Dag 16 De Amazone Incatrail dag 3

We moeten van Octavio om 06:30 uur aan het ontbijt, zodat we om 07:00 weg kunnen. Het is een flinke klim van 900 meter naar iets meer dan 3050 mtr. En volgens weer een afdaling naar het treintje bij Hydro Electrico dat ons naar Aguas Calientes gaat brengen,  iets boven de 2000 meter. Helaas liet de Strava-app het vandaag afweten dus jullie moeten ons maar geloven. De knietjes gaven in ieder geval aan dat het zeker duizend meter dalen moet zijn geweest.

Het klimmen naar de pas gaat gestaag en we lopen een lekker tempo. We lopen vandaag de laatste dag van de Salkantay trek en dat is te merken wat het is best wel druk.We lopen vandaag vooral tussen jongeren die flink van leer trekken en veelal te hard naar boven lopen. Op alle rustpunten zitten ze voorovergebogen met de neus op de knieën, terwijl wij in ons tempo het liefst lekker door dieselen. Octavio vraagt steeds of we even willen pauzeren. “Nee joh, laten we maar doorlopen”.

Eenmaal boven wijst Octavio ons de Machu Pichu berg die we hiervandaan aan de achterkant zien. We zien een ruïne maar is natuurlijk niets vergeleken met wat we morgen gaan zien.

Net over het hoogste punt op een mooie grasweide met uitzicht op de Machu Pichu berg liggen we in het gras en in de zon en moeten we van Octavio maar even blijven liggen. Anders zijn we veel te vroeg in Hydro Electrico. “Ja hallo, jij wilde om 07:00 vertrekken”. Hij geeft nu eerlijk toe dat hij er vooraf een hard hoofd in had of die twee mensen uit Nederland dit wel aankonden. Hij had ze niet eerder zo oud gehad. Maar hij zegt nu eerlijk “ik ben nog nooit zo vroeg boven aan gekomen”. En gisteren was hij ook nog nooit zo vroeg in de lodge aangekomen. 

De afdaling is glibberig en glad. Het is natuurlijk toch nog steeds jungle en het wordt dan met afdalen een beetje tricky. We lopen voorzichtig naar beneden naar de Hydro Electrico

We lopen over het spoor 😳 naar het station. Het is hier gebruikelijk om langs of op het spoor te lopen. Heel raar. De kraampjes staan letterlijk een halve meter van de rails vandaan. Als je niet oplet rijdt de trein de vouwen uit je broek. We lopen door naar een restaurant, aan het spoor natuurlijk, en eten er een dagmenu. We gaan na ruim een uur richting trein, want we gaan met de trein naar Aguas Calientes. En dat is maar goed ook zo blijkt later. We lopen echt over de rails naar de trein en wachten bij een kraampje langs de rails. Er wordt een trapje bij de trein neergezet waar we kunnen instappen. We hebben gelukkig tickets gereserveerd en we hebben gereserveerde stoelen. De trein is oké maar als die gaat rijden wordt ik toch wat nerveus. De trein gaat heen en weer alsof we in een golfslagbad zitten. En het stopt niet en wordt soms alleen maar erger. De trein gaat niet harder dan 23 km. En dat is maar goed ook want langs de rails loopt het wandelpad naar Aguas Calientes. De machinist toetert de hele tijd en wandelaars die geen ticket hebben en naar Aguas Calientes moeten lopen, moeten letterlijk in de berm duiken om niet overreden te worden. 

Een kleine drie kwartier later staan we op het station  in Aguas Calientes. Ons hotel is vlakbij en we nodigen Octavio uit om vanavond met ons te eten. We liggen even later vermoeid op ons bed in ons hotel. Een leuk hotel maar met een veel te klein kamertje voor het luttele bedrag van 120 US dollar. Tja, het is hier zo toeristisch dat ze van alles kunnen vragen. 

Vanavond eten we in een luxe restaurant als afsluiting van ons samenzijn met onze gids Octavio. Morgen gidst hij ons nog wel naar en in Machu Pichu maar dan vertrekt hij naar huis. Dit is dus onze laatste avond samen. 

Morgenochtend vroeg op en met de bus van 05:30 (geen typefout) naar Machu Pichu.