Dag 13 Inca ruïnes en pachamanca

Eindelijk weer eens uitgeslapen. Half acht eruit en acht uur aan het ontbijtbuffet. Gelukkig zonder zwevers. We blijven vandaag nog een dagje in Ollantaytambo. Het huidige dorp Ollantaytambo ligt op een hoogte van 2700 m en het bijzondere aan dit dorp is, dat het is gebouwd op originele Incastraten en waterkanalen. Als je door Ollantaytambo loopt, loop je letterlijk door een stad van honderden jaren oud. Alleen de daken zijn aangepast en zijn niet meer van riet.

Het dorp ligt naast een gigantisch archeologisch complex. Rond het dorp zijn terrassen uitgehouwen door de Inca’s. Het was vroeger een versterkte stad, die waarschijnlijk diende om de Incahoofdstqd Machu Picchu te beschermen. De bekendste plek op deze Incasite is de Tempel van de Zon. Daar liggen enorme stenen blokken die soms meer dan 50 ton wegen en ze passen perfect passend op elkaar. Het is fascinerend om te bedenken hoe ze die stenen zo hoog op de berg hebben kunnen krijgen. Want de steengroeve lag aan de andere kant van de vallei 4 km verderop, de Inca’s hadden geen wiel of ijzeren gereedschap, en toch kregen ze die blokken hoog de berg op. Waarschijnlijk met hulp van honderden mannen en lama’s. Er is niet veel van de tempel overgenomen overgebleven, waarschijnlijk was de tempel ook nog niet af toen de Spanjaarden kwamen.

We gaan vroeg de deur uit naar de Incaruïnes van Ollantaytambo. De ruïnes liggen meteen aan de rand van het dorp dus we slenteren door het dorp naar de ingang. We hebben onze kaarten gereed want we hebben een paar dagen geleden maar meteen een pass partout gekocht voor alle bezienswaardigheden in de heilige vallei, zoals ze het hier noemen. We kiezen er voor meteen naar boven te klimmen naar het hoogste punt. Dan heb je dat maar gehad denken we allebei. Afdalen is een stuk prettiger op deze hoogte. Het is weer fascinerend om te zien dat er zo veel bewaard is gebleven van de Incacultuur, van zo veel jaren geleden. Het is soms moeilijk je voor te stellen waar alles voor diende en waarom het gebouwd is zoals het is gebouwd. Maar het is wel heel mooi dat je er nu, zo veel jaren later, zo door heen kunt wandelen. 

We vinden het ook leuk om het samen te doen en om elkaar te wijzen op dingen je opvalt of die je ziet. Soms heeft de een iets gelezen en dan weer weet de ander iets. Het is ook leuk om verwondering en verbazing te delen. 

Na twee uur slenteren door de ruïnes gaan we even terug naar het hotel. We trekken toch even iets luchtiger kleding aan want het is gewoon warm. Dan gaan we op weg naar onze afspraak voor de Pachamanca. Maar we hebben nog even tijd dus we gaan nog even voor de koffie in een trendy zaakje met een terrasje aan het water. We hebben het al een keertje gezegd, maar ook de sfeer in dit dorpje met restaurantjes, koffiezaakjes en toeristische marktjes doet ons heel erg aan Nepal denken.

We moeten om 12:00 bij een hotel zijn vlakbij het station voor de Pachamanca. Het is te lopen voor ons. Pachamanca is een Bourgondische maaltijd, maar bereid op een manier zoals de Inca’s dat vroeger deden. Er zijn meer toeristen die zich hebben aangemeld en bij elkaar zijn we met 14 mensen aanwezig. Zeven Amerikanen, vijf Taiwanezen en wij. 

Pachamanca komt trouwens uit de taal Quechua, dat de Inca’s spraken, maar dat ook nu nog steeds in deze streek wordt gesproken. Pacha betekent aarde en Manka betekent pot. Het betekent dus letterlijk aardepot of koken in de aarde. Niet te verwarren met het woord Pachamama, wat weer moeder aarde betekent. 

Na een heerlijke cocktail met een flinke scheut alcohol (het is 12:30🙄) krijgen we uitleg over de Pachamanca. Twee mannen staan bij een kuil die het vuur flink hebben opgestookt. Boven het vuur liggen lavastenen op een rooster. Die lavastenen zijn flink op temperatuur gestookt. Het verbrande hout wordt er uitgehaald. De lavastenen worden afgeborsteld en onder in de kuil gelegd. Dan worden vijf verschillende soorten aardappel en een paar maïskolven op de bodem gelegd. Daaroverheen een laag stenen en dan wordt het gemarineerde vlees (kip, lam, en varken) op de stenen gelegd. Daaroverheen gaat dan weer een laag lavastenen. Groente en andere bijgerechten, in potjes voorbereid, worden tussen de stenen geplaatst. Dan gaan er natte katoenen doeken overheen en daaroverheen dan weer aarde. De hitte van de lavastenen garen het vlees, groenten en de andere gerechten in 20 minuten gereed. Het vlees zal door de marinade mals en heerlijk gaar zijn zo is zijn uitleg. Dan is het 20 minuten wachten, maar daar hebben ze hier wat op gevonden. We krijgen een rondleiding door een distilleerderij en krijgen van alles te proeven (het is 12:40😳). Liefst 7 verschillen soorten sterke drank gemaakt van suikerbiet en graan. Wij hebben er soms een overgeslagen, maar de Amerikanen wilden van alles proberen.

Na 20 minuten kunnen we aan tafel. We krijgen een eigen tafel met een grote schaal lamsvlees, kip en varkensvlees met allerlei bijgerechten zoals gestoofde mais, aardappel, salade en sauzen. Twee karaffen met water en rode limonade gemaakt van rode mais. Als toetjes krijgen we nog warme ananas in een zoete saus en weer een shotje erbij. Na anderhalf uur kunnen we geen pap meer zeggen. Maar het het was zooo lekker.

Na deze pompeuze maaltijd wandelen we terug naar het centrum van het dorp en struinen we door het oude dorp en het marktje om uiteindelijk op een terrasje op het centrale plein te eindigen. Ze hebben warempel ook bierflesjes van het formaat dat we in Nepal gewend zijn (650cl) Fabienne neemt een heerlijke cocktail. Het is heerlijk toeven zo, in het zonnetje tussen het geblèr van de TukTuks. 

Morgen gaan we drie dagen op trekking. We lopen de koffieroute om uiteindelijk te eindigen in Aguas Calientes, aan de voet van de Machu Pichu. We weten niet of we op de koffieroute wifi hebben, het kan zijn dat we even uit de lucht zijn en dat het blog wat later komt.