Venetië van Portugal

Fabienne wordt vanmorgen wakker met het gevoel alsof ze met een olifant heeft gedanst. “En lekker geslapen schat?” Probeer ik het ijs te breken. Nee dus, Fabienne heeft vannacht de super steile afdaling in haar dromen al een paar keer gedaan. Een keer is ze beneden doorgeschoten en in een broodjeszaak tot stilstand gekomen en een andere keer heeft ze een oud echtpaar totaal aan flarden gereden omdat die haar niet zo snel konden ontwijken. Vanmorgen toen ze wakker schrok zag ze dat ze gelukkig nog gewoon naast me in bed lag. Maar donders dat betekent wel dat de helse afdaling nog moet worden gedaan. We zijn vandaag wat vroeger opgestaan vanwege de helse rit naar beneden en omdat we toch een behoorlijke rit voor de boeg hebben. Met wind uit het noordwesten. En wij fietsen vandaag naar het noordwesten.

Fabienne vraagt of het een goed idee is om haar Keens aan te trekken. “Dat loopt toch beter op die keitjes?” “Eh ja, maar je gaat toch niet lopen met die fiets?” Ik heb niet het idee dat ze vatbaar is voor welk argument dan ook. Eerst ontbijt. Na het ontbijt moeten we eerst onze kamer terug verbouwen naar de oorspronkelijke staat en de fietsen naar buiten brengen. Als ik de kamer weer in kom heeft ze haar helm op en inderdaad haar Keens aanen zet ze nog even de laatste stoelen terug. Ja is niet ongevaarlijk natuurlijk. 

Als we buiten zijn komt het nog wel even aan op adequate samenwerking. De weg is zo steil dat de fietsen bijna niet blijven staan. Het luistert dus nauw aan welke kant de eerste tas wordt aangehangen. Na de nodige capriolen (het is gelukkig vroeg dus niet zo veel voorbijgangers) staan we met twee fietsen klaar voor onze afdaling. Als ik naar beneden kijk zie ik dat beneden de bakker al wel open is en de deur open staat. Ik geef Fabienne wat instructies en probeer mijn lach in te houden. Dat is beter voor de rest van de dag. Remmen vast, zitten, neus op het stuur en dan volle bak naar beneden. Nee hoor geintje. Voorzichtig dalen we af, en het gaat supergoed. Geen bejaarden gemolesteerd en geen bakkerszaak geruïneerd.  

De fietsschoentjes kunnen weer aan en de helm gaat weer achterop de fiets.

Het is vandaag niet zo mijn dag. Ik ben verkouden, heb keelpijn en snotter de hele dag. Ik heb veel spullen aan omdat ik het vandaag ook niet zo warm heb. Of het aan de temperatuur ligt of aan mijzelf daar ben ik nog niet achter. Het fietsen gaat wel goed want mijn tassen zijn nu lichter nu ik zo veel aan heb dus dat gaat makkelijker bergop 😉. 

Onze route vandaag is niet heel spectaculair. Wel lekker vlak. Helaas is het een beetje bewolkt en niet zo heel warm. We fietsen lekker door en zien ook niet heel veel dat de moeite waard is voor een foto. Onderweg zien we nog wel iemand die wc potten spaart en daar leuke bloempotten van heeft gemaakt en voor de deur heeft uitgestald. Bijzonder, zullen we maar zeggen.

Na de lunch oppert Fabienne, die al weer van de ergste schrik bekomen is, om langs Costa Nova te rijden. Daar komen we bijna langs zegt ze er nog achteraan. “Komen we bijna langs?” Nou niet op mijn route. Maar het is wel heel erg leuk om even langs te fietsen. Daar staan namelijk hele schattige strandhuisjes in allerlei kleuren. “Leuk voor een foto”. Maar ligt niet op mijn route. Joh kan best, is in de buurt. Ok ik pas de route aan. Costa Nova ligt aan de kust op een schiereilandje. De wind neemt steeds serieuzere vormen aan. Als we op zo’n 8km voor het schiereiland zijn moeten we een brug over. De wind is hier zo sterk geworden dat we bijna niet meer vooruit komen. We kijken elkaar even aan en onze blikken zeggen genoeg: “Zo leuk kunnen die strandhuisjes nou ook weer niet zijn.”  We keren om aan het begin van de brug en gaan richting Aveiro.  

In Aveiro wacht ons een leuke verassing. Ten eerste hebben we een leuk en super ruim appartement. Als we onze spullen hebben binnen gezet gaan we Aveiro bezoeken. Het is vandaag folklore dag. Overal in Aveiro wordt muziek gemaakt door mensen in klederdracht. Er staat zelfs dwars over een drukke weg een koor te zingen onder begeleiding van een jonge enthousiaste toetsenist die eigenlijk helemaal niet bij het gezelschap past. Maar daarom wel weer ontzettend leuk en aandoenlijk. Een jonge moderne vent die op een keyboard een koor van oudere mannen en vrouwen prachtig laat zingen.  Hij zit op zijn krukje in de maat te wippen alsof de hele zaal aan het hakken is. Oh, verkeerd voorbeeld geloof ik. 🫢

Aveiro wordt wel het Venetië van Portugal genoemd. Het is een leuk gezicht om in de kanalen in Aveiro de gondeliers met grote gondels te zien manoeuvreren. Het is een kleurrijk gezicht. 

Op een groot plein is ook van alles te doen. Er wordt gedanst in de traditionele vissersklederdracht. Leuk om even naar te kijken.

We fietsen langs een bakker richting station. Hier moet ik straks nog zijn roept Fabienne. Het treinstation moet hier geweldig mooi zijn. Als we bij het station staan komen we fantasie te kort om dit een mooi station te vinden. Nou misschien staan we aan de achterkant. Inderdaad de andere kant blijkt de voorkant te zijn en is schitterend versierd met blauw geglazuurde tegels. 

Terug naar de bakker. Fabienne wil de Ovos Moles proberen. De wat? “De specialiteit van Aveiro”. Ok je moet alles proberen. Een specialiteit van hier. Een heel klein koekje van ouwel gevuld met geklopt eigeel met suiker.  Bijzonder, zullen we maar zeggen