Dag 16, terug naar Kathmandu

De lodge in Dhunche was niet echt een succes. Dhunche is geen plaats waar toeristen of buitenlanders komen. Hier komen vooral Nepali. Dhunche is een plaats waar de plaatselijke overheid zit en waar mensen uit de hele vallei naartoe komen als ze bijvoorbeeld een geboorte of sterfgeval moeten melden. Maar wij hebben dit gekozen omdat de auto ons hier kan oppikken. Alles in de lodge was eigenlijk te ranzig om vast te pakken. Van trapleuning tot tafel en van toilet tot bestek. Maar voila we moeten ergens overnachten en we willen de laatste avond met de mannen samen eten. Onze kamer is klein, de vloerbedekking omgekruld en het water is koud, maar we slapen toch in onze lakenzak en slaapzak. Douchen doen we morgen wel in ons hotel in KTM. We hebben deze trekking maar twee keer warm kunnen douchen, maar met de handige handjes van het Kruidvat voel je je ook weer schoon.

In het restaurant maken we samen eerst de tafel met de laatste handige handjes even schoon waar we willen gaan zitten en eerst even koffie drinken. De Nepali zijn ook echt allemaal viezeriken zonder dat ze er zelf erg in hebben volgens ons. Aan de tafel waar we zitten kan ik zo in de keuken kijken. Eh, ja wat zal ik daar over schrijven? We nemen geen vlees i.i.g. We besluiten om 19:00 samen te eten. Wij eten voor de veiligheid maar gewoon fried rice met vegetables en egg. Is eigenlijk de meest veilige maaltijd. Sanu en Jit nemen Dahl Baht (“eten we altijd”) en Raby probeert weer eens een pizza. Ok, maar moet je dat nu hier proberen? Niet slim. Zoals gebruikelijk eten Sanu en Jit de Dahl Baht met hun rechterhand, zonder bestek. Natuurlijk heeft ieder land zo zijn gewoonten maar het ziet er niet smakelijk uit. Met de rechterhand wordt alles op het bord een beetje door elkaar gehusseld en dan wordt een rijstbal gekneed en vanaf een kommetje van vier vingers met de duim in hun mond geschoven. Fascinerend om te zien maar de coördinatie is niet altijd optimaal waardoor rijst soms ook onder neus of op de kin zit. Ook aan het luidruchtig smakken kunnen wij maar moeilijk wennen. Is voor hen wel een uiting dat het lekker is, maar toch. 

Als ze klaar zijn wassen ze hun handen netjes en drogen die af aan een handdoek die bij de deur hangt, maar die te ranzig is om zelfs maar aan te raken. Dan vegen ze er ook hun mond nog even mee af, ggrrrr. De pizza van Raby lijkt op een bord tomatensoep waarin de bodem van de pizzabodem ergens ondergedompeld moet zijn en soms weer tevoorschijn komt. Maar al met al gezellig samen gegeten. Tijdens zo’n laatste avond hou je dan ook altijd nog een speech en geef je de gidsen en dragers een fooi. We hebben het met zijn vijven erg leuk gehad.

Vanmorgen stond de chauffeur om zes uur voor de deur. Onze bagage wordt al op het dak gebonden als wij net de pannenkoek met banaan krijgen. Nu heb ik een raar bord dat door de jaren heen aan de onderkant een beetje bol is geworden. Zo’n bord in combinatie met een bagger vette tafel geeft een kolderiek schouwspel. Ik probeer mijn pannenkoek met kromme vork en bot mes te dresseren, wat niet zo heel eenvoudig is. Mijn bord met pannenkoek wiebelt en draait als een malle. Iedere keer als ik prik schuift mijn bord van me vandaan. Ik heb er eigenlijk ook geen zin meer in de beste man te vragen waar de banaan eigenlijk is. We proppen  samen de deegplak naar binnen en vertrekken. 

De wegen in Nepal zijn verschrikkelijk. We rijden weer met een four wheel drive wat een absolute must is hier. Ik begrijp er ook helemaal niets van. Soms worden prachtige stukken asfalt afgewisseld door bijna niet te omzeilen putten en kuilen in onverharde stroken weg. Wat is hier de gedachte achter? We komen onderweg niet drie kilometer aaneengesloten asfalt tegen. Iedere keer worden stukken onverhard afgewisseld door stukken asfalt of andersom. Het is een gehotseknots van jewelste. En je moet in de auto echt op blijven letten want als je even wegdommelt en je hoofd opzij valt zit je met je kanis zo tegen zo’n handsteun die meestal net boven je hoofd zit. En keihard is.

Omdat we vroeg zijn vertrokken zijn we al voor de middag in KTM. In het hotel krijgen we na telefonisch overleg van de receptioniste met Pradip, de manager, een prachtige joekel ruime kamer. Een lekkere upgrade voor de laatste drie nachten. Heerlijk! 

We eten na de douche een lekker broodje avocado bij Pumpernickel en kopen nog wat dingen. Het is altijd leuk om ook samen terug te kijken op de trekking. Het Langtanggebied is een gebied wat verschrikkelijk getroffen is door de aardbeving en dat zie je nog steeds. Veel mensen doen ook juist de Langtangtrekking om de bevolking te helpen er weer bovenop te komen. Als je de dagelijkse omstandigheden ziet dan heb je er niet zo veel moeite mee dat het wat duurder is dan elders. Je weet dan ook waarvoor je het doet. En de mensen zijn je ontzettend dankbaar. 

We hebben van Raby de foto’s gezien van de uitzichten vanaf Kyanjin Ri en Tserko Ri en die zijn geweldig en zeker vergelijkbaar met de vergezichten op de Annapurna trek en de Manaslu trek. Jammer dat we dat dus niet hebben gezien. Doet een beetje pijn. 

Terug in het hotel is het een kabaal van jewelste. In het restaurantgedeelte zitten Japanners te eten. Maar ook die lui nemen al hun eigen eten mee. Het moet niet gekker worden dat je dat dan gewoon in een restaurant klaarmaakt op daar opeet. Druilerige bakjes met gele ondefinieerbare blokjes en ramen waar ze met stokjes in zitten te peuren, wat natuurlijk niet helemaal vlekkeloos gaat waardoor die zooi langzaam uit zo’n bakje op de tafel glijdt. Ramen eten met stokjes uit een bak met saus vergt trouwens heel veel handigheid. Je moet ervoor zorgen dat je die ramen (noedels) met stokjes in je mond krijgt en dan zuig je ze, met je mond boven het bakje, verder naar binnen. Je loopt dan wel het risico dat de noedels eerst links en rechts tegen je wangen kletsen. Maar dat deert een Japanner niet. Een grote kliederboel natuurlijk. En straks gewoon opstaan en vertrekken. Lachen joh met die Japanners. 

Wij gaan vanavond eten bij ons vaste restaurant hier op de hoek en dan vroeg naar bed.

Morgen zijn we uitgenodigd voor de lunch bij Raby en gaan we naar het schooltje van zijn dochtertje kijken. Overmorgen zijn we uitgenodigd voor de lunch bij Dhruba en voor het avondeten bij Jit. We hebben wel gezegd dat we vegetariërs zijn.

We doen trouwens ook van de laatste dagen in KTM nog wel verslag hoor.