Dag 8, pittige dag

06:15 worden we wakker. Het is een verrassing dat we uit ons kamerraam de eerste bergen met sneeuw op de toppen zien. We hebben allebei heerlijk geslapen. Wel met de nodige onderbrekingen omdat we gisteravond meteen maar met de Diamox zijn begonnen. Voor de mensen die het niet weten een korte uitleg. Diamox is een medicijn dat we innemen om hoogteziekte te voorkomen. Als je te snel stijgt naar grote hoogte kan je last krijgen van hoogteziekte. We beginnen met Diamox altijd één avond voordat we boven 3000 meter slapen. En vandaag slapen we al op ruim 3100mtr. Diamox heeft ook twee nadelen of ongemakken. Ten eerste moet je er ‘s nachts vaak uit om te plassen. Soms wel drie of vier keer slaapzak uit slaapzak in. Het tweede ongemak is dat uitstekende lichaamsdelen gaan tintelen. Vingers, tenen en soms ook neus en wangen. Voor de mannen kan het extra vervelend zijn. We slikken ‘s avonds daarom een half tablet en ‘s morgens een heel tablet. Zo hebben we het ongemak meer op de dag.

Fabienne begint haar dag met een pannenkoek met banaan, die er uitziet als een kurken 

onderzetter. Het ding is zo stevig dat Jit de pannenkoek voor Fabienne in stukken moet snijden. De smaak van de eerste happen doet haar denken aan papiervezel met banaan, maar na een paar stukken ga je zelfs dat lekker vinden, zo blijkt. De onderzetter gaat grotendeels op. 

Ik heb gekozen voor porridge met muesli. Er komt een flinke bak smurrie zonder muesli. Nou heb ik een poosje geleden thuis een van de kamers behangen en als ik dit nu zo zie krijg ik toch een soort van déjà vu. Maar de porridge smaakt wonderwel prima, dus gaat ook helemaal op. Het is wel opmerkelijk dat we hier in Nepal vaak dingen eten die we daarna nooit meer eten. 

We starten om net iets na achten. Ook de drie New Zealanders zijn klaar voor vertrek. De kip eter ziet er iets beter uit en heeft nog maar een klein rolletje wc papier over. Ook zij gaan vandaag weer verder. Wij vertrekken en moeten meteen behoorlijk klimmen. Het weer ziet er voorlopig goed uit. Er veel bewolking maar die blijft mooi boven de bergen hangen. Overal waar wij lopen schijnt de zon. We starten vanmorgen dus in Sherpagaon op 2563mtr. En dat is best een hoogte die je meteen voelt. We lopen zelfs in t-shirt dus het is een heerlijk begin van de trekking op deze manier. We lopen vandaag naar Thyangsyap op 3140mtr. We lopen door bos en langs de rivier de Langtang Kola. We zien regelmatig de besneeuwde toppen van de Langtang Bergen. Het klinkt misschien een beetje raar maar het is heel rustgevend als je in de natuur loopt en je hoort constant het stromen van het water. Wij ervaren dat zeker zo. Het water stroomt hard naar beneden vanuit het Langtang massief en maakt een ruisend geluid. 

Dit Langtang gebied is een relatief rustig gebied vergeleken met de andere populaire gebieden zoals Annapurna en Everest. Dat is wel lekker.😋 

We ervaren de eerste drie uur lopen toch wel als behoorlijk pittig. Natuurlijk moeten we er weer even inkomen en moeten we de stramheid er weer een beetje uitlopen, maar toch. Fabienne loopt voor de lunch nog een beetje voorzichtig. Wel al met twee stokken maar het steunen op links gaat nog niet heel soepel. Na de lunch heeft ze weer wat meer vertrouwen en gaat het weer bijna als van ouds. We lunchen om half twaalf en nemen het voor ons vertrouwde fried noodles. Even later komt New Zealand binnen. Als ze de menukaart bestuderen horen we dat ze de kip en andere bacteriële risico’s voorlopig even skippen. 

We kunnen na de lunch nog even heerlijk in de zon zitten omdat de mannen nog aan de Dahl Bath zitten. Die Dahl Bath is ook altijd overal hetzelfde: een berg rijst, paar stukjes gesmoorde groente, een krom getrokken chapati, kommetje linzensaus en soms een paar stukjes kip. De kip is meestal zo klaargemaakt dat je meer bot hebt dan kip. Ze weten de kip hier zo te vernielen en klein te hakken dat je aan het eind meer bot hebt dan kip. Wat een drama is dat als je hier kip eet. Je moet dan wel van kluiven houden.

Na de lunch is het nog drie uur lopen. Het is een op en neer waarbij het op toch de overhand heeft op het neer en het op af en toe gemeen steil is. Dan stopt Raby ineens en wijst naar de overkant. Daar zien we een kleine zwarte beer rondscharrelen tussen het gras. Gelukkig aan de andere kant van de rivier, want pa of ma zal ook wel in de buurt zijn. Het is altijd heel bijzonder dat Raby en Jit altijd van alles zien terwijl wij veel meer bezig zijn om op de been en boomstronken te ontwijken en te proberen niets te breken. We lopen al de hele dag tussen de bloeiende rododendrons. Er moeten hier 21 verschillende soorten rododendrons staan. Het is weliswaar lente maar er lijken al veel bloemen uitgebloeid. Maar het is heerlijk om doorheen te lopen.  

We lopen de hele tijd met z’n vieren. Het is leuk om zo met elkaar te kletsen over van alles en nog wat. Ook Sanu loopt regelmatig bij ons in de buurt. Hoewel hij veelal vooruit loopt. Hij draagt onze bagage én zijn eigen bagage. Dat is toch al gauw 28kilo. Wij hebben niet veel bij ons maar onze bagage is toch al wel gauw ieder 10, 11 kg en dan zijn eigen spullen er nog bij. Hij wilde graag met ons mee als porter. We hebben een luxe situatie eigenlijk met twee gidsen en een porter.

We komen om 15:00 uur aan in Thyangsyap. We hebben 935mtr geklommen en 330mtr gedaald. Het is nog steeds heerlijk weer en we kunnen zelfs nog op het terras zitten. Het was een heerlijke maar pittige dag. Morgen naar Kyanjin op 3850.