Dag 11 next level autorit naar gekleurde berg in de sneeuw

NB: We hebben ook nog wat foto’s geplaatst van de afgelopen twee dagen. 

Vanmorgen om 6 uur opgestaan. Het is heel vroeg, maar een bewuste keuze omdat we vandaag veel willen zien en doen. Om kwart over zes wordt op onze deur geramd door de man van Maximiliana. Hij gaat onze bagage even, voordat hij naar zijn werk gaat, naar de auto brengen. Helemaal top, hoewel ik er een beetje moeite mee heb een oude man met twee duffels in een doek op zijn rug te zien lopen. We vragen nog of het zwaar is, maar hij zegt van niet. Het is net Nepal zo. Maar het is best nog een stukje naar de garage waar de auto staat. We kunnen de duffels schoon op de achterbank dumpen en zetten de auto buiten langs de weg. We gaan eerst ontbijten. Gelukkig staat er nu alleen broodjes met marmalade en avocado klaar voor ontbijt. We merken ook nu weer dat we op hoogte minder eten. Als ik mijn tweede broodje bijna op heb, krijgen we een bord voorgeschoteld met een groot roerei met allerlei groente, een pom, een gewone aardappel en een ei. Pffffff, waar laten we het?? Het roerei eten we nog op en is goed te verteren, maar de rest nemen we mee voor de lunch onderweg en dat zeggen we ook tegen Maximiliana. Gisteren hebben we van haar al broodjes gehad voor de lunch. 

We nemen na het ontbijt hartelijk afscheid van de familie en we krijgen van iedereen een hug. Deze mensen zijn zo blij dat we bij hen hebben geslapen en wij vonden het geweldig om het echte Peru van dichtbij mee te maken. Uiteraard laten we een mooie fooi achter voor de familie. We krijgen van Maximiliana voor het vertrek nog een Incakruisje omgehangen, dus wat kan er nog verkeerd gaan?Maximiliana loopt mee naar de auto en zwaait ons uit.

Onze route staat op Google maps en we rijden al snel onverhard. We gaan eerst naar Cordillera del Arcoiris Palccoyo. Dat de weg onverhard is, is geen probleem meer, maar dat het vannacht heeft geregend, maakt het wel een niveautje zwaarder. Dit is echt next level autorijden. De modder, de haarspeldbochten en de steile stukken maken het soms spannend. De weg is zo smal dat een tegenligger een gevecht wordt wie het eerst met zijn ogen knippert. Gelukkig gaan de meesten omhoog. De twee niet al te brede rivierovergangen op balken in de lengterichting is een beetje tricky omdat ik me toch de breedte van de auto nog niet helemaal eigen heb gemaakt. Gaat goed. We klimmen fors omhoog en we zien steeds meer sneeuw op de bergen. Op een gegeven moment rijden we zelfs in de sneeuw. Onze auto ploetert zich moeiteloos door de modder en sneeuw. Op de parkeerplaats staan toch al een paar auto’s. We beginnen onze hike op ruim 4600 meter en het is maar 4 graden. We trekken wat extra kleding aan en beginnen langzaam te klimmen. De hike is spectaculair maar door de sneeuw nog meer bijzonder. Wat een geluk hebben we vandaag. We hebben de grote rugzak bij ons om overal op voorbereid te zijn maar ook het gevoel weer te krijgen. We lopen langs de kleine rainbow mountain en genieten van de kleuren van deze bergen. We komen echt ogen te kort. Aan de andere kant zien we de hoge besneeuwde toppen van ruim 6000 meter. We voelen ons meteen thuis tussen dit natuurgeweld en dit doet ons natuurlijk denken aan Nepal. We klimmen het laatste stuk steil omhoog naar bijna 5000 meter. Totaal klimmen we 328 meter en het ging eigenlijk wel lekker, ondanks de hoogte. Op het hoogste punt staan we op 4975 meter tussen de stenen kolossen, wat het ‘stenen bos’ wordt genoemd. Het is hier inderdaad steenkoud. Maar we gunnen ons wel een koffiemomentje op deze bijzondere plek op deze hoogte met een prachtig uitzicht rondom. 

We lopen tussen de spelonken van het ‘stenen bos’ weer omlaag. Het is oppassen want het is door de sneeuw soms verraderlijk glad, en het pad is hier steil en smal. Ook nu gaat het ons gelukkig goed af.

We rijden rond 12 uur weer naar beneden. Gelukkig komen er rond deze tijd niet veel mensen meer omhoog. We lunchen nog even met de broodjes, het gekookte ei en de pom op een steen in de warmte van de zon.

Als we weer verhard rijden gaan we onderweg naar Pisaq. Om vier uur worden we verwelkomd door de de eigenaar Camel uit Ivoorkust, die dit landgoed een jaar geleden heeft gekocht. Het is echt prachtig en eigenlijk is het jammer dat we hier maar één nachtje blijven. We krijgen een prachtige bungalow en we zitten nog even in de zon na te genieten. Wat een dag was het weer vandaag. Het restaurant hier in dit resort is vandaag niet open maar er zijn volgens Camel genoeg leuke restaurantjes in Pisaq. Er is er ook eentje bij van hem. We kunnen met de auto of 20 minuten lopen. Maar Fabienne vindt een TukTuk een beter idee. Camel wil wel een TukTuk voor ons regelen voor 19:00. Er staat om 19:00 keurig een TukTuk op ons te wachten voor de ingang. Hij brengt ons in no time naar een hip leuk restaurant in het centrum van Pisaq. Kolere, wat scheuren ze met die dingen. We worden achterin van links naar rechts gekwakt. Veel ruimte is er niet dus we vangen elkaar telkens een beetje op. Onze TukTuk piloot wil na een lekkere fooi wel wachten tot we gegeten hebben. Dat hoeft niet. We spreken een tijd af dat wij denken klaar te zijn. We eten in een Japans-Peruaans restaurant en het is allemaal heerlijk. De chauffeur is ook stipt op tijd en hij brengt ons veilig weer thuis. Het is maar 8 sol, en we geven hem 2 sol fooi. Dat is dus nog geen twee kwartjes, waarvoor hij wel drie keer muchas gracias zegt. 

Morgen gaan we eerst Incaruïnes bezoeken en dan door naar Ollantaytambo.

@Jacquelijne: morgen pas om 8 uur ontbijt

@Koert: De Santosjes kunnen nog niet op marktplaats hoor. We hebben ze binnenkort weer nodig hihi.