Dag 10, naar Kyanjin Ri maar pech met weer

Vandaag om kwart voor zes uur opgestaan want we gaan naar het uitzichtpunt en hét hoogtepunt van de Langtangtrekking. Opstaan in de bergen, en zeker op ruim 3800 meter is wel even een dingetje. Je voelt aan je neus dat het koud is. Even voor de mensen die nog nooit in Nepal zijn geweest, we hebben geen kachel in de kamer en je mag blij zijn dat de kieren niet zo groot zijn dat de wind je niet om de oren giert. Dat valt bij onze kamer wel mee, maar koud is het. Als we de moed verzameld hebben, gaat de slaapzak open en kleden we ons snel aan. Ook een uitgebreide douche met ijskoud water om 06:00 uur is al heel lang geleden dat ik dat lekker vond. Ook de doucheruimtes met daarin het toilet nodigt niet uit. Knap is wel dat die Nepalezen het afvoerputje altijd zo kunnen maken dat het water precies niet wegloopt. Lekker als je ‘s-nachts naar toilet moet en dan weer je slaapzak in. Maar daar hebben wij al jaren wat op gevonden hoor😉. Mijn stoere image zal wel een deuk oplopen nu, maar dat moet dan maar. We doen wel wat extra kleding aan want het is bewolkt en het is koud. De pannenkoeken gaan er goed in en om kwart voor zeven staan we klaar om te vertrekken.

De eigenaar begroet ons vriendelijk en kijkt bezorgd naar boven. No view! 

We hebben gisteravond uitgebreid met de man zitten praten. Toen ik hem vroeg of zijn lodge met de aardbeving ook beschadigd was, vertelde hij zijn verhaal. Hij liet een fotoboek zien van wat er van zijn lodge over was. Ook vertelde hij dat zijn ouders en schoonouders alle vier zijn omgekomen. Er kwamen tranen in zijn ogen. Hij vertelde liever maar weer naar de toekomst te kijken. “Sorry we asked”. “No problem”. Het bouwen van alle nieuwe lodges en huizen in de Langtang vallei ging heel moeizaam. Alle materialen zijn met yaks en met dragers naar boven gedragen. Iedere plank, iedere balk of zak cement moest naar boven worden gedragen. Je snapt dan beter dat een lodge met minimale materialen en zo functioneel mogelijk is gebouwd. Als je het al netjes wil afwerken moet er nog meer naar boven worden gesjouwd. Dus daarom bouwen ze met het minimale wat nodig is. 

In het dorp Langtang waar we gisteren doorheen zijn gelopen, wonen de meeste mensen uit deze vallei. Dat hele dorp is weggevaagd tijdens de aardbeving door een enorme lawine van de berg boven het dorp. Waar we nu zitten, was vroeger niet meer dan een yakweide. De mensen met yaks verbleven dan hier een tijdje en gingen dan weer terug naar het dorp Langtang. Naderhand kwamen er hier lodges voor de toeristen. Buiten het toeristenseizoen wonen de lodge eigenaars in het dorp Langtang. Kyanjin is een verschrikkelijk rommelig dorp, hier is zeker geen landschapsarchitect bij betrokken geweest. De lodges klein en groot, staan door elkaar heen in verschillende kleuren. Ook zijn er onooglijke lodges bij van 4 tot 6 verdiepingen. 

Hat gaat vandaag meteen “steep up” volgens Jit. Nou dat is dan nog voorzichtig uitgedrukt.  Ik weet niet waar het aan ligt maar ik heb het retezwaar. Het gaat inderdaad meteen steil omhoog. Niks inlopen, de eerste kei ligt bijna meteen voor de deur. We proberen in een cadans te komen dat we op deze hoogte vol kunnen houden. We moeten toch van 3800 naar 4400 m. Ik krijg het ritme vandaag niet zo makkelijk te pakken. Mijn benen lijken wel wel van rubber. Fabienne lijkt lekker omhoog te lopen zonder rugzak. Sanu draagt haar rugzak omdat ze toch nog steeds veel last heeft van de gekneusde pols. Maar ook Fabienne heeft het gelukkig zwaar.😉. Na een tijdje kom je in een soort cadans en gaat het beter. Stoppen om even uit te rusten is nooit zo handig, want dan moet je zeker weer 10 minuten op gang komen. We zien ook een jonge meid uitgeput op een steen zitten. Raby pept haar op en wij denken dan: gelukkig de mooie Influencers en TikTok-ers hebben het hier ook zwaar en we lopen meteen bijna huppelend met meer energie langs haar heen.

We komen op Kyanjin Ri op 4400 m. Het uitzicht moet hier prachtig zijn op de Langtang berg van 7200 m hoog en andere bergen en gletsjers. Maar ….. helaas geen bergen, geen gletsjers voor ons. Het zit helemaal dicht. De wolken trekken soms een klein beetje open en gelukkig zien we dan net nog iets van sneeuw op een bergwand, maar dat is het dan. We moeten het doen met een mooi fotomomentje voor het bord en voor de gebedsvlaggen. Dit had de plek moeten zijn waar we tegen de gigantische Langtang hadden opgekeken. We lopen erna nog een klein stukje hoger maar we houden het dan voor gezien. Je kunt hier nog naar een uitzichtpunt op 4800 m, waar je hetzelfde uitzicht hebt, alleen nog wat dichterbij. Maar ja wat heb je eraan als je je zelf helemaal binnenstebuiten loopt voor een zelfde wolkenmassa en wéér totaal geen uitzicht hebt. 

We lopen via een ander smal pad naar beneden. Het is eigenlijk geen pad en het is dan ook verbazingwekkend hoe de jongens dan toch een soort van paadje weten te vinden. Dit paadje gaat geleidelijk aan naar beneden en dat is voor Fabienne wel zo fijn, want echt steunen op haar stok is toch nog wel lastig. We zijn om 10.00 uur al beneden en drinken een heerlijke warme thee. In de lodge zijn inmiddels ook drie jonge Fransen aangekomen. 

We bestellen alvast de lunch en na de lunch gaan we naar de monastery en de kaasmakerij. Ja hoor weer vette pech. De lama is er vandaag niet dus de monastery is dicht en het kaasmaken van de yak melk doen ze pas na mei. We zien wel wat apparaten en foto’s hoe dat gebeurt. Als het water in de zomermaanden in de rivier hoog staat, wordt de melk met een touw naar de overkant getransporteerd. Deze kaasmakerij is gefinancierd door de Zwitserse overheid en ook weer herbouwd maar pas in 2018. Zwitsers hebben ook geleerd hoe de Nepali kaas moeten maken.

Dan gaan we met de jongens maar naar de German bakery. Dat is voor de jongens natuurlijk ook een uitje van jewelste. Ze staan nog net niet te kwijlen voor de vitrines met zo veel verschillende taarten. Haast niet voor te stellen dat deze mannen dit dus nooit zelf zullen bestellen omdat ze het gewoon niet kunnen betalen. Ze weten eigenlijk niet wat te nemen. Het is allemaal lekker. Deze trekking is de laatste trekking in het seizoen voor hun. Het seizoen begint dan weer pas in oktober. Wij zitten eigenlijk een beetje aan het eind van het voorjaarsseizoen.  Ze nemen allemaal wat anders en zitten heerlijk te smakken. Dat is namelijk ook zo’n gewoonte van hier. Als je smakt, dan laat je weten dat je het lekker vindt en ook lekker luid slurpen van de thee en de koffie hoort daarbij. Het is een genot om te zien. 

Aan het eind van de middag hebben we toch nog geluk. Raby zegt ineens: “Look outside it is clear”. We gaan natuurlijk nog even naar buiten om van de indrukwekkende bergen te genieten en wat foto’s te maken. Na een half uurtje zit het weer helemaal dicht.

Het is nog niet helemaal zeker wat we morgen gaan doen. Er is hier nog een mooie wandeling om te doen, maar als het weer potdicht zit, dan zakken we af.