Dag 1 Relaxed vliegen naar Lima

Op 1 mei rijden we om 05:00 vanuit Strijen richting Amsterdam. We vliegen weliswaar pas om 09:55 maar Fabienne wil altijd graag op tijd weg. “ ja, je weet nooit onderweg”, hoor ik dan. Pfff, “maar dan zijn we al om 06:00 uur op Schiphol”? “Ja, inderdaad. Lekker op tijd”. Hoor ik dan naast me. Met die discussie ben ik lang geleden al gestopt. Dus nog in het pikkedonker zitten we in de auto met twee dampende kopjes koffie onderweg naar Amsterdam.

Onze bagage, twee duffels en twee rugzakken, vol met kleding tegen de kou, maar ook voor warm weer en voor allerlei verschillende activiteiten. Het wordt namelijk een nogal gevarieerd tripje. Van krappe steile onverharde wegen met de auto, waarvan we niet eens weten of die er nog wel zijn, fietsen door Lima met waarschijnlijk ‘een houtje-touwtje fiets’, wandelen in de bergen naar Machhu Pichu en door de jungle naar koffieplantages, uiteraard een flinke snuf Inca cultuur, dwars door bijzondere Peruaanse natuur en we eten en overnachten een paar keer bij Peruaanse families thuis om de dagelijkse gang van zaken in Peru mee te beleven. Spannend allemaal: Let’s go!

Oh ja, ook gisteren nog even om 04:00 uit bed om nog half slapend met het risico dat je de trap afglijdt en al stuiterend op je billen beneden aankomt, om achter de PC op de KLM-site in te checken en een beetje goede stoel in de ‘Boeing triple 7’ te reserveren. Mijn humeur wordt wel heel erg op de proef gesteld als je dan om 04:00 uur op het scherm ziet: “Sorry, wegens een technische storing is de site momenteel niet bereikbaar. Probeer het later nog eens”. Gelukkig even later wel contact. Check-in gelukt om even na 04:00. 

Het is heel rustig op de weg en we rijden relaxed naar Schiphol. We hebben ook even een time-slot gereserveerd zodat we zo door kunnen lopen bij de douane. 

Op Schiphol zelf een bagagelabel uitgedraaid en hop naar de douane. Eerst even door de security scan waar je op kousenvoeten, wijdbeens met je handen wijd moet proberen een vliegtuig na te doen. Met je benen wijd gaan staan is wel handig want je moet ook je riem afgeven. Alles goed. Oef, maar mijn rugzak gaat op het bandje rechtsaf. Controle! Een jonge vriendelijke security medewerkster vraagt of ik mijn rugzak wil openen. Ze pakt mijn thermosfles voorzichtig met twee vingers uit de zak. Oh nee, er zit nog een restje kokend water in mijn thermosfles. “Wat zit er in de fles? En heeft u de fles zelf gevuld? En wanneer dan”? Als u het water hier opdrinkt kunt u de fles terugkrijgen. “Eh, dat wordt dan wel een uitdaging. Het is kokend water”, zeg ik een beetje bedremmeld. Deze vriendelijke douane vrouw snapt mijn probleem en loopt zelfs met me mee naar een waterpunt en controleert of ik het water ook echt weggooi. Gelukkig krijg ik mijn thermosfles weer terug.

Dan naar de paspoortcontrole en dat gaat tegenwoordig ook helemaal automatisch met een zelfscan. Je legt je paspoort op het scanapparaat, je hoor bzz bzzz, je kijkt in de camera, alles wordt gecheckt, spannend of je wordt goedgekeurd en tada het poortje gaat open. Zo niet bij Fabienne. Dat apparaat blijft maar bzz bzz bzz en steeds maar opnieuw bzz bzz bzz haar paspoort scannen. Het poortje gaat toch open, maar dan volgt wel een controle door een strenge douanier die met een lampje haar paspoort nog eens grondig bekijkt. “Uw chip is stuk”. “Huh?”. Ja, ik zie dat uw paspoort nog vrij nieuw is, en die serie chips is niet goed. Pfff, dus thuis maar even bellen met de gemeente voor een ander paspoort.

We moeten naar gate E21. Beetje vreemd voor een intercontinentale vlucht. Het is een gate in de spelonken van de kelder van Schiphol, waar ik eerder een bugetvlieger verwacht. We controleren nog een keer extra of dit wel de goede gate is. Ja dus. Ook hier zijn de borden met “blijf a.u.b. zitten” een uitnodiging om zo snel mogelijk te gaan staan en met elkaar geinig een rij te vormen. 

Wij zitten achterin het vliegtuig dus gaan als sectie 4 bijna als laatsten aan boord. Huh, in het vliegtuig herkennen we achterin de kist Rob, vriend van Jos en Fred, ook een van de pursers op onze laatste vlucht naar Hongkong. Wat een leuk toeval en gezellig hem weer te zien. Het wordt nog leuker als Rob even later, als we ons net gesetteld hebben, vraagt of we mee willen komen. “En neem je spullen maar mee.” Hij heeft voorin nog twee premium comfort plaatsen vrij. Eh, natuurlijk 😄. Passagiers om ons heen kijken heel verbaasd en denken wellicht dat we van boord worden gehaald. Daarom zegt Rob, terwijl hij interessant op zijn iPad kijkt: Ja ik zie dat u, meneer en mevrouw Buijing, al heel veel punten heeft en dat u heel vaak met ons vliegt. Daarom mag ik u namens KLM een upgrade aanbieden. 😳Veel punten? Even later zitten we eerste rij Premium Comfort. Wat een mazzel. Veel ruimte voor je benen, ruimere stoel en beter eten. Top. Als ik dat had geweten was ik gister niet om 04:00 opgestaan. Maar tja, als je alles vaste voren weet zijn er geen verassingen meer. 

Naast het lekkere eten krijgen we na zo’n zes uur vliegen een snack. Een broodje kroket of een patatje met mayonaise. Het moet niet gekker worden. Een patatje prikken in het vliegtuig. Wat kan eenvoud dan heerlijk zijn. Goede keus van KLM. 

Na bijna 13 uur vliegen, een film gekeken te hebben en weer een heel stuk in mijn Dan Brown gelezen te hebben, landen we in Lima. Omdat we terugvliegen in de tijd hebben we de hele vlucht de zon en blauwe luchten gezien. 

Om 15:30 kust de triple Seven de landingsbaan in Lima. De piloot doet dat met zo veel gevoel dat er weer eens een spontaan applausje in de cabine klinkt. Lang niet gehoord trouwens.

In de ontvangsthal worden we welkom geheten door een Peruaanse dame en een chauffeur. Onze Peruaanse hostess kwebbelt aan een stuk door en lijkt in drie kwartier alle hoofdstukken over Lima uit de Lonely Planet op te dreunen, terwijl zo ook nog naar links en rechts wijst als onderbouwing van haar betoog. Ze doet het trouwens in keurig Engels. Ook vertelt ze ‘en passant’ nog dat het hier nooit regent. Nou dat zullen we dan nog wel eens zien! De chauffeur manoeuvreert ons met gevaar voor eigen leven, en dat van ons, door de drukte van Lima. Om de diepe kuilen en putten te vermijden gebruiken we drie banen. En omdat iedereen dat doet is het een wirwar aan auto’s die spontaan alle kanten op zwiepen. 

Maar we komen heel en zonder schade aan bij ons moderne hotel in de wijk Barranco. Een superleuk hotel in een leuke wijk, waar je volgens onze gids ook nog veilig over straat kan. Oké, maar na 20 uur in touw te zijn geweest gaat bij ons nu toch heel langzaam het licht uit. We gaan na de douche snel nog even iets eten en iets drinken in het restaurant aan de overkant en dan snel naar bed. Morgen gaan we Lima verkennen op de fiets.