Met de ferry naar Spanje

Gisteravond nog in Viana do Castello de specialiteit van deze regio gegeten. Nou ja specialiteit. Je kunt het hier overal eten en het is zeker smaakvol. Het is een Franceshina. Ik vind het meer een overdreven aangeklede tosti die wordt gemaakt van twee geroosterde boterhammen en met veel soorten vlees zoals ham, linguiça (een soort worstje), varkensvlees en biefstuk er tussen. Vervolgens wordt dat pakket dan met plakken kaas ingepakt, daarover wordt een warme pittige biersaus geschonken zodat de kaas heerlijk in de pizzaoven met het broodje versmeld. Vooral de biersaus maakt het wel heel apart en lekker. Het wordt dan gegeten met frieten. Was lekker, wel machtig, en we hadden het nodig na zo’n dag als gister.

Vandaag vroeg op want we moesten met de ferry over naar Spanje. Eerst wat gegoogled, maar alle info was in het Portugees. Dan maar even vragen bij de receptie hoe dat gaat met de ferry. We konden nog net via ons hotel twee plekken reserveren en voor 2 fietsen. Alleen op de boot van 10:30 was nog plek. Dus wij om 07:30 ontbijten zodat we om 08:15 konden vertrekken. Dat had wel iets eerder gekund, maar je raadt het al precies als wij weg willen gaan, begint het serieus te regenen. Daarom hebben we ook wat extra tijd ingepland voor onvoorziene dingen. Als we deze ferry missen is er pas weer plek om 16:30 uur. En dan gaan we Vigo niet meer halen.

De weersverwachting voor vandaag is ietsje beter. Je kent het wel: een zonnetje, een wolkje en regendruppels hebben ze in één plaatje gepropt. Nou dan weten wij het al tegenwoordig. Ik hoef niet met zonnebrand aan de slag. 

We hebben vandaag een lange dag van 85km, met serieuze heuvels en we raken een uur kwijt omdat we van Portugal naar Spanje gaan. Daar is het weer een uur later. De ferry vaart vanaf Caminha en dat is 30km fietsen. Dat gaan we makkelijk halen maar je weet het nooit hè. 

Het gaat goed en we zijn inderdaad een half uur voor vertrek bij de aanlegsteiger en we drinken op het gemak een kop koffie. Terwijl we wachten spreekt een vrouw die hier met een vriendin fietst Fabienne aan. Het is Argentijnse en geeft Fabienne na een paar minuten al meteen een mooi compliment voor haar goede Spaanse uitspraak. Zo die kan je maar binnen hebben. Ze hebben zelfs zo’n leuk gesprek dat de Argentijnse meteen haar telefoonnummer wil geven voor als we in november in Buenos Aries zijn. Ja dan kunnen we elkaar even ontmoeten en wat drinken. Fabienne heeft het aanbod toch maar niet aangenomen. 

Op de ferry, eigenlijk een eenvoudige boot, is een reddingsvest verplicht. Dat schept vertrouwen. Ik voel me meteen niet meer zo op mijn gemak. Gelukkig is het water vandaag rustig. Op de boot raken we in gesprek met een vrouw naast ons. Een Oekraïense vrouw die een heel stuk van de Camino loopt om even alleen te zijn en haar hoofd leeg te maken zoals ze vertelde. Ze komt uit Kyiv. Haar vriendin is in Nederland, haar man is nog in Kyiv en haar zwager is pas overleden in de oorlog. Ze had een schamel klein rugzakje bij zich en een zitje van een tuinstoel als zitje aan haar rugzak hangen. Ook haar schoenen waren niet veel soeps. Onder het lopen moest ze veel aan haar familie denken en ze is heel emotioneel. Terwijl ze vertelde waarom ze hier was rolden er een paar tranen over haar wangen. Deze vrouw vond juist de gesprekjes onderweg zo fijn zoals ze die vandaag met ons had. Ze genoot van het lopen en de prachtige uitzichten onderweg.

Zit het weer vandaag nu mee of valt het eigenlijk tegen? We zijn er nog niet uit. We hebben in ieder geval ervaren dat je van drie stevige buien net zo nat wordt als van vier uur continu regen gisteren. We hebben vandaag ook de zon gezien dus er zit vooruitgang in. Maar het onderweg effectief aan- en uittrekken van de regenspullen is niet mijn sterkste vaardigheid. En dat is vooral lastig bij het aantrekken als het begint te regenen. Andersom duurt alleen wat langer maar dan is het droog. Dus soit. We hebben vandaag alle regenspullen dus drie keer aan en uit moeten doen, want als de zon schijnt is het wel meteen lekker warm. 

Nou hebben wij altijd wat met het weer maar er komt beter weer aan heb ik gehoord. En het maakt niet uit waar we heen gaan. Zelfs in Thailand en Vietnam hebben we wel eens een week regen gehad, en zelfs sneeuw in Marokko in april. 

We fietsen na de ferry Spanje in, het land van de sombrero, Sangria, zon en paella. Je krijgt het er vanzelf warm van. Nou….. ?

We rijden langs de kust die hier prachtig is. Grillige rotsen, een wilde zee en hoge golven. Het is mieters om te zien en om langs te fietsen. We hebben een route die echt kort langs de kust gaat waardoor we soms zelfs de nevel van de golven op ons gezicht voelen. 

Ook hier zien we weer veel wandelaars die de Camino lopen. Het lijkt wel of steeds meer mensen dit gaan doen. Die willen hun gedachten verzetten, tot zichzelf komen of zichzelf tegen komen. Maar we zien ook veel mensen heel moeilijk lopen met een gezicht van “waar ben ik aan begonnen”. Aan het strompelen te zien, vermoeden we dan dat ze blaren hebben gelopen. Toch ontzetten knap dat ze doorgaan.

Na 87km komen we in Vigo. Ons appartement ligt helemaal aan de andere kant van Vigo. Vigo is een langgerekte stad langs de kust en heeft 300.000 inwoners. We vinden het een waardeloze stad om doorheen te fietsen. We hebben nog nooit zo veel stoplichten in een stad gezien. Waardeloos, zeker als daarvan 90% op rood springt als wij eraan komen. En omdat Vigo op een puist ligt is het iedere keer weer een ingewikkelde inspanning om te starten zonder te slingeren. Dat lukt vooral Fabienne niet altijd even makkelijk. Het agressieve getoeter van de automobilisten komt dan niet altijd even vriendelijk over. 

Ons appartement is een leuk modern verbouwd gebouw. Het is van een architect die het zelf heeft verbouwd. Het ziet er leuk, mooi strak uit. Weer een mooi verblijf. Morgen hebben we een rustdag in Vigo. We waren vandaag pas om 18:30 (Spaanse tijd) in ons appartement en na 85km fietsen en 800 meter klimmen zal het slapen vannacht geen probleem zijn.