Zware finale

Vanmorgen vanuit onze upgrade naar een verrassend heerlijk ontbijt. We zitten op de tweede verdieping met terras en uitzicht op de zee. Is prachtig maar wel telkens twee etages trappen naar boven en twee trappen naar beneden. Dus ook voor het ontbijt.  Maar het is meer dan de moeite waard. We krijgen een uitgebreid ontbijt met heerlijke dingen. Ik krijg een heerlijke omelet met jamon. Verder heerlijk vers nog warm brood met van alles en nog wat en natuurlijk yoghurt en fruit. En eindelijk weer eens een goede koffiemachine. 

We worden beneden hartelijk ontvangen door de eigenaresse en maken haar een compliment voor het prachtige hotel. Ze spreekt vloeiend Duits, Frans, Italiaans, Spaans en Portugees natuurlijk. Als we vragen of het bij haar ook rustig is, reageert ze bijna verbaasd. Nee hoor we zitten hier bijna altijd vol. Dan hebben we dus mazzel gehad. En mazzel met de upgrade want alle kamers zijn inderdaad bezet.

Na het ontbijt kunnen we met moeite Figueira uitkomen omdat de weg voor ons hotel tussen het hotel en strand al is afgezet voor een autorally die vanavond op het strand en de boulevard wordt verreden. We moeten tegen het verkeer in maar de agenten die overal staan, helpen ons vriendelijk door het verkeer.

Ik heb voor vandaag de keuze uit meerdere routes om naar Coimbra te rijden. De eigenaresse vertelt ons dat de route langs de rivier misschien wel niet overal begaanbaar is dus we nemen de route meer landinwaarts ten noorden van de rivier. Tjeminee dit is wel ff wat anders dan de laatste dagen. Dit is wel weer steil op en neer zeg. Ik hoor gezucht en gekreun achter me en bij mij gaat het ook niet helemaal vanzelf. Het is weer kort maar heftig klimmen. Als het even wat vlakker wordt zit ik geroutineerd tussen de verschillende apps op de iPhone en op de Garmin te multitasken. Het is wel een prachtige route door bossen en dan weer kleine dorpjes. Maar er is een alternatief. We besluiten toch richting de rivier te gaan en dat pakt goed uit. Het is een leuke afwisselende route.

De weg is heel vlak maar wordt later ook heel slecht. Asfalt gaat langzaam over in een weg met kuilen en gaten. Wij noemen dat altijd ‘Thais asfalt’, en de fietsers die daar zijn geweest, snappen meteen wat we bedoelen. We fietsen zigzaggend achter elkaar om de putten te ontwijken.

In een van de dorpjes drinken we koffie. We settelen ons naast twee oude mannen die de problemen van het dorp lijken te bespreken. Ze mompelen met elkaar en kijken onbegrijpelijk naar ons en onze fietsen. We proberen een gesprekje aan te gaan maar dat lukt helaas niet. De mannen begrijpen er niets van wat wij doen. Ze zitten daar waarschijnlijk iedere dag met pantoffels leunend op hun wandelstok. Ik dacht er nog even aan om te vragen wat het vanavond zal worden met Joost Klein, maar laat dat toch maar gaan. 

Even later als we de koffie op hebben zeggen we gedag en denderen we heerlijk omlaag maar zien we even verder al weer dat het kruipend omhoog moet. Ik stel voor om toch maar naar de rivier ‘Rio Mandego’ af te zakken en dan parallel aan de rivier naar Coimbra te fietsen. OK, Fabienne is snel akkoord. Maar heel soms gaat het ook fout. De weg die we nemen moet straks het spoor kruisen. Jammer is alleen dat onze weg gewoon stopt bij het spoor en je alleen via een steile trap met een voetgangersbrug aan overkant kunt komen. Dit is echt geen optie, maar geen probleem. We fietsen dus gewoon weer door en even later komen we gelukkig via een tunnel aan de andere kant van het spoor en dus bij de rivier.

Als we in de buurt van Coimbra komen stellen we de navigatie in op het adres van ons appartement. We fietsen langs het water want ons appartement heeft tenslotte uitzicht op het water, volgens Fabienne. Als ik linksaf sla en voor een hele steile weg omhoog blijf staan en afstap zegt Fabienne “Moeten we daarheen? Als ik omhoogkijkend hum en langzaam de helse weg lopend omhoog wil gaan, besluit Fabienne haar fiets te parkeren en Google maps te raadplegen. “Wacht even, dit kan niet hoor. Dit heb ik zo niet geboekt. Het was echt een straatje parallel pal aan de rivier. Fabienne raadpleegt Google maps en even later hoor ik een voorzichtig “Ik snap er niets van. Het is toch goed”. We klunen met onze fiets omhoog. Geen sinecure op onze schoenen met ijzertjes op die klein steentjes die nergens gelijk liggen. Het is werkelijk een hels karwij om overeind te blijven, de fiets omhoog te duwen en vooruit te komen. Als we ook nog een scherpe haarspeldbocht hebben genomen, is het tellen van de huisnummers begonnen. 1, 3, 5 ….Als we eindelijk bij 39 zijn aangekomen kijken we elkaar met zweet op het voorhoofd aan. Pffff. 

Ons appartement ligt op een mooie locatie, aan een verschrikkelijk steile weg, maar wel met een fenomenaal uitzicht over Coimbra. Tja je moet soms het een voor lief nemen om het andere te krijgen.

Fabienne vraagt altijd of de fietsen binnen kunnen staan als ze boekt. “Yes of course, we have a little terrace”. Alleen hebben ze er niet bij verteld dat dat terras vier steile trappen omhoog is.

Ons ieniemienie appartement (kleiner dan onze slaapkamer thuis) ligt op de begane grond. Met wat versleep van stoelen en tafel passen de fietsen net binnen. Wel wat hink, stap, sprong om in bed te komen. 

Even later als we op een terras in het centrum van Coimbra zitten is de helse weg al weer vergeten. Morgen gaan we Coimbra verkennen en de highlights van de stad bezoeken. Helaas kan onze meet and greet met een oud collega van Hans in Coimbra door omstandigheden niet doorgaan. Echt heel jammer omdat zij al jaren in Portugal woont en wij nu in de buurt zijn zou het leuk zijn geweest elkaar weer te zien. Jammer, maar beterschap met Albert.