Dag 14, Laatste blog India

Iets eerder dan normaal, maar dat komt omdat we zo worden opgehaald.

We gaan het blog vandaag afsluiten want vannacht vliegen we naar huis. Met een overstap in Doha landen we dan om 13.30 uur in Amsterdam en met een beetje geluk mogen we meteen aansluiten in de maandagmiddagfile. Want na de landing moet ik eerst de auto halen vanaf P3 en dan weer terug naar vertrek om Fabienne en de fietsdozen op te halen. En dan aansluiten op de A4 dus. 

Vanmorgen gaan we eerst nog even naar het kruidenwinkeltje, waar ik me aan het begin van de vakantie al heb lopen verheerlijken. Zo’n kruidenwinkel hier is net een snoepwinkel voor mij hoor. Heerlijke dingen gekocht. Verse kurkuma, kaneel, kruidnagelen, verschillende currykruiden en vanillestokjes. Toen ik alles had gekocht, vroeg ik me af of ik dit allemaal eigenlijk wel mag invoeren. 

Na de kruidenstrooptocht gaan we terug naar het hotel en pakken we de fietsen in. Is altijd nog wel een karweitje. We hebben wel een flinke doos, maar zoals iedereen intussen wel weet ben ik overdreven zuinig op de fietsen en wil ik de fietsen niet beschadigen. Leukste compliment was onderweg toen drie Nederlandse fietsers vroegen of we net nieuwe fietsen hadden.  

Als de fietsen zijn ingepakt is het tijd voor de lunch. Maar ik moet echt eerst douchen. Bij deze temperaturen breekt bij de minste geringste inspanning mij het zweet aan alle kanten uit. Ik ben echt drijfnat. Zo wil ik niet aan tafel in ons restaurant.

Na de lunch is het lekker luieren aan het zwembad, een beetje lezen, een beetje muziek luisteren en naar onze favoriete podcast ‘de stemming’ om de Nederlandse politiek toch een beetje te volgen. 

Tja, hoe kijken we terug op deze (te korte) reis….

We vonden India een land met veel gezichten. Kerala waar we nu zitten is erg leuk, mooi en niet zo smerig. De mensen zijn uitermate vriendelijk en het eten is ‘lekker’, hoewel niet iedereen dat onmiddellijk zal beamen. De mensen lopen nog in traditionele kleding. De mannen vaak in een lange rok, waarvan ze dan soms ook weer op een ludieke manier een korte rok maken, wat wel grappig is om te zien. De vrouwen lopen er prachtig bij in kleurrijke sari’s van prachtige stoffen. 

Het district Tamil Nadu, waar we fietsten, meer in het midden van het land, vonden we vies. Veel troep op de straat. Dat kan ons toch echt minder bekoren, hoewel we natuurlijk heel wat gewend zijn door onze vele reizen naar Nepal. Het landschap is prachtig om doorheen te fietsen, maar het overdreven getoeter en de drukte ging ons hier toch al snel tegen staan. De fietstocht hebben we als (te) zwaar ervaren. Veel dagen met meer dan 1000 meter klimmen is gewoon heel zwaar. Nu kunnen we dat nog wel, hebben we gemerkt, maar door de temperatuur van 30+ krijg je minder oog voor de natuur en omgeving en waren we meer bezig met het fietsen dan genieten van de omgeving waar je fietst. Nou hebben we tijdens onze Spaanse fietstochten ook hoge temperaturen gehad, maar hier voelt de warmte heel anders. Je maakt dan ook geen foto’s meer. Zeker Fabienne niet die de foto’s maakt voor het blog. Want op de steile stukken >10%  kan ze dan niet meer wegkomen.

Gelukkig gaat het met Fabienne steeds beter en zullen we hopelijk een rustige terugvlucht hebben. Bij ons besluit om naar huis te gaan heeft ook zeker meegespeeld dat een vriendin van ons nu al ruim een week met longontsteking in het ziekenhuis in Sri Lanka is opgenomen. Jeannette en Dick zijn ook ervaren wereldfietsers. Jeannette ging slechts met een ‘verkoudheidje’ thuis weg maar moest toch naar het ziekenhuis. We wensen haar heel veel beterschap en hopen van harte dat ze snel naar huis mag. Ze deden daar ook een fietstocht. Het risico van een ziekenhuisopname hier in India willen we niet aan denken. Fabienne wil haar energie nu vooral gebruiken om te herstellen en dan kun en moet je niet gaan fietsen. En de rest van een vakantie in een resort aan het strand is niks voor ons. Daar houden we niet van.

Gisteravond heb ik alles al ingepakt vanuit de gedachte dat ik zo’n beetje alles in de handbagage moest meenemen omdat ik ineens de extra geboekte 5kg bagage kwijt was. Maar omdat we gisteravond net voor het slapen gaan positief bericht ontvingen van Qatar, kan ik alles weer in normale proporties verdelen. En loop ik niet als een zwerver op Doha rond met 10kg handbagage. 

Al met al hebben de fietsen het weer goed gehouden, ook al waren het maar zeven etappes. Geen lekke banden en geen problemen. We hebben totaal slechts 435 km gefietst van de ruim 1300 km. Dat is natuurlijk helemaal niets voor ons. In die paar dagen hebben we wel 4059 hoogtemeters gefietst. Daar bovenop hebben we ons in de vierde etappe 610 hoogtemeters met tuktuk omhoog laten brengen en ook 861 hoogtemeters naar Munnar. Anders hadden we in de zeven etappes ruim 5400 moeten klimmen. De fietsers onder ons weten hoe zwaar dat is, zeker met zware trekkingfietsen en al je bagage.

Ook hebben we ons 180 km (in 6,5 uur) met een vrachtauto terug laten brengen naar Cochi. Ook dat was een ervaring die we niet snel vergeten en die we allebei nog steeds voelen in onze rug. Ik geloof dat we ons deze vakantie niet gaan herinneren als fietsvakantie. Het is niet onze beste fietsvakantie geweest. Wel hebben we mooie herinneringen aan het landschap, de vriendelijkheid van de mensen en het eten. We beseffen dondersgoed dat als je iets vaker reist er ook altijd een leukste en een minste bij zit. Deze gaat geen punten scoren bij de leukste. 

Wij vonden het weer erg leuk om voor jullie een blog bij te houden en genieten altijd van alle leuke, lieve, komische en spontane reacties. Jullie waren dit keer erg enthousiast en dat vinden we geweldig leuk. 

Plannen voor reizen hebben we altijd wel in ons hoofd. We gaan in ieder geval eind april drie weken naar Nepal. Zoals de meesten van jullie weten stoppen we met de stichting Helping Thulo Parsel. Op 25 april, als het precies 10 jaar geleden is dat de aardbeving Nepal trof, herdenken we dat in het dorp en ronden we ons werk daar af. Erna gaan we met onze Nepalese ‘zonen’ Jit en Raby nog een korte trekking lopen in het Langtang gebied. We willen van deze bijzondere reis, die toch ons werk van de stichting markeert, ook een blog bij gaan houden. Als we in de bergen zijn en in het dorp dan kunnen we geen blog bijhouden. Maar misschien schrijven we er een paar voor de trekking en erna.

Tot een volgende keer!