Dag 11, in de vallei tussen de Himalaya reuzen

Als we naar bed gaan weten we nog niet wat we morgen gaan doen. Als het weer helemaal bewolkt is, dalen we af naar beneden. Na de klim naar het uitzichtpunt zijn we moe en gaan we snel naar bed. Het is kwart over acht als we naar onze kamer gaan. De gezamenlijke ruimte is heerlijk warm door de houtkachel die vanaf ‘s-middags brandt. Maar in onze kamer is het ijskoud. Daarom kopen we altijd warm water in zo’n grote ouderwetse thermoskan om thee en koffie te maken en de rest gebruiken we als drinkwater. We zijn tegen het kopen van plastic flessen. We hebben ook een Isopen maar hier gebruiken we zo veel water en we willen ook warm water in bed. We vullen voor het slapen gaan ook onze eigen thermoskannen met het kokend water en die gaan dan mee de slaapzak in.

Als we ‘s morgens 06:00 uur wakker worden kijken we eerst naar buiten. Omdat de ruiten helemaal beslagen zijn valt er nog geen peil op te trekken. Als ik goed wakker ben, zie ik dat het helemaal blauw is. Dat betekent dat we er nu uit moeten. Dat is dan weer minder. Ik kijk eerst even waar alles ligt en maak een plan om alles chronologisch zo snel mogelijk aan te trekken. 

Meestal als je met je kop in zo’n slaapzak met capuchon slaapt, een overmaatse hoodie eigenlijk, zit je haar heel raar als je opstaat. Ik heb daar natuurlijk geen last van, maar Fabienne vindt het dan toch belangrijk om elke morgen te vragen “mijn haar zit zeker raar?” Na zoveel jaren weet ik inmiddels wat de best sociaal wenselijke antwoorden zijn om een leuke dag te hebben. “Nee hoor zit leuk”.🙂 

We schuiven er beneden weer een dikke appelpannenkoek in en besluiten een wandeling te maken de vallei in, richting Tibet. Volgens de beheerder van de lodge een wandeling die bijna niemand maakt maar ontzettend mooi is. De meesten komen hier om even de Ri op te lopen en de volgende dag weer te vertrekken. Zo zonde. 

Het is een wandeling die niet door de toeristen wordt gedaan. Dit pad gaat helemaal naar Tibet, maar daar mogen toeristen niet komen via deze pas. Wel de bewoners van deze vallei en vroeger werd er ook flink gehandeld tussen Tibet en Nepal en werden de spullen per yak vervoerd. Het is een prachtige wandeling met mooie uitzicht op de zesduizenders, langs en door de bedding van een enorme rivier. Onderweg zien we hele grote rotsblokken, die waarschijnlijk met de aardbeving naar beneden zijn gekomen. Het is heerlijk lopen, een beetje op en een beetje neer. Gisterenavond heeft Jit speciaal nog gebeld naar Vishnu, een oude gids die heel veel trekkings heeft gelopen, voor wat informatie en tot hoever we kunnen lopen. We zien onderweg heel veel yaks, en dat blijven imponerende dieren. Eentje ligt heel zielig aan de kant van de rivierbedding. Het is een nak, een vrouwtjesyak. Ze is waarschijnlijk zwanger en daardoor uitgeput. Het is te hopen dat ze het overleefd. Ook zien we nog hoog in de bergen berggeiten. Het uitzicht op de prachtige besneeuwde berg wordt steeds beter en na ruim 2,5 uur lopen houden we het voor gezien bij een grote steenman. Inmiddels is het gaan waaien en kunnen we achter de steenman uit de wind zitten. We hebben vanochtend een packed lunch meegenomen. Ieder een chapati, ik met een twee gekookte eieren en Fabienne met een omelet ertussen. Dat is dus een veel betere keuze merk ik meteen. Zo’n chapati is eigenlijk net een kartonnen frisbee en zie dat maar eens weg te krijgen met een gekookt ei zonder zout. Door het vet van de omelet is de chapati ook zachter en beter weg te krijgen. En tot onze verbazing komt er uit het kleine rugzakje van Sanu warempel een thermoskan met black tea en vijf mokken. We blijven een uurtje zitten in de zon. We zijn maar net op tijd, want de wolken hangen al weer voor de gletsjer voor ons. Sanu, Jit en Raby zijn een stukje verder takken aan uittrekken wat meer lijkt op het met ongekend geweld rigoureus snoeien van een verpauperd volkstuintje. We hebben dat al eens vaker meegemaakt tijdens een trekking. Die takken nemen ze mee naar huis om elke dag met een klein stukje groen een puja (gebed) te doen voor Boeddha. Ze steken dan die takken aan en krijg je dus een verschrikkelijke rookontwikkeling. Zij noemen dat dan een soort wierook🙃. Wij snappen hier nooit wat van, want de takken lijken heel erg op onze coniferenhaag en volgens hen is het juist zo bijzonder om die takken hoog vanuit de Himalaya mee naar huis te nemen.

Als we teruggaan is de wind flink gaan waaien. Wat is het toch raar dat de terugweg altijd langer lijkt dan de heenweg. Er lijkt geen eind aan te komen. De nak ligt nog steeds heel zielig op haar zij en de mannen geven haar wat water.

Om half drie zijn we bij de lodge en dat is maar goed ook. Een uurtje later begint het te regenen/sneeuwen. Maar ook dat is dan weer van korte duur, waarna de zon weer gaat schijnen. We hebben totaal ruim 18 km gelopen en op deze hoogte is dat ook niet niks.

Als we terug zijn in de hut wordt de kachel weer flink opgestookt. Ik heb het idee dat er geen regelaar op zit. Het is kou lijden of met zweet tussen je billen telkens wisselen van de ene naar de andere bil om een beetje comfortabel te kunnen zitten. Het zweet staat op ons hoofd. Nadeel is ook dat je binnen de kortste keren wegdommelt. Kan ook een heerlijk voordeel zijn. De vrouw des huizes komt regelmatig houtblokken bijgooien. Net voor etenstijd doet ze dat nog een keer want zometeen heeft ze daar geen tijd meer voor. Oef, behalve de grote houtblokken gaan er nu ook een paar flinke torentjes gedroogde yakstront in. Is geen probleem maar ze gooit die drollen gewoon met haar handen in de kachel. Niet te veel bij nadenken maar.🫣