Ons dagje Santiago.

We kijken ‘s morgens naar buiten hoe hard het regent. Niet of, maar hoe hard het regent. Gisteren werd het zondag nog prachtig weer, nu geven ze drie druppels. Het weer klopt weer niet. Hier kan je echt geen planning op maken hoor. Zo’n Weeronline App geldt tenslotte voor héél Europa. Ik vind echt dat je daar in Europa betere afspraken over moet maken. En als ze zeggen dat het niet kan moet je gewoon nog een keer gaan en met je vuist op tafel slaan. Kom nou. En anders moet je in de Weeronline App voor Nederlanders op vakantie een ‘Opt Out’ regelen. Gewoon lef tonen daar. We lopen, of eigenlijk fietsen, gewoon achter de feiten aan.

We doen in de ochtend een beetje huislijke klusjes in ons appartement in de hoop dat de regen straks iets minder wordt. We moeten tenslotte naar de cathedral. Ik ben van plan een hele doos kaarsen aan te steken. In het appartement naast ons blijven de mensen ook thuis en hopen ook op beter weer. Jammer dat ze muziek hebben aan staan die ik zou betitelen als jengelmuziek. Ik zie in mijn verbeelding al een slang uit een mand omhoog kringelen en de buurman straks op een vliegend tapijt voorbij komen. Wat een kolere muziek. Die zal straks vast niet naar de cathedral vliegen.

Om 11:00 uur nemen we de gok. We gaan naar het centrum van Santiago. We vragen nog een paraplu aan de receptioniste maar helaas die heeft ze niet te leen. We nemen onze voorzorgsmaatregelen en stappen lekker door. Onderweg kopen we iets lekkers voor bij de koffie voor straks. En dat blijkt een goed idee. Op het plein voor de kathedraal is het al weer een drukte van belang. Mensen komen daar de hele dag aan en echt uit alle windstreken. Als je er op je gemak doorheen wandelt hoor je alle talen en maken we al snel een praatje met een Poolse dame die met een Engelse vriendin 5 weken hebben gelopen. Ook kletsen we nog even met een Amerikaanse vrouw die met haar dochter heeft gelopen. Het heeft haar leven veranderd zegt ze meerdere keren. Het is inmiddels droog geworden en we settelen ons op een terras in een van de zijstraatjes. Naast ons drie Spaanse mannen die een week vanaf Tui hebben gelopen. Fabienne raakt in een animerend gesprek met twee van hen. Een forse dikkerd en een met aangezette buik. De derde was de rustigste van de drie. Mensen op het hele terras konden dikkerd en buik verstaan en volgen. Ze zaten al aan de wijn en het bier. Ze kwamen uit Cran Canaria. Toen Fabienne vertelde dat wij daar ook hebben gelopen en drie dagen regen hebben gehad was de hilariteit aan de tafel naast ons groot. Hoe kan dat nou, het regent maar vijf dagen per jaar. Tja dan ken je ons nog niet. Onze koffie komt er aan met een churro (een gefrituurd deegstaafje) ernaast. Blij dat we zelf iets lekkers bij ons hebben, want alleen al door de churro te voeren aan de duiven hebben we allebei kleddervette handen. De mannen naast ons kennen het ritueel. Niemand eet die churro van hier op. Dikkerd trekt er een niet mis te verstaan gezicht bij waarbij alle plooien in zijn gezicht hartelijk mee lachen.

Rond twee uur willen lopen we over een pleintje waar een lange rij mensen staan. Ik loop naar de rij en vraag iemand waar al deze mensen voor in de rij staan. Oh deze mensen staan allemaal in de rij om te eten in restaurant Casa Monolo. Restaurant?? Wat is dan zo bijzonder? Het eten moet heel goed zijn. Dat begrijp ik dan wel maar de rij is wel heel lang. Tja. We kijken het even aan en na 15 minuten zijn de mensen geen meter opgeschoven. Dat klopt, want het restaurant is om 14:00 open gegaan en nu zijn alle tafeltjes bezet en gaat de deur dus even dicht tot er weer mensen naar binnen kunnen. Dit moet dan toch nog uren duren. De mensen halen hun schouders en beamen mijn retorische vraag. Ja inderdaad. Wij gaan dus ergens anders eten.

Santiago de Compostella is het pelgrimsoord voor de christenen naast de Sint Pieter in Rome. Het verhaal volgens de overlevering gaat als volgt. Na de dood van Christus begon zijn belangrijkste apostel Jacobus mensen in het noordwesten van Hispania te bekeren, dat toen bekend stond als Gallaecia. Na het rekruteren van zeven discipelen die als missie hadden om Hispania te evangeliseren, ging apostel Jacobus terug naar Jeruzalem om bij het sterfbed van Maria te zijn. Daar werd hij gemarteld en onthoofd in het jaar 42 na Christus. De zeven discipelen namen het lichaam van Sint Jacob mee en vervoerden het per boot naar Galicië. Ze kwamen aan via de haven van Iria Flavia (nu Padrón) en ze legden hun meester op een rotsblok dat zich om het lichaam sloot als een sarcofaag. Het was echter pas in het jaar 813, dat zijn onthoofde lichaam werd gevonden. Volgens de man die het lichaam door goddelijke openbaring vond, behoorden de stoffelijke resten toe aan Sint Jacob. Hij bracht koning Alfonso II, op de hoogte van zijn ontdekking. Na een bezoek aan het graf benoemde de koning apostel Jacobus tot patroonheilige van het koninkrijk en bouwde een kerk ter ere van hem. Het nieuws over het bestaan van het heilige graf verspreidde zich al snel door Europa. De koning nam als eerste het pad dat nu bekend staat als de Camino Primitivo en vele pelgrims zouden hem volgen. 

Hoewel wij nogal nuchter zijn aangelegd, vinden we het toch wel bijzonder om hier te zijn. We voelen ons zeker geen pelgrims, en het is dan ook geen spirituele reis voor ons, we willen gewoon een mooie route fietsen en tja dan is het toch wel leuk om naar Santiago te fietsen. Gisteren hebben we al uitgebreid foto’s gemaakt met onze fietsen voor de kathedraal. Vandaag willen we de kathedraal ook van binnen zien.  Het grote plein voor de kathedraal (Praza do Obradoiro) is de plaats waar alle camino’s eindigen. Alle peregrino’s of pelgrims lopen hier naar toe, want er zijn nogal wat camino’s. De camino francés, portugués, el norte, primitivo en varianten daarvan. Op het plein zie je paden in mooie rechte en diagonale lijnen aangelegd uit de diverse richtingen. Hier staat dan ook het 0-punt van alle routes en dit plein is het aankomstpunt van de pelgrims. Mensen geven elkaar een hug, een high five, schreeuwen het uit van geluk en iedereen moet natuurlijk alleen of met elkaar op de foto. Sommigen steken hun wandelstok of zelfs hun fiets in de lucht (dat is bij onze fietsen wat lastig). Daarna ploffen ze allemaal languit en vermoeid neer op de stenen en blijven daar een tijdje liggen of zitten en zie je veel mensen voor zich uit staren. Het laat zich raden waar ze aan denken. 

De ingang van de kathedraal, in de vorm van een kruisbeeld, is aan de zijkant. Binnen is het druk en iedereen gaat natuurlijk een kaarsje branden. Wij natuurlijk ook, maar het is nog zoeken naar een vrij plekje voor een kaarsje. Het middelste deel van de kerk is een en al prachtig en praal, veel goud en zilver, grote engelen die plafond lijken te ondersteunen. Het is indrukwekkend. We zien naast de kerkbanken een lange rij staan, die een paar keer de hoek omgaat. We hebben al snel door dat je dan eerst naar een kelder gaat naar de overblijfselen van de apostel Jakobus en vervolgens via een trap over het altaar wordt geleid, waar je Sint Jacobus kunt omhelzen. De omhelzing staat voor dankbaarheid, respect en einde van een lange reis.

Na ons bezoek aan de kathedraal is toch weer even heerlijk zitten op het plein. Het is inmiddels droog en de zon schijnt zelfs. Het is verdikkeme zelfs lekker weer. We zitten al een beetje te dromen van fietsen in korte broek morgen. Zo in de zon zitten op het plein en veel mensen aan zien komen na een intensieve dag heeft iets rustgevends. Ze hebben het allemaal gehaald en het geeft een gevoel van dankbaarheid, berusting maar ook blijdschap. Mooi om in stilte naarste kijken.

We hebben dit keer een heel klein appartementje. Het is wel heel leuk, nieuw en schoon maar alles is klein. Het lijkt wel een poppenhuis. Ook ons ons balkonnetje is klein. Om een indruk te geven: we zitten samen naast elkaar op het balkon op de iPad te schrijven. Het is zo krap dat telkens als Fabienne wat schrijft ze mijn armen opzij duwt en ik ineens een heel ander woord typ. Dat wordt echt een raar verslag.

We zijn over de helft van het aantal fietsdagen. Morgen fietsen we naar Noia. De weersverwachting is weer tot 12:00 regen. Dus de regenspullen liggen al weer klaar.