Dag 14, wilde honing

Gisteravond hebben we een gezellige avond gehad met vijf Japanse gasten. Leuke jonge knullen die dachten waar zullen we dit jaar eens met elkaar naar toegaan na Kenia vorig jaar. Eén van die gasten nam een samuraizwaard en prikte geblinddoekt op een kaart. Nepal!! We denken dat het zo is gegaan. Ze hadden gisteren een dag gelopen en weten bij benadering niet waar ze zijn, hebben geen kaart, weten niet waar ze morgen naar toe moeten, maar drinken wel bier. Ze zijn eergisteren in Kathmandu aangekomen en moeten over zes dagen weer in het vliegtuig zitten. OK, dan zou Langtang net kunnen vertelde een vreemde Canadees in Kathmandu (geintje).

Wij en Jit en Raby hebben ze maar een beetje op weg geholpen. Hoogteziekte? Wel van gehoord. Het kraanwater hier niet drinken. Huh? Beter geen vlees. Hoezo? Wel genoeg water drinken op hoogte. 2 LITER??? Beter geen alcohol boven 3000mtr. OK dan nemen we er hier nog een. Wel hele leuke en héle slimme allemaal universitair opgeleide gasten. Tja je kan natuurlijk niet alles weten. En van dat bier op hoogte dat wist chatGPT niet. 

Met onze kaart hebben Jit en Raby uitgelegd wat in de komende vijf dagen nog te doen is. Ze maken foto’s van de stukjes kaart waar ze naar toegaan. Waar vier Japanners steeds enthousiaster worden trekt er een langzaam wit weg en ziet langzaam de gevreesde harakiri geest verschijnen. Maar volgens planning, als alles meezit kunnen ze én op de Kyanjin Ri en een dag later op de Tserko Ri (4984) staan. Als ze flinke afstanden lopen per dag moet Kathmandu ook net weer op tijd te halen zijn. Vooral Raby neemt ze veelvuldig op de hak, over de route die ze kunnen lopen, want ze zijn toch jong en met dat bier moet het juist wel lukken. We hebben veel lol met elkaar en leuke anekdotes worden uitgewisseld waarbij de spraakverwarringen door het Engels van Nederlanders, Japanners en Nepalezen zeker bijdraagt. Even later staat de Japanse tafel vol met eten en lege flessen bier. Vanwege de grote afstand naar boven en het hoogteverschil raadt Roby de Japanners aan vroeg te vertrekken. Wij gaan naar bed en wensen die gasten succes want we zien ze niet meer waarschijnlijk. 

We slapen in de eenvoudige Bamboo lodge. Raby had ons gewaarschuwd dat het eenvoudig zou zijn. Ons kamertje is klein met twee bedden, maar de ruimte waar we eten is reuze gezellig. En als je slaapt wat zie je dan van het kleine kamertje.

Vandaag hebben we een lekkere voorlaatste wandeldag en lopen naar Thulo Syabru. We staan wel 07:00 uur op want we laten een beetje van het weer afhangen of we meteen gaan lopen. Hoewel het gisteravond nog keihard regende is het vanmorgen heerlijk weer. Blauwe lucht, zonnig en al warm. Als we aan de pannenkoeken zitten komen onze Japanse vrienden pas binnen. Jullie zouden toch vroeg vertrekken? Verslapen. Om acht uur vertrekken wij met Jit en Raby en wensen de mannen succes. Dan komt de Japanse boekhouder van de vijf verschrikt naar buiten en maant de anderen tot fors bijstorten in de kas. “Nu al” meen ik te horen. Mijn Japans is niet zo heel goed. De rekening viel in ieder geval héél erg tegen. Als ik de stapeltjes geld uit de zakken van de mannen zie komen, vraag ik me af of ze dat wel gaan redden. Maar er is onderweg naar boven iemand die een ATM in Langtang weet. 

Wij starten door een glooiend pad door de jungle. Het is een oerbos met heel veel bamboe en weer veel dierengeluiden. We moeten nog wel oppassen voor gladde stenen. Het gaat gestaag omlaag wat me bij 1800mtr toch wat zorgen baart wat onze lodge ligt op 2200mtr. Maar het loopt heerlijk, weer in korte broek en t-shirt. 

Onderweg wijst Jit ons wilde honingraten aan. Dat zijn grote bijentrossen hoog aan de berg waar wilde honing in zit. We zien ook heel veel echt grote bijen erom heen zoemen. Wilde honing is heel sterk en heeft een hallucinogene werking en wordt gebruikt voor medische toepassing. Soms is een theelepel al voldoende. Bij verkeerd gebruik kan je heel ziek worden. Je krijgt dan hartklachten, koorts, diarree, en misselijkheid. De wilde honing wordt gemaakt door de grote rotsbij. De honing wordt vooral verkocht aan Chinezen, Koreanen en Japanners. In 2010 deden wij de Annapurna Hardway trekking en van het ene op het andere moment was onze sirdar Raju (hoofdgids) hartstikke beroerd. Zo beroerd dat hij geen meter meer recht kon lopen en rond liep als een dronkenman. Hij heeft drie dagen op een paard gezeten. Hij zat zelfs tollend op het paard en moesten we in de gaten houden dat hij er niet af kukelde. Dat wil wat zeggen hoor voor een Nepalese gids. Hij vermoedde toen al dat het van de honing kwam en had zelfs een liter local honey voor thuis gekocht. De honing die altijd aan grote rotsen hangt wordt verzameld door honey hunters die zich aan lange touwen laten afdalen. Nepalese mannen halen met halsbrekende toeren de honing van de hoge rotsen af. Google maar eens op honey hunters. Op YouTube is er een filmpje van.

We hebben een teabreak bij een kleine lodge. Fabienne koopt nog even een lollig prulding voor aan de rugzak voor veel te veel geld. “Joh zielige oude vrouw, wat maakt dat nou uit.”

We dalen verder af om de rivier over te steken. Dan wijst Raby het dorp aan waar we lunchen en waar we slapen. Maar zijn vinger wijst onheilspellend schuin omhoog. Zo dan, ik dacht vandaag vooral te dalen. We klimmen flink door en nu we de bestemming in zicht hebben komt de lunch ook steeds dichterbij. We slapen in een leuk dorp en we slapen in een goed hotel met badkamer en hete douche. De beste tot nu toe. 

We zitten de rest van de middag heerlijk in de zon op het dakterras. De eigenaar van de lodge ligt in een klein koepeltentje op het dak te slapen. Het ontgaat ons waarom hij in zijn eigen hotel op zijn eigen dakterras gaat liggen in een klein koepeltentje. Misschien wilde honing gegeten?

We hebben toch nog 685mtr geklommen en 445mtr gedaald. Morgen naar de eindbestemming   Dhunche.