Dag 15, laatste wandeldag

Vandaag is onze laatste loopdag. We hebben de afgelopen week met Raby al wat zitten puzzelen hoe we een dagje kunnen winnen. Maar ook meteen gekeken hoe we deze trekking op een wat toegankelijkere manier kunnen lopen. Het zit ons toch wel een beetje dwars dat we de uitzichten vanaf Kyanjin Ri door de zware bewolking hebben moeten missen. Oktober is toch een betere maand voor de vergezichten in Nepal en Langtang is zeker een leuke trekking die de moeite waard is. Het is bekend dat je in het voorjaar meer bloemen ziet maar het is dan vaak heiig. In oktober is het weer vaak helder en heb je mooiere vergezichten maar zijn de bloemen verdwenen. 

We hebben besloten vandaag via Thulo Bharkhu naar Dhunche te lopen en vanaf daar morgen vroeg met de jeep naar Kathmandu terug terug te rijden. We lopen het eerste stuk over een onverharde weg. Maar we merken allebei dat we de laatste twee dagen veel hebben gedaald. We lopen als twee houten klazen over de weg. De knieën doen even niet meer zo soepel mee. Het duurt even voordat de soepelheid weer terug is in de benen. Na een uurtje pakken we een ‘short cut’ dat niet veel belopen is. Bij een bruggetje is het even slikken als de meeste planken op het bruggetje weg zijn. Gelukkig kunnen we onderlangs door het water. Dat is dan weer wel het voordeel van het voorjaar dat er nog niet zo veel veel water in de rivier staat. 

We hebben trouwens in dit gebied niet zo heel veel hangbruggen gehad. De meesten zijn nieuw omdat de oude bruggen allemaal tijdens de aardbeving zijn verwoest. 

Thulo Bharkhu is een dorp waar je niet eens dood gevonden wil worden. Dat hadden we dus goed gepland om hier niet te slapen. We eten hier wel een geweldig lekkere Noodle soep die heel goed is gevuld. De beste tot nu toe. Na de soep lopen we naar Bharkhu. Helaas lopen we nu over een stuk weg. Maar er komt een local bus aan en Raby had al gezegd dat we de local bus zouden nemen als die er kwam. Een nieuwe ervaring voor jullie zei hij lachend. De jongens houden de bus aan en bij mij zakt de moed me in de schoenen. Dit is een bus waar je niet in wil zitten. De bus is propvol, de mensen zitten met drie op twee stoeltjes en sommigen hangen met hoofd door het raampje naar buiten. Als Raby zegt dat we naar Bharkhu willen schudt de chauffeur driftig zijn hoofd. Dan neem ik jullie niet mee. Huh? Dat is te dichtbij. Hij schakelt weer in en rijdt weg. Te dicht bij, te dicht bij? Het is verdikkeme voor ons nog bijna anderhalf uur lopen omdat de weg toch behoorlijk gemeen omhoog gaat. 

Terwijl we lopen ziet het er in de verte steeds dreigender uit. We hebben geluk het begint pas te regenen als we in onze lodge aangekomen zijn. 

De chauffeur die ons morgen naar Kathmandu rijdt, is al in het dorp gearriveerd en weet dat we morgen om 07:00 willen vertrekken. Dus dat gaat goed komen.

Vanavond eten we met de mannen samen. Het is gebruikelijk dat op een laatste avond van de trekking met elkaar wordt gegeten. We geven de mannen dan een fooi voor hun werk de afgelopen tien dagen. De mannen ontvangen ook vanavond alle drie hun salaris. Raby en Jit wilden gewoon met ons mee op trekking en vertelden vooraf dat ze geen salaris wilden hebben omdat we al zo veel jaar, zoveel voor hun hebben gedaan. Dat is lief. Ze verwachten dus geen salaris vanavond maar misschien alleen een fooi. Het zal een verrassing voor ze zijn dat we ze ook gewoon salaris betalen. Ze hebben het tenslotte goed gedaan. Het was ook erg gezellig zo met zijn vijven en we hebben veel kunnen praten met elkaar. De afgelopen jaren waren we altijd met groepen en dan zijn zij er als gids uiteraard voor de deelnemers en komt er niet zo heel veel van met elkaar te praten over hun dagelijks leven thuis en hun situatie. Het werk als gids is ook altijd erg onzeker. Het ene jaar hebben ze meer klanten dan het andere jaar. Ze moeten dan ook echt nadenken of ze naast hun werk als gids nog op een andere manier geld kunnen verdienen om voor hun gezinnen te zorgen. De schoolopleidingen hier in Nepal zijn duur en ze vinden het natuurlijk belangrijk dat hun kinderen een goede opleiding krijgen.

Raby heeft samen met zijn zwager een citroenen- en sinaasappelboomgaard. We hebben de boompjes kunnen aanschouwen en er zaten al heel wat vruchten aan. Dat is dus een goede investering gebleken. Jit heeft op zijn landje in Thulo Parsel zogenaamde Buddha chitta bomen. Daar groeien kleine zaden aan, waar mala’s van worden gemaakt. Een mala is een gebedsketting met 108 kralen. Vooral Chinezen willen daar veel geld voor betalen. Maar ook die business van Jit moet nog een beetje groeien en het ene jaar geven de bomen wel veel kwalitatief goede zaden en het andere jaar weer niet. Sanu werkte natuurlijk altijd voor de stichting, maar wordt nu ook veel gevraagd door anderen. Na de trekking gaat hij waarschijnlijk een stupa bouwen en al het gereedschap van de stichting mag hij houden om een eigen bedrijfje te starten.

Morgen vertrekken we om 07.00 uur naar Kathmandu waar we dan om ongeveer 13.00 uur zullen zijn. Het is altijd heerlijk om na een trekking nog een paar dagen te relaxen in Kathmandu.  Weer een lekkere warme douche, goed eten bij onze vaste restaurants en goede koffie met wat lekkers erbij bij Pimpernickel. En natuurlijk weer even langs alle bekenden. We verheugen ons er op.