Dag 5 naar Coporaque over pas van 4910 mtr

Als we vanmorgen aankomen bij Europcar doet Enrique net de deur open. Buenos dias. Hij heeft de papieren al klaar liggen. We lopen meteen via de zijdeur naar de auto’s op de parkeerplaats. Er staat een bijna nieuwe Mazda pickup klaar. Enrique legt alles uit. Indrukwekkend. Hij laat zien waar de krik zit, de extra moer voor het wielslot en hij laat zien waar het reservewiel hangt en hoe ik dat eronder vandaan moet halen. Ik vind het eigenlijk belangrijker om het telefoonnummer te hebben wie ik kan bellen. We lopen rondom de auto met camera in de aanslag en ik moet moeite doen om twee kleine krasjes te vinden. Toch maar even een foto maken. Als laatste krijg ik de verzekeringspapieren en kunnen we weg. Het poortje lijkt wat krap voor deze auto maar dat ligt aan mij. Via een omweg door het éénrichtingverkeer komen we uit bij ons hotel. Snel parkeren en bagage erin dumpen die we in de hal hadden klaargezet.

Het is half zeven als we Arequipa uit rijden. Voor de drukte was de bedoeling, nou forget it. Man, wat een chaos al zo vroeg. Voordeel is dat er hier geen strepen op de twee- of driebaanswegen staan. Vinden ze lekker makkelijk hier. Ander groot voordeel is een grote auto met zo’n wildvanger voorop. Dan krijg je toch wat sneller voorrang.

We hebben vanmorgen een ontbijt pakketje meegekregen, omdat we vroeg vertrokken. Dus als we na ruim een uur Arequipa uit zijn stoppen we om te ontbijten. Nieuwsgierig kijken we allebei in de bruine papieren zak. Valt niet tegen. Allemaal lekkere dingen. Yoghurtdrank, vers broodje kaas, jus d’orange, cake en de koffie hebben we zelf.

Eenmaal buiten Arequipa wordt het rustiger en merken dat deze Japanse tank nog comfortabel rijdt ook. We klimmen geleidelijk hoger en hoger. Omdat we vandaag op 4910 meter een pas passeren en een paar dagen op dik 3500 blijven zijn we gisteren maar begonnen met de Diamox. Na ons ontbijt wordt de weg rustiger. De uitzichten zijn geweldig. Een heuvelachtig landschap met op de achtergrond de vulkanen van boven de 6000 meter met sneeuw op de toppen. We stoppen regelmatig om ons te vergapen aan al het moois om ons heen. We zitten of staan vaak met niets of niemand om ons heen.

Hoe hoger we komen hoe meer vicuña’s we zien. Sommigen zijn schuw als je stopt, terwijl anderen van nieuwsgierigheid naar je toe komen. Je moet echt oppassen met rijden omdat ze ook pardoes de weg over kunnen steken. We hebben dan wel een wildgril maar je wilt niet op je geweten hebben dat je over een vicuña rijdt. 

Als we grote kudde vicuña’s zien op een schitterend stuk kunnen we het niet laten om hier koffie te drinken. Koffie met cake met de vulkaan op de achtergrond, te midden van vicuna’s die je nieuwsgierig aankijken zijn voor ons momenten om te koesteren en zijn we blij dat we dit kunnen doen. 

Als we dan weer verder rijden zien we ook alpaca’s. Dat is een soort lama maar dan met een dikkere wollen vacht. Even nieuwsgierig als de vicuña, maar kijken je nog eigenwijzer aan.

Uiteindelijk rijden we Chivay binnen. Hier appen we even naar onze contactpersonen dat we zo in Coporaque zijn. Maar eerst gaan we in Chivay wat fruit en water kopen. Door veel te drinken doorstaan we ook nu het hoogteverschil weer prima. We lopen een soort van markthal in waar veel dames in klederdracht hun spulletjes verkopen. We stoppen bij de eerste kraam voor een fles water van 3 liter. Alleen de dame van de kraam is even weg. Door de vrouw van de kraam ernaast wordt hard door de hal “Doña Antonia” geschreeuwd. Maar geen Antonia. “Antonia, Antonia”. Niks. We lopen door de markthal en kopen avocado, mango, passievruchten en tomaatjes. Toch ook maar meteen een 3 waterfles bij een ander kraampje. Maar daar zit ook niemand. Een tandeloze man roept door de markthal of iemand weet wat het kost. Nee, maar er staat wel een telefoonnummer op de kraam. De man roept het telefoonnummer door de markthal en een andere verkoopster gaat bellen. Hè, hè het kost vier sol. Fabienne geeft 5 sol en zegt laat maar zitten, dit is voor het bellen. Maar nee hoor, die ene sol, wordt netjes teruggegeven.

Als we teruglopen naar de auto is Antonia weer aanwezig en kijkt sip met een fles water in haar hand naar ons water. Fabienne kan dat niet aanzien en koop ook bij haar nog een fles water. Voor 4 sol.

We rijden door naar Coporaque. Daar ontmoeten we Dionitio voor de kerk. Met hem gaan we naar zijn huis waar we door Rocío met drie zoenen worden verwelkomd. We hebben 20 minuten dan moeten we aan tafel. Ze heeft een heerlijk driegangenlunch gekookt voor ons. Er komen even later nog twee gasten binnen, twee Franse dames (moeder en dochter). Na de lunch gaan we wandelen met Dionitio, maar we mogen hem ook ‘Chocolate’ noemen. We lopen naar een mooie mirador en Chocolate vertelt ondertussen leuke wetenswaardigheden. 

Na de wandeling naar de mirador gaan we terug naar ons huisje. We worden om 07:00 verwacht voor het avondeten en iets speciaals.  Morgen meer.

Nb. Het plaatsen van de foto’s gaat héél langzaam. Doen we dus morgen dan maar. Ze zijn zeker de moeite waard😀. 

Morgen om 06:00 op en gaan we naar de Colpa Canyon waar we condors hopen te zien vliegen.