Dag 14 De Amazone Incatrail dag 1

Vanmorgen weer lekker om 06:00 op. We waren de eersten bij het ontbijt, maar dat zal niemand verbazen. Omdat het wel eens een poosje kan duren voordat we onze lunch krijgen, krijgen we allebei twee cakejes mee voor onderweg. We laten onze duffel in het hotel achter en gaan nu vier dagen op pad met de rugzak. Omdat je nooit weet wat het weer doet, hebben we toch nog wel een zware rugzak. Goede training denken we dan maar. Om kwart over zeven zit Octavio, onze gids voor de komende vier dagen, op ons te wachten in de receptie. We lopen met Octavio naar onze chauffeur die met de auto staat te wachten op het centrale plein van Ollantaytambo. Leuke bijkomstigheid is dat Octavio is getrouwd met een Nederlandse en dus goed Nederlands spreekt. 

We rijden in drie uur naar Santa Maria. Op de pas Abra de Malaga van 4330 trakteren we de chauffeur en onze gids op koffie. De koffie is geweldig. We kunnen zelfs op deze hoogte in een klein hutje kiezen uit drie blends. 

Na ruim drie uur zijn we aangekomen bij het begin van deze Incatrail. Deze Amazone Incatrail is veel minder druk belopen dan de originele Incatrail. Deze trail zou veel ruiger en groener zijn. Onze organisatie noemt deze trail de koffie trail omdat we twee keer bij een koffie boer overnachten en het hele koffie proces uitgelegd krijgen. Van koffieboon tot kopje koffie. 

Octavio stopt na 200 meter al meteen bij een boom. En geeft ons meteen de eerste koffie-uitleg. Rode besjes, zo lijkt het, knijpt hij open om ons de witte bonen te laten proeven. Het smaakt natuurlijk helemaal niet naar koffie maar het is leuk de eerste koffiebonen te zien. En alles wat we de komende tweeënhalf uur tegenkomen en proeven groeit gewoon in het wild, wat totaal anders is dan bij de originele Incaroute. Het is geweldig om telkens van Octavio een nieuwe inheemse vrucht te proeven te krijgen die hij dan net daarvoor gewoon van een boom plukt. Zelfs hele kleine cherrytomaatjes van 1 cm groeien hier wild langs de kant van het pad. We klimmen gestaag omhoog en daar waar de hoogte vorige week een extra moeilijkheid was is dat nu de warmte en toch wel de zwaardere rugzak. Maar als we allebei weer gewend zijn aan het gewicht zit de cadans er wel weer goed in. 

Om kwart over een lopen we zomaar vanuit het niets ineens bij het boerderijtje van Alejandro op het erf. Hier slapen we vannacht. Alejandro maakt voor ons een lunch, die om half twee klaar is. We hebben een eenvoudige leuke kamer die helemaal past bij de trekking die we doen. We zitten voor de lunch nog even op de twee luie stoelen voor onze kamer.

De lunch is prima met een heerlijke salade en een groente ratatouille met rijst en met gebraden rundvlees. Na de lunch maakt Alejandro koffie voor ons klaar, maar dat doet hij aan tafel. De bonen die hij zelf heeft gebrand worden vers gemalen in een ouderwetse koffiemolen. De koffiemolen moet hij met de hand draaien. De geur van verse koffie komt ons tegemoet. Dan wordt de koffie gezet met een originele ouderwetse metalen filter. De koffie is heerlijk. De eerste kopjes zijn sterk en de volgende worden iets minder sterk. Maar het blijft heerlijke koffie.

Na de lunch en koffie krijgen we van Octavio een uurtje siësta. Hmm, goed idee. We moeten hier wel flink met Deet smeren en we moeten slapen onder de klamboe. We zitten tenslotte midden in de jungle.

Na de siësta gaan we met Alejandro en Octavio naar zijn koffieplantage. Het is een plantage die hogerop de berg ligt en we moeten een half uurtje klimmen. Alejandro heeft een paar zeilen bij zich waarvan we de bedoeling nog niet door hebben. Als we bij de eerste koffiebomen aankomen pakt hij de zeilen uit en knoopt die op ingenieuze wijze om ons nek. Het is zo geknoopt dat je een soort rugzak om hebt, waar je dan straks weer heel eenvoudig je geplukte bonen in kan doen. Zo, nu gaan we bonen plukken. Alleen de rode vruchten mogen worden geplukt. De groene zijn nog niet rijp. Het is verbazingwekkend, maar in heel Peru worden alle koffiebonen nog met de hand geplukt. Het kan ook haast niet anders als je ziet hoe de bomen op de steile hellingen groeien. We hebben na een drie kwartier allemaal een aardige hoeveelheid bonen. Maar als we het bij elkaar gooien en ons realiseren dat de vruchten eerst nog gepeld moeten worden en nog moeten worden gebrand hebben we hooguit een half pond koffiebonen verzameld. Wat een werk. Het is goed om je dat de volgende keer eens te realiseren als je een kopje koffie drinkt. 

Octavio plukt tussentijds allerlei vruchten van bomen die overal tussen staan. De ene vrucht is nog lekkerder dan de andere. 

Alejandro is hier geboren en woont hier met zijn vrouw, die er vandaag niet is. Hij heeft een zoon en een dochter, zijn zoon werkt ook in de toerismesector en de dochter studeert in Cusco en de trots straalt van zijn gezicht als hij over hen verteld.

De trail die wij lopen is nog niet bekend bij een breed publiek. Een Nederlander heeft deze trail jaren geleden ontdekt en Guido onze contactpersoon bij Better Places heeft het plan doorontwikkeld om hier een trekking  van te maken als alternatief voor de drukke Incatrail. Hij heeft dat gedaan in overleg met de plaatselijke koffieboeren. Zij vonden het interessant om kamers aan te bieden aan de trekkers, zodat ze naast hun koffieplantage wat extra inkomsten hebben. De kamer waar wij slapen, ziet er echt netjes uit met een nette badkamer en zelfs heerlijk warm water. 

Om kwart voor zeven heeft Alejandro het drie gangen diner klaar en kunnen we aan tafel. We eten buiten onder een afdakje