Dag 17, naar school

Vandaag een sociaal dagje. We slapen niet echt lekker, terwijl we gisteren toch maar een kort nachtje hebben gehad. Nou ja, gelukkig hebben we allebei een goed boek. Maar het is wel raar om allebei rond 03:00 te liggen lezen. 

Na het ontbijt gaan we eerst een gezelligheidsbezoekje  brengen aan Bikash van de sjalenwinkel. Dat betekent ook altijd dat we een paar nieuwe pashmina sjalen kopen voor de komende winter. Uiteraard krijgen we weer thee of koffie aangeboden, maar we slaan dit keer beleefd over. Enerzijds hebben we om 11:00 afgesproken met Raby en anderzijds was de thee de vorige keer zo zoet dat de vullingen van mijn kiezen spontaan de cha cha cha aan het dansen waren. 

Tijdens ons beleefdheidsbezoek aan Bikash krijgen we een app van Raby. Hij zou ons komen halen m 11 uur, maar hij heeft ineens erg pijn in zijn voet. Dus of we zelf kunnen komen. Hij stuurt het adres zodat ik via de app ‘InDrive’ even een taxi kan bestellen. Super handig allemaal. Ik heb adres ingevoerd en even akkoord geven en hoppa een taxi. Even goed opletten dat je niet de motor aanklikt anders zitten we zo samen achterop een motorfiets. En dan net bij de laatste stap ‘error’. Huh, zou moeten lukken met mijn Nepalese sim maar mooi niet. Even tactisch oplossen en Raby een taxi laten bestellen. Even later stopt er een nieuwe elektrische Tata voor onze neus. Top.

Een half uurtje later staan we bij Raby voor de deur. Hij en Alisha ontvangen ons in hun huis. Het is de bedoeling dat we bij hun eten en dan daarna de school van Nisang bezoeken. Als we binnen komen zien we dat deze kamer kleiner is dan hun vorige kamer. Zoals gebruikelijk doen we netjes onze schoenen uit maar dat blijkt niet zo’n goed idee. Ze zijn verhuisd naar deze kamer omdat het vlakbij de nieuwe school van Nisang is. De kamers zijn ook hier erg schaars en duur. Ze hebben drie kamertjes en een keukentje. Het is klein en het is intensief gebruikt, zullen we maar zeggen. We mogen op het bankje zitten, wat de enige twee plekken zijn. Raby en Alisha zitten op een matje op de grond. Ze heeft haar best gedaan en Dahl Baht gemaakt. Omdat ze weet dat wij vegetarisch eten in Nepal heeft ze paneer (witte gebakken kaas) gemaakt. Voor ons heeft ze een grote fles Cola gekocht. Hoewel ik geen liefhebber ben van de Dahl Baht is het heel lekker en zal ik er morgen nóg twee keer aan moeten geloven. Groot nadeel van het eten van Dahl Baht is dat je er niet onderuit komt een flink bord weg te werken. Je krijgt alles netjes op je bord gesorteerd. De dahl (linzenpapje) in een bakje, de rijst, de groente, de paneer, spinazie en een curryprutje. De omvang van de berg rijst is altijd fenomenaal, alsof je een havenarbeider bent. Je eet de verschillende smaken in verschillende combinaties op, wat een smaakexplosie op je tong veroorzaakt. Het kan zijn dat de curry zo heet is dat de cola naar petroleum gaat smaken. De Nepalezen die met hun hand eten, creëren in recordtempo op hun bord een chaos van jewelste. Een grote brei van alles door elkaar en dan zo snel mogelijk de Dahl Baht naar binnenwerken. Maar Alisha heeft echt heel erg haar best gedaan, en het smaakt voortreffelijk. De lekkerste dahl baht tot nu toe. 

Als we gegeten hebben gaan we naar de school van Nisang. Het is op steenworp afstand van hun kamer. We worden bij toeval bij de ingang tegengehouden door de CEO van de school. Als hij hoort dat we uit Holland komen gaan alle ‘deuren’ open. Onze CEO laat ons in anderhalf uur de hele school zien. Docenten worden uit de les gehaald om aan ons voorgesteld te worden. We voelen ons een beetje opgelaten.  Het is de hele tijd Namaste, Namaste, Namaste met de bijbehorende buiging.Ook worden we voorgesteld aan de ‘founding father’, de oprichter van de school. We krijgen helemaal alle credits als hij hoort dat we voor de 17e keer in Nepal zijn en als Raby vertelt dat we ook nog eens 55 huizen hebben gebouwd. 

Als we bij de klas van Nisang komen, mag ze even uit de klas komen om gedag te zeggen. De juf komt ook even om te zeggen dat ze het fantastisch doet. Leuk om te horen.

We zijn verbaasd om te horen dat deze school alle lessen in het Engels geeft. Maar ook dat ze dit jaar op deze school beginnen met praktisch onderwijs, zoals een horeca-opleiding, elektriciensopleiding, huishoudopleiding, loodgietersopleiding, kappersopleiding, enz.  Dat is voor hier heel vooruitstrevend. Deze school staat qua resultaten van de leerlingen in de top 5 van Nepal. 

We moeten regelmatig in lokalen op de foto met de CEO. We zijn echt positief verrast over de organisatie van de school. Mooie computerlokalen, scheikundelokalen en zelfs een AI-lokaal met een smartboard gesponsord door China. Er is een lokaal waar het parlement in het klein is nagebouwd om praktisch te onderwijzen hoe democratie werkt. Ook sport is belangrijk. De kinderen krijgen karateles, spelen cricket, basketbal, en er is ook een ruimte om te dansen.

Als we afscheid nemen moeten we de CEO beloven dat we, als we volgend terugkomen, momo’s komen eten. Maar eerst moeten we nog even gezamenlijk koffie drinken voordat we vertrekken. We geven ook alle complimenten terug voor de manier waarop ze deze school runnen. 2200 leerlingen, 200 onderwijzers en alles gaat goed georganiseerd. We zijn echt super verbaasd. 

Morgen nog een dag met socials en dan overmorgen weer terug naar NL.