Dagje schuilen

Vandaag heerlijk uitgeslapen in ons grote appartement. Ons appartement is één grote ruimte waarin alles is ondergebracht. Slapen, wonen, koken in één grote ruimte. Voor de badkamer is in een hoek een aparte kamer gemaakt. Voor de voordeur hangt een afdakje dat geweldig veel herrie maakt als het regent. Nou we hebben heel veel herrie gehad dus tot nu toe.

Het appartement is in een oud gebouw gerenoveerd en wordt verhuurd door Lucas, een jonge architect. Hij woont naast het appartement in een ander oud gebouw. Lucas is heel behulpzaam en Fabienne heeft heel wat afgeappt met Lucas en veel tips gekregen om te gaan lunchen. 

Weeronline is de app die tijdens vakanties het meest wordt gebruikt. Nou ja, vooral als het slecht weer is tenminste. Je hoopt dan toch dat het zo snel mogelijk beter wordt. Mij valt op dat het vaak na een paar dagen beter wordt, alleen dat lijkt telkens op te schuiven als ik een dag later kijk. Het lijkt wel of die ‘over een paar dagen wordt het beter’ gewoon meeschuiven met de kalender. Eerst werd het vrijdag beter, toen zaterdag, toen zondag en nu vanaf maandag. Pfffff. Gelukkig blijven we positief, 🤬ggrrrr😤. Maakt dat Weeronline er nou een potje van of hoe zit dat? 

Vandaag kiezen we ervoor om Vigo te gaan bezoeken en lekker uitgebreid te gaan eten. Maar we wachten even tot het droog is. Gelukkig heeft ons appartement een Nespresso apparaat en een overvloed aan cups. Dus dan nemen we tot het droog is nog maar een goede koffie. Dat Vigo bezoeken slaan we uiteindelijk toch maar over. De regenbuien volgen elkaar steeds sneller op. Ook in heftigheid proberen ze elkaar naar de kroon te steken. Rond drie uur is het even droog en komt warempel de zon te voorschijn. We besluiten met de fiets naar het centrum te gaan. We willen eigenlijk graag een uitgebreide lunch zoals dat in Spanje gewoon is en dat kan pas na 13.30 uur en zeker tot 16.00 uur. We worden bij een mooi, maar vol restaurant heel aardig doorverwezen naar de buurman aan de overkant. Daar is misschien nog een plekje vrij. Ja hoor, een uiterst vriendelijke ober komt al naar buiten gerend. Of we binnen willen zitten of buiten. “Buiten😳?” Nee dat vinden we echt te koud. Het is weliswaar droog maar het is gewoon fris, dus binnen een tafeltje. Maar waar zetten we onze fietsen veilig neer? Geen probleem. De aardige ober schuift wat tafeltjes op het terras opzij en onze fietsen kunnen zo mooi droog onder de luifel staan. Het is een gezellig echt typisch Spaans eetcafé. Veel reuring, drie tv’s aan met nieuws en voetbal en het ruikt naar heerlijk eten. We kunnen hier een menu del dia eten wat we ook graag willen. We kunnen kiezen uit wel 10 verschillende menu’s. Hoofdgerecht, wijn en koffie na. De vriendelijke ober maakt vooraf excuus dat de menu’s hier wel wat duurder zijn en alleen maar een hoofdgerecht, maar alles is iedere dag vers en het is veel wat we krijgen. Maar tja wat neem je dan. Ik zie allerlei volle borden links en rechts voorbij komen. Ik besluit om quasi bezorgd even buiten te kijken of de fietsen nog goed staan. Ik loop links door de zaak naar buiten en kom rechts weer terug. Meteen kijkend op alle borden die net allemaal langs kwamen. Als de ober de bestelling komt opnemen wijs ik een smakelijk gerecht aan twee tafels verder bij een jongeman. Fabienne kiest een van de gerechten van een papiertje waarop dagelijks het nieuwe menu staat. 

We nemen twee verschillende vleesgerechten en inderdaad, het is veel. Heel veel. Fabienne kan het echt niet op. De ober vraag of we soms de Camino fietsen en als we dat beamen, zegt hij dat we goed moeten eten.

Na onze Bourgondische maaltijd en nog wat boodschappen voor morgen bij een supermarkt, fietsen we nog even door Vigo om toch nog even de sfeer op te snuiven van Vigo. We rijden door de hoofdstraat langs wat monumenten op rotondes. Vigo is met 300.000 inwoners de grootste stad van Galicië. De economie draait vooral om de enorme haven die gebruikt wordt als vissershaven en transporthaven. De stad is eigenlijk opgebouwd uit verschillende parochies. In de 19e en 20e eeuw groeide de stad zo hard dat het naburige dorpen opslokte. Daarom beslaat de stad ook een groot gebied. Het stadscentrum ligt op de Monte de O Castre, een grote heuvel waar de eerste inwoners zich vestigden en nog de restanten liggen van een Keltische nederzetting. Gisteren hebben we gemerkt hoe steil het hier is, en met de regenbuien van vandaag hebben we geen zin om weer helemaal die bult op te fietsen.

Na de late lunch fietsen we weer omhoog naar ons appartement. Ons appartement is dan weliswaar mooi maar het ligt aan een onmenselijke steile weg, die we net fietsend in de allerlichtste versnelling kunnen nemen. We nemen dan de weg tegen het verkeer in omdat de eenrichtingsweg die we eigenlijk moeten nemen nog steiler is. Gelukkig houdt het tegemoetkomende verkeer rekening met ons en wacht boven aan de weg tot we boven zijn. We krijgen dan meestal een dikke duim en een lachend compliment. We vinden overigens de Spanjaarden toch wat vriendelijker dan de Portugezen. 

Zo’n dag in het appartement geeft ook veel onverwachte verassingen. Zeker als Fabienne na het vele koffiedrinken de lege cupjes uit het futuristische koffie apparaat even weggooit maar dan vervolgens de verschillende onderdelen niet meer op de zelfde plaats in het apparaat krijgt. “Eh Hans, kom eens. Weet jij hoe dit weer in elkaar past”. “Zo hallo, heb je de hele koffiemachine uit elkaar gehaald?” Na wat gepuzzel en passen en meten zit alles weer op de juiste plek. 

Voor de avond hebben we nog een halve tortilla en een halve fles witte wijn van gisteren, zodat we de deur niet meer uit hoeven. Onze was is in ieder geval droog als we morgen vertrekken. Morgen gaan we naar Pontevedra. Een dag met weinig kilometers maar veel hoogtemeters.