Dag 9 het was even spannend, zelfs met de tank

Voor vanmorgen hadden we Walther gevraagd of ons ontbijt om 06:00 zou kunnen. Omdat hij heel moeilijk keek en volgens mij probeerde een citroen na te doen, hebben we het bijgesteld naar 06:15. 

Walther heeft ons tafeltje nu binnen gedekt want hij vindt het buiten te koud. Je krijgt hier trouwens te pas en te onpas een avocado te eten. Nou merken wij wel dat de avocado’s hier veel beter smaken dan bij ons. Zelfs bij het ontbijt. 

We rijden om kwart voor zeven weg bij Walther en krijgen allebei een hug van Walther. Gisterenavond hebben we zijn twee zoontjes nog allebei een autootje gegeven. We hebben vandaag twee mogelijkheden om naar Raqchi te rijden. We hebben besloten om voor de onverharde variant te gaan. In totaal wel 70km langer, maar niet alles is onverhard. Totaal vandaag 332km. 

Na een half uurtje rijden zitten we midden in de chaos van Juliaca. Wat een puinhoop dit verkeer. Ik probeer maar zo goed mogelijk mijn baan te houden😂. We worden links en rechts ingehaald door die blauwe kl…..karretjes. Ze gaan soms rakelings langs mijn buitenspiegels. Nog gevaarlijker zijn eigenlijk de bekende ‘collectivo’s. Dat zijn busjes volgepropt met Peruanen die allemaal op tijd op hun werk willen zijn. Of zoiets. Ook voorin zo’n collectivo zitten er vier tegen de voorruit geplakt. Je kan eigenlijk niet zien wie nou het stuur in zijn handen heeft. En of er eigenlijk wel iemand een stuur vast houdt. Toppunt van vandaag is dat ik op een zelfde weg ineens tegenliggers heb, terwijl ik net toch echt op een rijbaan reed waar we met z’n allen de zelfde kant op reden. Het gaat dan ook allemaal maar net goed. We rijden zonder brokken Juliaca uit.

Na 70km krijgen we de splitsing en nemen we de door ons gekozen optie. Het eerste stuk dat we rijden is een prima weg. Mooi asfalt en een geweldige natuur. We kijken onze ogen uit. Zo mooi en zo ruig. We hadden gedacht hier al onverhard te rijden dus dat valt alles mee. Na een uurtje worden we tegen gehouden door andere weggebruikers. Een hele kudde alpaca’s en lama’s wordt verplaatst van het ene veld naar het andere. De herder loopt samen met zijn zoon achter de kudde aan. Het is een heel levendig en vrolijk gezicht. Vooral de alpaca’s letten meer op wie er nu weer aankomt in plaats van gewoon met de kudde mee te lopen. De twee mannen lopen heel gemoedelijk en al keuvelend achter hun kudde aan. Twee Peruanen in een klein rot autootje (kan ik nu wel zeggen) beginnen achter mij te toeteren. Dat had je net niet moeten doen. Ik stop en laat Fabienne uitstappen. Ze loopt even later voor de auto gezellig mee te keuvelen met de twee mannen en loopt op een gegeven moment tussen de kudde in, terwijl ik rustig het tempo van de alpaca’s aanhoud. Ik heb echt geen zin dwars door een kudde heen te rijden. De herder draagt heel liefdevol een lammetje in zijn armen dat net vanmorgen is geboren. Het is nog helemaal vochtig, maar kijkt nu al eigenwijs om zich heen. 

Als de kudde afslaat kunnen we weer verder en kunnen de toeteraars er voorbij. We klimmen verder naar weer 4850 meter. Kort na het oponthoud wordt het dan toch echt onverhard. We moeten af en toe echt de 4x4 inschakelen omdat het zo steil is, maar het gaat allemaal prima. We komen hoger en hoger en dan ineens een wegopbreking. Op een onverharde weg? Jazeker dat kan in Peru. We lezen op de borden dat ze hier bezig zijn met de verbetering van de weg. Huh? Holy shit, dit is echt spannend. Hier moeten we niet vast komen te zitten. Maar ja, zonder avontuur is het leven zuur. Hoppakee, daar gaan we. We proberen zo veel mogelijk de diepe geulen en grote keien te mijden. Toch voel ik de wagen af en toe zelf zijn spoor zoeken. Ik knijp wat harder in het stuur. Ik heb wel eens gehoord dat je zo door de klap van het stuur je duim kan kneuzen. Bij een volgende bocht is niet te zien waar de weg nu eigenlijk loopt. We willen niet vast komen te zitten op een stuk wat helemaal geen weg is. We stappen uit en verkennen eerst de weg. We zien iets wat op een weg lijkt. Oké die gokken we. We hebben niemand voor ons rijden want we rijden al een hele tijd helemaal alleen hier in deze woestenij. Na de grote wegopbrekingen dalen we weer af en lijkt het of we in een apocalyptisch gebied terecht zijn gekomen. Hier staan de hoogste bloemen ter wereld. De Puya Raymundi. Wauw, we stoppen hier tussen de reuzen van bloemen om onze koffie te drinken en een broodje te eten. We worden er allebei een beetje stil van en zitten ons te vergapen aan het natuurschoon. 

Na een half uurtje moeten we weer verder want we moeten nog een heel eind. Na een uurtje rijden weer een wegopbreking, maar nu hangt er een groot touw over de weg en staan er hele grote graafmachines midden op de weg. Het zal toch niet dat als we er bijna zijn niet verder kunnen. Gelukkig begrijpt Fabienne van zo’n stoere graafmachinemachinist dat we een stukje terug over een brug moeten en dan links en dan verder door het water weer naar deze kant. Door het water? Si, si, si. We keren en gaan over de brug naar links en even later staan we voor de rivier waar we doorheen moeten. Gelukkig is er nu wel iemand voor ons en de diepte valt mee. We gaan er probleemloos doorheen. 

Een uur later zijn we in Raqchi. Hier komt onze eerste tegenvaller. Op het marktplein stapt de dame des huizes bij ons in de auto en begeleidt ons naar haar huis en onze kamer. Samen met haar dochter zit ze op de achterbank tussen onze bagage gepropt. We moeten door hele smalle straatjes en het gaat allemaal maar net goed. Onze kamer redt de vergelijking met het Hilton net niet. Het is een heel flink stukje minder. Het is het beste verblijf in het dorp, wat meer zegt van het dorp dan van het verblijf. Jacquelijne kan dit beter niet aan Adri laten lezen. Hij zal bevestigt worden in het ongemakkelijke gevoel om bij mensen thuis te verblijven. Ook het parkeren is een probleem. Het plaatsje is voor kleine autootjes. Ons bakbeest kan hier niet staan. Ok, we kunnen dan wel op een binnenplaats staan een stuk verder. Als we daar aankomen ligt de binnenplaats vol met stenen en keien. Ze willen dat ik de auto ertussen frommel. Nee, dat gaan we niet doen. Is ook echt onmogelijk. Ik laat de auto voor de poort staan. Ik begrijp dat de vader dan wel alle keien zal gaan versjouwen en ergens anders gaat opslaan, zodat onze tank er wel in past. En inderdaad na anderhalf uur kan de auto er net in. Morgen hebben we een vol programma en blijven we hier nog een nachtje.

De wifi is niet echt geweldig. Fabienne is al een uur lang bezig om fotootje voor fotootje te uploaden en krijgt steeds een error. Het zijn er dus niet zoveel vandaag. Foto’s dus. De rest volgt hopelijk morgen….of overmorgen.