Dag 17 Machu Picchu, de verborgen stad

We stonden vanmorgen dus om 04:40 naast ons bed. Dat is geen vreemde tijd, maar dan ga je meestal even later, na een plasje, weer terug naar bed. Nu niet. Als we beneden bij de receptie komen, schrikt de receptionist/nachtwaker wakker. Hij ligt op de bank onder een deken te slapen. Zijn haar steekt alle kanten op. We willen graag onze rugzak afgeven bij hem, want we nemen de rugzak vandaag liever niet mee naar Machu Picchu. 

Zoals de vorige avond beloofd, kunnen we inderdaad om 05:00 ontbijten. De hele keukenploeg staat klaar en er staan broodjes, yoghurt, koffie, thee, ham en kaas en bosbessenjam. We zijn de enigen in de ontbijtzaal. 

Om klokslag half zes staat Octavio voor ons raam te zwaaien. Het lijkt net als in Nepal dat ze de locale bevolking liever niet in hun hotel hebben. Octavio heeft in een hostel geslapen een stukje verderop. We lopen met z’n drieën naar het busstation waar de bussen naar Machu Picchu vertrekken.

Het is al een drukte van belang. Het is tien over half zes hè!!! Onze tickets op de telefoon worden eerst gecontroleerd en vergeleken met ons paspoort, voordat we mogen instappen. We zitten op twee stoelen op de eerste rij met twee rode hoofdsteunhoesjes. Die zijn gereserveerd voor ouderen horen we later.

De bus vertrekt zodra deze vol is. De bussen rijden af en aan en moeten een steile bergweg op om op de top bij Machu Picchu uit te komen. Het zijn 13 vlijmscherpe haarspeldbochten en we geraken hoger en hoger. De hele weg is onverhard met alleen in de bochten een paar steentjes. Het is beter om niet naar beneden te kijken, als je last van hoogtevrees hebt. Het passeren van de bussen uit tegengestelde richting is telkens een riskante actie, maar het zijn ervaren chauffeurs. Dagelijks wordt Machu Picchu, een van de zeven wereldwonderen, door 5000 bezoekers bezocht in verschillende tijdsloten. We zijn blij dat we in het eerste tijdslot zitten en nog niet veel last hebben van de drukte. Voordeel is ook dat het om 06:00 licht wordt. We zijn bijna de eersten die naar binnen gaan. We hebben prachtige uitzichten op het heilige complex, zonder andere toeristen. Octavio is een supergoede gids en vertelt heel veel over de geschiedenis van de heilige stad. Heel fijn dat hij perfect Nederlands spreekt. Het is echt een meerwaarde voor ons bezoek. We stoppen elke keer bij een prachtig uitzichtpunt en hij is ook nog eens een goed fotograaf die leuke foto’s van ons maakt. “Voor jullie fotoboek”.

Zo vertelt hij dat de berg Machu Picchu een gezicht vormt, eerst zien we het niet, maar inderdaad als je dwars kijkt zie je inderdaad een gezicht. Een van de foto’s hebben we dwars gedraaid, zodat jullie het ook kunnen zien. Heel bijzonder. We wachten op een volgende plaats totdat de zon opkomt en dat zorgt voor een prachtig mystiek licht. 

Octavio vertelt ook over de belangrijke data 21 december, 21 juni en 21 september als we bij het uitzichtpunt op de zonnetempel staan. Op 21 juni maakt de zon een perfect vierkantje door het raam van de zonnetempel en de zon schijnt dan op een speciale steen. Op 21 september vormt het licht van de zon een kruis op de grond van de zonnetempel. Op 21 december staat de zon op het hoogste niveau en komt de zon op drie punten hoog de zonnetempel in. Heel bijzonder allemaal. De Inca’s gebruikten deze astrologische informatie voor het het inzaaien en oogsten van hun gewassen. We hebben het niet helemaal meer precies onthouden, maar ik weet zeker dat als Octavio dit leest hij zeker een reactie geeft met hoe het nou precies was.

De ontdekker van Machu Picchu, dat ‘oude berg’ betekent,  is de Amerikaan Hiram Bingham, die de heilige berg per toeval ontdekte in 1911. De lokale boeren waren wel op de hoogte van deze bijzondere plek en brachten hem ernaar toe over een steil en overwoekerd pad. Hij was een Amerikaanse onderzoeker van Yale en als ontdekkingsreiziger op zoek naar de laatste schuilplaats van de Inca’s. De Spaanse conquistadores hebben Machu Picchu nooit gevonden omdat zij in de drie valleien rondom Machu Picchu de verkeerde vallei in zijn gestuurd. Daardoor werd de stad door de Spanjaarden niet gevonden en niet vernietigd.

De rondleiding door Octavio, die ook cultureel gids is, is reuze interessant en hij vertelt heel veel over de geschiedenis, laat ons de verschillende bouwstijlen zien en hoe grote blokken steen werden gebruikt voor de bouw van de stad. De grote blokken steen werden met kleinere stenen gerold naar de plek waar ze bouwden en daarna met zand en water gepolijst. De grotere huizen waren voor de belangrijkste edellieden en de kleinere ‘rijtjeshuizen’ voor de gewone man. En er zijn ongelooflijk veel terrassen waar veel verschillende gewassen werden geteeld. Iedereen was vroeger in de stad aan het werk. 

De doden werden gemummificeerd en in een foetushouding begraven met al hun goud, kleding en andere spullen, want de gedachte was dat je die nodig had in het volgende leven. 

Om het gras nu netjes bij te houden lopen er lama’s rond die door Octavio  kleine ‘grasmaaiers’ worden genoemd. Bijzonder is dat Machu Picchu nu eigenlijk voornamelijk in stand wordt gehouden door de bezoekers. Natuurlijk niet alleen door de inkomsten maar het is ook zo dat als Machu Picchu niet zou worden bezocht het in een of twee jaar weer volledig overwoekerd zal zijn. 

Om bijna 11:00 zijn we met de bus weer beneden in Aguas Calientes. We hebben treintickets voor de trein naar Ollantaytambo voor 15:48. En omdat we om 15:18 moeten boarden hebben we nog even om het stadje te verkennen en een broodje te eten. Aguas Calientes is een veel te toeristisch stadje waar de kraampjes uitpuilen met meuk en ander ongein. Alles ademt hier toerisme. Hier voelen we ons niet echt senang. Octavio gaat proberen of we naar een trein eerder kunnen omboeken. Helaas dat lukt niet dus het wordt nog even over de markt slenteren en een broodje eten.

Om drie uur gaan we naar het station om op tijd te zijn voor het boarden. Ja zo is het hier echt, boarden. Het is druk en chaos is dan vanzelfsprekend. Nergens een bord welke trein voor staat, heel veel mensen door een te krap hekje en iedereen die denkt dat hij het toch echt beter weet, ticket niet bij de hand “net had ik het nog” of het paspoort niet paraat. We hebben gelukkig gereserveerde plekken en zitten op stoel 1 en 2.

De trein is tjokvol  maar we kunnen als eerste onze plek zoeken in wagon C.

We zitten bijna anderhalf uur in de trein voordat we het station van Ollantaytambo weer binnen rijden. Maar tijdens deze treinreis worden we eerst verrast door een heuse stewardess en steward die ons een  doosje met koekjes en nootjes overhandigt. Ook kunnen we een drankje bestellen. Maar dan stopt de trein. Hier wordt het spoor even dubbel om een trein vanuit de andere richting te laten passeren. De stewardess heeft zich verkleed en komt als een soort van danseres met een grimmig masker voor en begint te dansen op de muziek. Ze trek mensen uit de stoel om met haar te dansen. Wat is dit?? Entertainment in de trein. Er gaan geruchten dat KLM is geïnteresseerd. Maar als we net van onze verbazing bekomen zijn, krijgen we een aankondiging van een modeshow. Modeshow?? Ja hoor de steward en stewardess showen kleding van Alpacawol. Het moet niet gekker worden. Ze lopen als volleerd model door het gangpad van onze wagon met een achtergrondmuziekje. Uiteraard proberen ze daarna het een en ander te verkopen. 
Morgen worden we door de chauffeur opgehaald en naar Cusco gebracht.