Dag 6 naar de Colca Canyon

Maar eerst nog even over gisteravond. We hebben gelogeerd bij Rocío en Dionitio. We mogen hem ook Chocolate noemen. Dat betekende een geweldige ontvangst, prima lunch en lekker avondeten. Deze mensen sloven zich echt uit om jou de mooiste Peruaanse ervaring te geven, wisten we al uit de beschrijving van ‘Better Places’. Gisteravond was het eten voor 19:00 uur gepland maar Rocío had een ander plan. Misschien wel leuk als we allemaal Peruaans gekleed zijn. Hmmm. “Joh, doe niet al die moeite, het smaakt mij zo ook goed”. Zou ik willen zeggen. Maar omdat mijn Spaans van een zéér bedenkelijk niveau is, begin ik er niet aan om dat te vertellen. Eerst worden de dames onder grote hilariteit prachtig aangekleed conform de Peruaanse klederdracht. Fabienne en twee Franse vrouwen zijn natuurlijk veel langer dan de Peruaanse kleine dames, maar daar hebben ze rekening mee gehouden. Ze worden eerst allemaal in een bloesje gehesen en een giletje, dat lekker strak zit. Daarna volgt een wijde rok en daaroverheen nog een soort poncho en uiteraard een bijpassende hoed. Alles in kleur op elkaar afgestemd. Rocío had ‘s middags al verteld dat haar nieuwe outfit (helemaal handgemaakt) 4000 sol kostte, dat is 250 euro.

We staan er eigenlijk al niet meer van te kijken, want alle vrouwen lopen in klederdracht. En iedereen heeft een hoed op. Elke hoed is een sieraad voor het oog. Het is mooi dat de inwoners van Peru zich nog steeds volgens de tradities blijven kleden. 

De dames gaan altijd prachtig gekleed door het leven. De mannen moet het doen met een poncho en een hoed. Oké denk ik nog, hier kom ik goed mee weg. Die poncho zit me goed, alleen die hoed wordt zo hard op mijn hoofd gezet dat ik gelijk een octaaf hoger praat. Anders blijft tie niet zitten begrijp uit de woorden van Dionitio. Aan tafel waan ik me op de set van The High Chaparral. Maar dan krijg ik het angstige vermoeden dat het hier niet bij blijft. De muziek zwelt aan en op een groot scherm wordt via You Tube een bekende Peruaanse band op het scherm getoverd.  Er moet gedanst worden. Rocío heeft  natuurlijk snel door bij wie het talent moet zitten. Even later sta ik naast Rocío te dansen als in de finale van ‘Dancing with the stars’. Gelukkig blijft het bij één nummer. 

Net voordat we naar onze kamer gaan krijgen we van Dionitio een ouderwetse rubberen kruik mee voor in bed. Die hadden we helemaal niet nodig, maar we hebben al meer mensen gehoord die het hier ‘s-nachts zo koud vinden. 

Onder het eten beslissen we om morgen om 06:00 te ontbijten.  De condors zie je vooral in de ochtend tot 09:30 ongeveer. Dat hebben we er wel voor over. We hebben onze tijd zeker nodig want wij nemen een onverharde weg naar de mirador de Condors. Het is een mooie weg al kost het nog wel wat moeite om echt alle kuilen en putten mee te pikken😉. Het laatste stuk is trouwens weer via de doorgaande weg.

Op het mirador is het een drukte van belang. We bemachtigen een mooi plekje met uitzicht op de vallei, alleen we zien de eerste 10 minuten geen vogels. Nog geen mus. Maar dan alsof ze op ons gewacht hebben voeren ze een spectaculaire show op. Wat zijn die condors groot. We vinden het allebei wel lastig om de condors op het juiste moment voor je lens te krijgen. Ik heb een paar mooie foto’s gemaakt gemaakt, maar ik heb er ook heel veel met blauwe lucht die ik zo naar Gerrit Hiemstra kan sturen. Ik kan ze helaas vanaf de camera niet op het blog plaatsen. En natuurlijk stond er zo’n knuppel naast me die één foto had gemaakt en toen constateerde dat zijn batterij leeg was. In verband met de internationale samenstelling van de groep volgers, schrijf ik niet waar deze man vandaan kwam🙄. 

Behalve de geweldige condors te zien zweven op de thermiek, is de vallei zelf ook meer dan de moeite waard. Het is volgens de Peruanen de diepste vallei ter wereld met een diepte van 3400 tot wel 4160 meter. Nou kennen wij ook een kloof in Nepal en zij zeggen daar weer dat dat de diepste kloof ter wereld is. Het is maar hoe je dat meet.

Om bijna 10:00 uur houden we het voor gezien. We nemen nog een kop koffie op het randje van de mirador en genieten een beetje van het ‘mensen kijken’.  We gaan op het gemakje terug via een andere weg, deels verhard en deels onverhard. We slapen vanavond in het dorpje Yanque in een leuk hotelletje met een heerlijk balkon in de zon. We lopen even door het dorp en zien ook hier de kerk vol in de steigers staan. Peru heeft regelmatig last van zware aardbevingen. Dan worden monumentale panden weer gerestaureerd en als het net allemaal klaar is zakt de boel weer in elkaar door de volgende aardbeving. Daarom is door veel gemeenten en dorpen besloten de boel niet meer te restaureren omdat er gewoonweg niet voldoende geld meer is . We besluiten de rest van de middag lekker rustig aan te doen op ons balkonnetje. Ook wel even lekker na de afgelopen volle dagen. Morgen staat er een lange rit op het programma naar het Titicacameer, de grens met Bolivia. Ons balkonnetje lag heerlijk op het zuid westen dus we waren blij dat we straks ook lekker in de avondzon van een drankje konden genieten. Tjemig laten die gekke Peruanen de zon hier de andere kant op draaien. Opkomen in het westen en ondergaan in het oosten. Niks avondzon, wel een heerlijke kamer. Beste tot nu toe.