Dag 2. Wat een dag
24 april 2025 - Kathmandu, Nepal
Vannacht heerlijk geslapen, ondanks het tijdverschil. Fabienne had daar meer moeite mee en stond behoorlijk brak naast het bed vanmorgen. Even nog over gisterenavond. In het restaurant (Gaia) zit een echtpaar waarvan de man met een pluizige baard raar naar ons staart als we binnen komen. We vragen of we elkaar moeten kennen. “Jullie begroette net Raju in het hotel zo uitbundig en wij kennen Raju ook erg goed”. Ja, oké, dus?? Zij waren net terug van trekking met Raju (een gids die wij al jaren kennen van onze eerste trekking in 2006) en vroegen ons wat wij gingen doen. Een beetje een standaardvraag als je landgenoten hier tegenkomt. Aan het tafeltje in het restaurant vertelden wij welke trekking we gaan doen, maar dat we eerst naar Thulo Parsel gaan waar we 55 huizen hebben gebouwd en dat we nu stoppen met de stichting. Achter de baard merk ik, achteraf eigenlijk pas, een zenuwtrek en een kleurverandering. Hij neemt vanaf dan ook wat meer teruggetrokken deel aan het gesprek. Met zijn vrouw hebben we verder een geanimeerd gesprekje. Na een paar minuten gaan wij naar ons tafeltje en hebben heerlijk gegeten. Dan, ineens valt bij mij het kwartje. “Het zal toch A B niet zijn”. Te pijnlijk om volledige naam te noemen. A B drong zich bijna tien jaar geleden, na het succes van onze eerste vier huizen, samen met C op aan onze stichting om samen te gaan werken. In onze eerste kennismaking pochte A B wel een ‘kennis’ te hebben die een forse subsidie gaat regelen en hij kende een ‘vriendje’ op het ministerie die wel een geweldige waterinstallatie kon regelen. Hij zou ook even een professionele site bouwen. Het geld zou binnen stromen, zo zegt hij. Volgens C was hij ‘de man’ voor een geweldige crowdfunding. Hij zou ook even contact opnemen met giro 555. Ze dachten wel 100 huizen te kunnen gaan bouwen. Het duizelde mij. Wij hadden net de eerste vier huizen met succes gebouwd. Hij noemde en passant ook even meteen de namen voor wie we de volgende huizen moesten gaan bouwen. En ja dan beginnen we met een huis voor Raju, opperde hij. Huh?? “Even wachten hoor”. In welke film zit ík nu? Jullie willen samenwerken met óns toch? “Dus bepalen wij voor wie we bouwen”. En niet een of andere lulhannes die nog geen euro heeft ingebracht, denk ik. Ik zat inmiddels met kromme tenen in mijn schoenen en de rook moet langzaam uit mijn oren zichtbaar zijn geworden. We hebben het contact met A B en C kort erna verbroken. Er kwam natuurlijk helemaal niets terecht van al die luchtfietserij, 0, o, o! Wat een ongelooflijke (piep) was dat. Interessantdoenerij en willen pronken met ons resultaat. Bij hem moet de herinnering gister ook plotsklaps tot zijn brein zijn doorgedrongen. Bij mij wat later door die afgrijselijke pluizige plukken baard die kriskras over zijn gezicht verdeeld lijken te zitten.
Vanmorgen eerst een leuke slobberbroek voor Fabienne gekocht waarbij het altijd de sport is niet te veel te betalen. Daarna na Dhruba. Al 19 jaar onze shop voor alles wat we nodig hebben voor de trekkings. We worden echt als vrienden binnen gehaald en er wordt koffie voor ons gehaald. Geweldig leuk elkaar weer te ontmoeten. We kennen elkaar zo goed dat we worden uitgenodigd voor een dag bij hem thuis. Voor een uitgebreide lunch en daarna eten in een restaurant. Tja dat kunnen we niet weigeren natuurlijk. We kopen uiteraard de nodige dingen en krijgen zoals gewoonlijk flinke korting.
Om 13:00 hebben we afspraak met Raby en Jit op het rooftop terras van het ons bekende restaurant. De jongens zijn keurig op tijd om 13:10. Voor hun toch altijd weer speciaal om in een restaurant te eten. Dat doen ze zelf nooit. We hebben veel te regelen voor ons bezoek aan Thulo Parsel. Ze zaten samen als echte ondernemers te bellen en te onderhandelen voor eten en vervoer. We gaan het hele dorp als verrassing weer voor een paar weken eten geven waarvoor we een donatie hebben gehad van Kees uit Frankrijk. Ook moeten we een geit, kippen en wat drank kopen voor onze slot ceremonie(😉) van de stichting. Na de lunch lopen we nog even naar de opticien. Ik heb namelijk al mijn monturen meegenomen om er hier leesbrillen van te laten maken. Kost hier €5,00. Positief was wel dat de opticien meteen zag dat het originele merkbrillen waren.
Toen gebeurde het. Fabienne loopt voor mij samen te praten met Raby. De straten zijn hier niet allemaal even netjes aangelegd. Dan opeens hoor ik een klap en schreeuw. Fabienne struikelt en valt voorover, en ook nog eens van de stoep af op de straat. Door het hoogteverschil valt ze bovenop haar gezicht. “Oh my God” hoor ik om ons heen. Hoe kan dat nou? In 19 jaar bergen lopen en nooit gevallen, val je hier over een……? Ze struikelde en probeerde dat op te vangen maar struikelde toen weer ergens over. Ik help haar overeind en ik schrik van de janboel van bloed in haar gezicht. Zelf voelt ze aan haar neus en mompelt “oh niet gebroken” “mijn pols doet wel heel zeer”. Nadat Nepali hun best doen te helpen maak ik haar gezicht voorzichtig schoon met water uit mijn drankfles. We lopen meteen naar een eerste hulppost 100 meter verder voor de lokale bevolking in Thamel. Als we binnenkomen denken we alle drie hetzelfde “hier willen we eigenlijk liever niet zijn”. Raby regelt snel een taxi en binnen no time zitten we in het ziekenhuis voor toeristen. Alle wonden worden schoon gemaakt. Voor de zekerheid krijgt ze nog een injectie tegen tetanus. De laatste is al wel weer 7 jaar geleden en je kan hier beter niet van de vloer eten. Een X-ray, een spiksplinternieuw apparaat uit Korea, is om uit te sluiten dat haar pols niet is gebroken. En dan nadat je je creditcard door een hels machientje hebt getrokken en €332,00 hebt afgetikt, mag je weer weg. Er zit in haar pols een klein scheurtje. De chirurg is er niet helemaal zeker van. Ze krijgt voor dat geld wel een mooie foto, een brace en een mitella mee om voldoende ondersteuning te bieden. Ook nog een ice pack, pijnstillers, antibiotica en een zalfje. De komende vijf dagen rust houden dan kunnen we straks proberen hoe de trekking gaat. Moet kunnen volgens de orthopedisch chirurg. Maar geen zware rugzak en het lopen met de stokken is ook de vraag of dat zal gaan. Het is wel verschrikkelijk lullig dat ze al jaren hoge bergen en gletsjers overwint en op een stoepje struikelt en dan ook nog op dag 1 van de vakantie.
Gelukkig heb je je neus niet gebroken en we hopen dat de trekking door kan gaan.
Maar eerst morgen de slotceremonie , we wensen jullie een mooie dag samen met de inwoners van Thulo Parsel
Jullie zijn in ieder geval goed bezig met alle voorbereidingen.
We duimen voor je/jullie.
Hou je taai.
Hoop dat je er niet te veel last van krijgt en toch de trekking kan meemaken.