Dag 12 Inca ruïnes, museum en chaos in verkeer

We zijn wat later opgestaan want we kunnen pas om 08:00 ontbijten. De eigenaar, die trouwens sprekend op Blaudzun lijkt, had ons gezegd dat de Incaruïnes van Pisaq pas om 09:30 uur open gaan. Dus wij om 08:00 naar de ontbijtruimte. In de keuken wat kabaal maar verder niets. Ze zijn het ontbijtbuffet heel rustig aan het optuigen. Geen punt we hebben alle tijd. Ik neem alvast een kop koffie en ben meteen klaar wakker, zo sterk. Het was ons gisteren al opgevallen dat veel mensen hier op blote voeten en in een poncho lopen. Iedereen loopt er beetje een zweverig bij. Allemaal in zo’n weide broek waarbij het kruis heerlijk tussen je knieën hangt en de vrouwen met van dat touwig haar en de mannen uiteraard met een baard en een knotje bovenop het hoofd. Allemaal drie of vier kettingen om en ze praten alsof ze over ieder woord eerst moeten nadenken. Wat een zweverig gedoe hier. Een groepje wat bij elkaar hoort komt achter elkaar binnen en omhelzen en knuffelen elkaar alsof ze elkaar jaren niet hebben gezien, terwijl ze misschien in dezelfde bungalow zitten. Aan het buffet gaat het me een beetje irriteren dat ze allemaal met een bord voor het buffet staan te oreren, elkaar telkens aaien op de rug of aan de armen en medelevend met oh’s en ah’s met elkaar te doen hebben. Dit schiet niet op zo. Ik geef maar gewoon aan dat ik nu ook wel graag wat wil pakken. Oei, dat is niet hoe ik in het leven zou moeten staan, merk ik aan de blikken die ik krijg. Kan wel zo zijn maar ik kom om te ontbijten en niet om van al die troela’s en knotjes het lief en leed aan te horen. Het ontbijt is goed en ruim voldoende omdat de commune meer lult dat eet.

Om 09:00 rijden we met de auto naar boven naar de parkeerplaats van de Incaruïnes, ook wel klein Machu Pichu genoemd. Het is al een drukte van belang. Heeft die Blaudzun toch even te lang aan de waterpijp gehangen denk ik dan, want het ging hier gewoon om 08:00 open. Maar het is nog prima te doen. 

We lopen naar boven om de ruïnes te bekijken. Het zijn fors wat treetjes om telkens op een volgende etage van dit Incadorp te komen. En dat gaat op 3500 meter niet meer bij iedereen vanzelf. We zien in anderhalf uur drie dames hevig zwetend, bleek en volledig uitgeput op een steen zitten en piepend naar adem snakkend. De ruïnes zijn mooi om te zien, zeker als je je kan verplaatsen naar de tijd dat dit allemaal is gebouwd. Zo knap en ingenieus. We lopen rond en blijven af en toe staan bij een gids die wat aan groep iets vertelt. Toen wij arriveerden waren de gidsen namelijk op. Zo pikken we op belangrijke plekken leuke informatie op.

Na anderhalf uur struinen door de Incaruïnes gaan we naar beneden Naar Pisaq en drinken we koffie bij Ulrikes coffee café met cheesecake. In Pisaq komen we er dus achter dat Pisaq bekend staat als hippieplaats. Nog meer afzakbroeken en zwevers. Wel heel geinig om te zien! 

We rijden door naar Ollantaytambo, maar onderweg bezoeken we nog het Inkarymuseum over het ontstaan van alle culturen die in Peru hebben geleefd van 5.000 jaar geleden tot aan de Inca’s. Het is een prachtig museum waar de acht verschillende culturen goed worden uitgelegd in het Spaans en Engels en na de uitleg wordt met poppen ook nog het leven nagebootst.

Na ons bezoek moeten we toch echt door Ollantaytambo. Het is nog maar 28km maar schijn bedriegt. Via Google maps zien we dat de weg in Ollantaytambo is opgebroken en dat we worden omgeleid. Wat een drama is dit. We hebben net de auto gewassen in een car wash en de auto afgetankt. Onze auto, die een beetje ons maatje is geworden, wordt om zes uur opgehaald. Na weer een lange opgebroken stoffige weg is de carwash weggegooid geld. Maar dan komen we vast te staan in het begin van het dorp. Hoewel het muurvast staat denkt iedereen er toch nog net door te kunnen. Ik sta een beetje vervelend in een bocht waardoor de grotere auto’s en de collectivo’s er bij ons maar net door kunnen. Ik ben een paar keer net op tijd om mijn spiegels naar binnen te klappen. Achter ons staat zo’n personen busje (collectivo) ook stil in de file. Een vrachtwagen die ons net niet raakte boort een punt van de laadruimte dwars door een van de zijruiten. Een geweldige knal van een gesprongen ruit volgt. Maar nu staat alles echt vast. Wanneer de collectivo of de vrachtauto voor of achteruit rijdt rits je het hele busje van voor tot achter open. Gelukkig staat de collectivo achter ons en kunnen wij stapvoets weer verder. 

We komen uiteindelijk bij ons hotel, maar vraag niet hoe. De weg naar het hotel is ook nog eens opgebroken, dus we parkeren de auto op de enige lege plek langs de kant van de weg. Alleen daar staan weer allerlei planten in bakken, dus die tillen we dan maar even op de smalle stoep.

We hebben gelukkig een geweldig leuk hotel. Fijn, omdat we hier twee nachten slapen en over een paar dagen nog een keer. 

Om zes uur staat dezelfde man van Europcar uit Arequipa voor ons hotel om de auto weer mee te nemen. Alles oké, dus we moeten het vanaf nu zonder doen.

Het was een nogal enerverende dag. Maar we zijn er zonder schade vanaf gekomen. 

Morgen gaan we voor de Pachamanca-ervaring.