Dag 15 De Amazone Incatrail dag 2

Vanmorgen om 07:00 uur een bijzonder ontbijt bij Alejandro, onze eerste koffieboer. Gebakken cassave  en avocadosalade met uitjes en paprika. Maar gelukkig haalt Alejandro ook pannenkoekjes gebakken.  En het brood is met witte kaas een goede aanvulling. Maar zoals ook gisteren, maalt hij de koffiebonen aan tafel en zet een lekkere sterke bak koffie.  Met een volle maag vertrekken we om kwart voor acht bij Alejandro voor de tweede dag van onze koffietrail. Vandaag lopen we een groot gedeelte door de jungle. We zullen ook vandaag niet één andere toerist tegen komen. De paden zijn dicht begroeid en soms moeilijk te belopen. Je ziet dat hier niet veel mensen lopen. Ook vandaag plukt  Octavio te pas en te onpas weer nieuwe vruchten uit bomen en laat ons die dan weer proeven. Zo ook vandaag een grote   avocado, sinaasappelen en lima’s vruchten die op sinaasappelen lijken maar heel anders smaken.  Lima’s zijn er om je bloed te zuiveren.Ook de granadillo’s weethij telkens in verschillende hoedanigheden uit de bomen te toveren en telkens het verschil in smaak uit te leggen. Een granadio is een vrucht met harde schil waar het binnenste het meest lijkt op kikkerdril. Het best is om er niet naar te kijken en gewoon naar binnen te slurpen. Echt fantastisch lekker. We lopen lekker door volgens Octavio, dus we komen net voor de middag al aan op een punt waar we de rivier moeten oversteken. Eerder hadden we al een grote hangbrug gehad, maar dat is natuurlijk geen punt voor ons. 

Vanaf de andere kant gaan we straks in 50 minuten met een taxi naar koffieboer Enrique. Hmm, ja vanaf de andere kant. Ik zie alleen geen brug. Ik zie alleen een soort van gammel karretje aan een kabel hangen waarbij ik een flashback krijg van een van de films met Indiana Jones. Nou ja, met Indy liep het uiteindelijk ook goed af. Octavio neemt contact op met de chauffeur die ons moet ophalen en vraagt of hij in de buurt is. Dan kan hij ons naar de overkant trekken. “Ga jij maar eerst” zegt Octavio tegen mij. Dat is lekker zeg, ga jij maar eerst. Maar tja, we moeten naar de overkant, dus stap ik in het wiebelige karretje wat aan een kabel hangt. Ik kan niet heel goed beoordelen of dit wel helemaal safe is. Ik zie in ieder geval geen bordje met ISO 9001. Ik zie het water wild onder mij ruig in de rivier klotsen. Precies boven het klotsende water valt het karretje stil. Ik durf niet om te kijken wat er aan de hand is, bang dat het omslaat. Het karretje is gewoon te snel naar het midden geroetst, sneller dan de chauffeur de kabel kon binnen halen. Even later stap ik met wiebelige benen op het platformpje aan de overkant. Octavio en Fabienne komen samen in het karretje naar de overkant. Pfff was eigenlijk wel leuk, nu we veilig en wel aan de overkant staan.

We worden door de chauffeur een stuk weggebracht naar de boerderij van Enrique. Ook hier hadden ze ons nog niet verwacht. Dat komt grotendeels omdat wij het thermaal bad, waar we langs reden, hebben overgeslagen. Daar zijn wij niet zo van. Van die baden waar Jan en alleman gedurende een trekking van een paar dagen zo maar midden op de dag tijdens de wandeling even instappen. 

We krijgen binnen een half uur een geweldige lunch aangeboden die is klaargemaakt door de schoondochter van Enrique. De kamers van Enrique zijn heel mooi. Deze koffieboer heeft zijn huis keurig verbouwd en een paar kamers ingericht voor toeristen. Absoluut netjes gedaan. We hebben een mooie ruime kamer met balkon. Dan is het weer siësta en krijgen we om 16:00 het tweede deel van de koffie clinic door Enrique. 

Gisteren hebben we het eerste deel van het koffieproces gezien en hebben we helpen plukken. Alleen de rode besjes mogen geplukt worden. Enrique heeft vandaag al een kilootje verse bonen geplukt. Vervolgens gaan de verse bonen door een met de hand aangedreven ingenieuze machine die de bonen scheidt van de schil. De schillen worden verwerkt tot compost. De witte boontjes moeten nu dagen drogen. Vroeger ging dat op een cementen vloer, nu is dat op rekken van gaas onder een afdak voor het geval het gaat regenen. De bonen moeten 17 dagen drogen, daarna moet er nog een velletje van af en dat wordt er vanaf geblazen.  De schoondochter van Enrique, Sonia, laat ons vervolgens het branden zien. Dat gaat op een hout gestookt vuur in een pan van keramiek met een aparte vorm. Het roosteren van de bonen duurt ongeveer 20 minuten en ik mag het ook even proberen. Je moet blijven roeren in de bonen, want ze mogen niet aanbranden. Je ziet de blanke boontjes langzamerhand bruin worden. Als wij denken dat het goed is, neemt Sonia het nog even over en roert nog zo’n vijf minuten langer totdat de bonen echt donkerbruin zijn. Dit laatste proces luistert nauw.  Niet te donker en niet te licht. De pan wordt geleegd op een bruin papier. Sonia gaat dan wapperen zoadat ook het laatste velletjes van de boontjes verdwijnen. Eigenlijk heeft een boontje drie velletjes.

Dan moeten de bonen ook nog met de hand gemalen worden en dan kan de koffie worden gezet. 

Ze doet dat in een speciaal koffiekannetje en de koffie wordt heel sterk gezet. Het lijkt wel stroop, maar ze schenkt een heel klein laagje koffie in onze kopjes en dan kun je het zelf met warm water aanlengen, naar jouw smaak. We krijger er ook nog gefrituurde banaan bij met honing. 

Om half zeven krijgen we het diner en morgen gaan we op dag drie naar Aguas Calientes.