Dag 4. Afronding stichting Helping Thulo Parsel

Vandaag gaan we naar Thulo Parsel. We hebben afgesproken dat Raby en Jit met de jeep ons om 07:30 zullen ophalen. Maar wat is het waard om met een Nepalees een tijd af te spreken?Het is ons in de afgelopen 19 jaar niet gelukt om ze enig tijdsbesef bij te brengen. Ze lopen allemaal met de grootste horloges om, maar enig besef van tijd is hen vreemd. Misschien is het dan ook wel weer heerlijk om je niet aan tijd te hoeven houden, en zijn wij zo bekrompen dat alles precies volgens afspraak moet gebeuren. Waarom zou je zo ingewikkeld doen als je alle tijd van de wereld hebt. Daarom zal het ook nooit wat worden met Nepal.

Om bijna acht uur komt Jit binnen alsof er niets aan de hand is. “Good morning” “How are you?” Wat is dat toch heerlijk onbezorgd. De chauffeur bindt onze bagage op het dak van de jeep. Raby, Alisha (vrouw van Raby), Seti (vrouw van Jit) Nisang (dochter van Raby en Alisha) en Ngema (zoon van Jit en Seti) zitten in de jeep. Fabienne krijgt de comfortabele seat van co-pilot, voorin naast de chauffeur. Ieder nadeel heeft zijn voordeel oreerde een bekend voetballer ooit. 

Omdat we niet willen dat onze rugzakken op het dak van de auto worden gebonden, kochten we gisteren even een kleine Northface rugzak bij Dhruba. Telkens als we hier even binnen lopen zijn we niet zo maar weer weg. We kennen Dhruba’s vrouw en het personeel al bijna 20 jaar, wat ze ook graag tegen alle klanten in de winkel vertellen. De nieuwe winkel van Dhruba is een groot verschil met zijn vorige winkel wat meer op een luxe bezemkast leek. Na de aardbeving kan hij eindelijk sinds eind vorig jaar een nieuw pand gebruiken. Reeta zijn vrouw vraagt mij foto’s te maken en aan de klanten, die ik vaak naar zijn winkel bracht, te laten zien.

We zijn er inmiddels achter dat in Nepal de rijstijl geen onderdeel is van de rijlessen die je krijgt. Onze chauffeur rijdt zo schokkend dat het wel een kermisattractie lijkt waar we vier uur in zitten. Het wordt echt een uitdaging om al hotseknotsend niet misselijk te worden voordat we in Thulo Parsel zijn. Ngema die achterin zit, moet overgeven. Gelukkig had hij een zak bij de hand. 

We rijden via Bakhtapur, en Banepa over onverharde wegen met hier en daar een stukje ‘black road’ (asfalt).

We hebben een break in Bhakunde. Ben ik wel blij mee want ik val bijna in slaap dus dat zal voor de chauffeur niet anders zijn. Tijdens de break nemen Fabienne en ik een cola zero en een een koffie en custardbol van onze favoriete koffiezaak en bakker Pimpernickel in Kathmandu. Kolere wat een afschuwelijke combinatie. Maar eten onderweg is voor ons een risico dat we na India echt liever niet meer nemen. Onze Nepalese medereizig(st)ers eten natuurlijk allemaal wel. Het is hun ontbijt. Half elf en dan grote borden Dahl Bat, grahwww. De Nepalezen eten maar twee keer per dag en altijd dahl baht (rijst met linzen).

De koffie is super en de cola is voor het schoon houden en doorspoelen van de darmen bij ons. De Dahl Bat is vooral veel. Héél veel. Zeker als ze tijdens het eten gewoon nog twee keer komen bijscheppen.

Rond twee uur rijden we via de nieuwe weg bij Thulo Parsel,  die Jit toch maar heeft geregeld bij het ‘local government’, Thulo Parsel binnen. Het hele dorp is verzameld voor het huis van Jit. Gelukkig laat iedereen ons eerst rustig uitstappen. Maar zodra we richting het huis van Jit lopen komen ze ons allemaal tegemoet. Het is een koor van “namaste” en “welcome”. Van werkelijk iedereen krijgen we een kata omgehangen in alle voorkomende kleuren. Een kata is een welkomst-gelukssjaal die je aan mensen aanbiedt om je dankbaarheid te tonen. Nou dat komt wel goed denken we dan. 

Jit en Raby hebben het goed georganiseerd. Het hele dorp is samengekomen. Als we een kop thee in ons handen krijgen gedrukt, wordt een groot dekzeil van een pakket afgehaald. 35 balen rijst van 30kg, zakken linzen, olie, sojabonen en zout. Alles wordt goed georganiseerd en keurig in setjes klaar gezet. Vervolgens wordt iedereen opgesteld en kan ik een speech houden waarom ze dit eten krijgen aangeboden. Kees, een vriend van ons in Frankrijk wilde aan het eind van ons werk deze mensen nog een keer extra te eten geven. Hoewel hij nooit in Nepal is geweest heeft hij van ons een goed beeld gekregen hoe slecht het deze mensen, vooral in de bergdorpen, vergaat. Vooral als je het vergelijkt met ons dan weelderig leven in het westen. Als ik ze vertel,dat dit een gift is van een vriend, willen ze graag in koor Kees bedanken. Na aftellen van Raby zingen ze in koor, niet helemaal gelijk trouwens,  danjebath (dankjewel) mister Kees. 

Vervolgens wordt de rijst en spullen door de vrouwen naar hun huisje gesjouwd.  Ik geef het je te doen, met een logge baal rijst van 30kg. En sommigen wonen echt nog een eindje stiefelen. 

De mensen zijn enorm dankbaar en staan bijna liefdevol naar het eten te kijken. Na de verdeling van het eten moeten we eerst nog even met het hele gezelschap naar het waterreservoir. Sanu heeft de afgelopen 3 maanden de waterpomp aangesloten die we eind vorig jaar hebben gekocht. Door de pomp kan het water naar de hoogste huizen in het dorp worden gepompt. De installatie werkt al een paar weken maar aan mij de eer om de pomp voor het eerst in werking te stellen. Nadat ik Sanu alle eer heb gegeven voor deze prestatie, druk ik onder gejuich op de knop en komt de pomp tot leven. Vanaf nu hoeft niemand meer met water te sjouwen. Het water komt bij ieder huis. Geweldig!!!

Vishnu, een gids die vaak met ons is meegegaan op trekking, zet ons tentje op en legt ook alvast onze slaapmatjes neer. Wij slapen hier het liefst in een tentje ipv bij de mensen in huis. Iedereen wil heel graag hun bed afstaan om zelf op de harde grond te slapen. Maar als we dat doen krijgen we al het ongedierte er gratis bij. Dus daarom het tentje. Is wel zo hygiënisch. 

Nadat we met iedereen op de foto zijn gegaan, gaan we met de chauffeur en Raby een paar huizen bezoeken die we het laatste jaar hebben gebouwd. Ze zien er schitterend uit en de mensen zijn zonder uitzondering gelukkig en blij met hun huis. We zijn dan weer super blij en ongelooflijk trots dat de mensen zo dankbaar zijn maar vooral dat we zien dat we ze een beetje gelukkiger hebben kunnen maken. 

Als we terugkomen ben ik net op tijd om de geweldige klap te horen en te zien dat de kop van de geit niet meer op de geit zit. Hoewel beide stukken geit nog bewegen zit er geen echte synchrone samenwerking meer in. Ook de kip ligt er niet zo florisant meer bij en zal geen eieren meer leggen. Zo tegen acht uur komt het dorp weer langzaam bij elkaar op het plaatsje voor Jit’s huis. Een paar inwoners staan in grote pannen te roeren waar kilo’s rijst in wordt gekookt en een ander waarin de geit staat te pruttelen. 

Ik heb een mooie speech geschreven en die lees ik samen met Raby voor. Raby vertaalt in het Nepali. Aan het eind van de speech heb ik nog een verrassing voor een paar mannen. Het bestuur heeft besloten ons coördinatieteam (Jit, Raby en Sanu) die tien jaar lang voor de stichting in Nepal hebben gewerkt hartelijk te bedanken met een bonus voor hun diensten. Ook drie mannen die frequent samen met Sanu de huizen hebben gebouwd geven we een bonus. Deze mannen hebben tien jaar lang zonder salaris voor de stichting gewerkt. A

Daarna eten we met elkaar. Het was zowel voor ons als voor de inwoners een hele bijzondere dag in Thulo Parsel.