Pittige klim naar Pontevedra

Vanmorgen niet al te vroeg op, want het is een korte dag. We hebben onze fietsen gisteravond even binnen gezet om in ieder geval op een droog zadel te kunnen starten. Het heeft vannacht fors geregend, maar als we samen aan het ontbijt zitten is het warempel droog. We kijken elkaar aan of het wel waar is wat we zien. “Knijp is in mijn arm” vraag ik nog aan Fabienne. Maar het is inderdaad droog. Vandaag hebben we een korte dag van maar 31 kilometer met maar 420 hoogtemeters. De klimmen zijn wel heftig hebben we gezien op de App. 

Als we na ons ontbijt aanstalten maken om straks te vertrekken begint het weer te regenen. Nee hè. We doen even rustig aan en kijken door de ramen naar boven, alsof we het weer met een boze of chagrijnige blik kunnen veranderen. Nou, na een kwartiertje regen lijkt het op te knappen en droog te worden. 

We zitten om negen uur op de fiets en gaan fors remmend de steile wegen van Vigo naar beneden. Als we weer op het 0-punt zijn rijden we nog door het centrum en lang langs de haven van Vigo. We ruiken de visvangst en en zien net buiten de stad de grote oesterkwekerijen. Vigo is een grote stad die ver is uitgestrekt langs de kust. Voor de kust liggen de Cies eilanden. Die schijnen prachtig te zijn, wel natuurlijk met mooi weer.

Omdat we niet al te veel vertrouwen hadden in de korte weersverbetering zijn we wel gestart met alle regen attributen aan. Maar omdat het zonnetje toch zo af en toe tussen de wolken doorglipt, is het al snel te warm. Voordeel als je onderweg een paar keer van kleding moet verwisselen je steeds beter weet waar en in welke tas alles zit.

Als we Vigo goed uit zijn gekomen begint de eerste klim. Niet spectaculair lang maar wel stukken van 12 en 13 procent. En dan is van 0 naar 300 meter ineens verder dan je zou verwachten. Soms willen de mensen onderweg ons verwijzen naar de Camino wandelroute. We proberen het twee keer, maar keren al weer snel om. Niet te doen. Dat is ons dan soms echt te steil en te glibberig. We zien daar dan ook veel wandelaars met heel vreemd gevormde wandelschoenen door de modder en de klei die ze eronder hebben hangen. Daar willen wij dus niet fietsen. Na 2 soortgelijke behoorlijk steile klimmen komen we uiteindelijk in Pontevedra. We hebben wonderwel de hele rit droog weer gehad. De zon moet nog komen maar oké. Een kinderhand is snel gevuld. Morgen moeten we de zon gaan zien. En vanaf maandag moet het stabieler worden. 🤞

We zijn eigenlijk te vroeg in Pontevedra, maar we hebben de code, dus we gaan naar ons appartement. Huh, de code werkt niet. “Zou die pas vanaf 14.00 uur werken?”, oppert Fabienne nog. Als na een keer of vijf proberen de deur niet opengaat, belt Fabienne toch maar met de eigenaar en blijkt dat de schoonmaakster nog bezig is. Die komt even later naar beneden en helpt ons de fietsen en tassen al vast in het appartement te plaatsen. Is hartstikke fijn voor ons. Kunnen we lekker gaan eten in Pontevedra zonder bagage. 

Na uitgebreide driegangenlunch van wel €12,00 (met enorme gerechten) inclusief een hele fles wijn besluiten we Pontevedra te doorkruisen. Leuk dat in dit eenvoudige restaurant ook heel veel wandelaars eten. 

Na het eten lopen we door de stad en zien we in het centrum een mooi kerkje. We besluiten even naar binnen te gaan. Je weet nooit waar het goed voor kan zijn. Als we binnen lopen lijkt het net of er een mis bezig is. We zien echter geen priester bij het altaar staan. Het bijzondere is dat er een grote groep mensen uit Hong Kong in de kerk zitten. Vooraan op de eerste bank zit een soort van opper Hongkonger die als een soort priester een gebed aan het doen is. Hij spreekt luid een deel van een gebed en de Hongkongers spreken hem na. Het lijkt op: Koe pau hoy, hepa dee fe. Koe pau hoy, hepa dee fe. Koe pau hoy, hepa dee fe. Nu ik toch achter in die kerk tussen die Hongkongnezen sta murmel ik gewoon serieus een beetje mee. Na een paar keer vind ik het wel genoeg en gaan we de stad weer in. Ik heb het waarschijnlijk niet helemaal goed gedaan want we zijn nog 50 meter uit de kerk of het begint weer te regenen.

Pontevedra is best nog een grote stad waarvan de aanblik behoorlijk wat triester wordt omdat het dus weer gaat regenen. Een stad bezoeken in poncho is niet onze hobby. En al helemaal niet als we merken dat door de regen de temperatuur fors daalt. Het is rond 17:00 uur en het is 10 graden. Op het nieuws gaven ze tijdens tijdens de lunch op het weerbericht op tv zelfs de sneeuwgrens aan: 1600 meter. Dit is ook zo’n stad waar veel wandelaars overnachten. Iedereen loopt in onmogelijk gekleurde poncho’s een beetje verlaten door de stad. Het is wel een gevaarlijke dag als je een donkergroen of grijze poncho aan hebt want vandaag wordt in Pontevedra het vuil opgehaald. Dus als je in je poncho een beetje te lang langs de kant van de weg blijft staan word je zo achter in zo’n vuilniswagen gekieperd.

Vandaag hebben we in totaal al 620km gefietst. Morgen gaan we naar Santiago de Compostela. Een lange en pittige dagje veel hoogtemeters. Nu maar hopen dat het droog blijft.