer heen?” Deze weg is waanzinnig leuk maar ook bij mij rijst de twijfel of we hier goed gaan uitkomen. Na een paar kilometer stopt de weg en geeft mijn app rechtsaf aan. Ik zie geen weg maar wel een heel smal padje met een hele steile trap omlaag. Ook nu loop ik eerst zonder fiets de trap af om te kijken. Wow, dit is smal en heel steil. Nee dit gaat ook mij niet lukken. Ik hoor naast me weer het bekende “oh, dit gaat niet hoor”. Ik loop nog een keer naar beneden. Het is al eng zonder fiets. Nee dit gaat echt niet. Een stukje terug kunnen we over een onbewaakte spoorwegovergang door een draaihekje weer naar de doorgaande weg. Even later zijn we bij ons appartement. Fabienne heeft weer een toplocatie gevonden. Groot appartement, tuin, ligstoelen en een mooie locatie. Oh dit is wel echt lekker zo in de zon uitrusten na een dag fietsen.

We besluiten eerst te gaan eten. Fabienne kiest voor schelpen als voorgerecht. Die lange schelpen, die ze bij ons scheermessen noemen en je meestal alleen in sterrenrestaurants kan eten. Het is echt een delicatesse en het is lekker. Hier dus gewoon gegeten in een lokaal restaurant. Heerlijk gegeten weer met een hele fles witte wijn in het menu del dia, een voor-, hoofd- en nagerecht, koffie toe voor 13,00 euro p.p.