Dag 3 mooi weer maar nog niet alles open

We informeren eerst even bij de balie of de meneer van de bank vandaag nog komt. Jawel die komt zeker vandaag. Oké, Fabienne haar ING-pas is eergisteren in de geldautomaat blijven zitten. Vandaag komt er iemand de machine legen en als je de pas terug wilt hebben moet je vandaag binnen blijven en met je paspoort en pincode aantonen dat je de eigenaar van de pas bent. Ja doei, dat gaan we niet doen natuurlijk. Nu is het eindelijk behoorlijk weer, dan zullen we zeker binnen blijven en wachten op een man die misschien niet eens komt? We blokkeren de pas wel. 

We gaan vroeg met de taxi naar het Plein van de Hemelse Vrede. Tot nu toe doen we alles met de taxi via de DiDi app via de AliPay op Fred z’n telefoon. Gaat bijna altijd goed en kost werkelijk bijna niets. Je snapt niet dat het kan. Ritjes van bijna drie kwartier voor nog geen 5 of 6 euro.  We gokken toch nog een keer op een rit naar de Verboden Stad en het plein van de Hemelse Vrede en de Verboden Stad. We horen voortdurend tegenstrijdige berichten. Wel open, niet open, gesloten, toch weer wel open. Als we bij de Verboden Stad aankomen krijgen we al snel te horen dat het nog steeds gesloten is. Waarom dan? Dan lopen we maar naar het Plein van de Hemelse Vrede. Als we bij het Plein aankomen is het drukker dan gister. We krijgen hoop, maar het blijkt al snel ‘valse’. 

Het plein is wel open maar we hebben geen kaarten. We zeggen dat het gratis is voor 60-plussers en dat klopt ook, maar toch moet je een kaartje hebben. En dat lukte dus gisteren niet op de officiële Chinese site. Verdikkeme waarom maken die Chinezen dat zo ingewikkeld?

Het is wel fascinerend hier. Weer veel Chinezen te zien die in klederdracht foto’s van elkaar maken. We lopen toch nog even teleurgesteld rondom de ingang die nog steeds is afgesloten en besluiten met de metro naar het Zomerpaleis te gaan. Het metrostation ligt vlakbij het plein. We kijken alle vier interessant naar de plattegrond met alle stations in het Chinees. Volgens Fabienne moeten we lijn 4 hebben, dat had ze ergens gelezen in een gidsje. Maar we komen er niet snel uit. Het is voor ons echt abracadabra. Maar toegegeven Fred komt er met zijn nieuwe AI souffleur ‘ChatGTP’ wel uit. Lijn 1 twee haltes en dan overstappen op lijn 4. Fred en Jos kopen voor ieder van ons een kaart en we dalen af naar de spelonken diep onder de grond van Beijing. De metro komt bijna meteen piepend en krassend op het station aan. Kolere zeg, tjok vol. We pakken die ingang waar nog net vier personen ingeperst kunnen worden. We staan tegen elkaar geplakt tussen heel veel Chinezen. Na de overstap naar lijn 4 komen we na 13 haltes aan bij de halte van het zomerpaleis. Fred, Jos en Fabienne lopen voor mij door de poortjes. Ik hou ook mijn kaartje voor de chip-lezer maar mijn poortje gaat dus niet open. Huh, nee hè. Ik sta te knoeien met mijn kaartje terwijl het zweet me langzaam uitbreekt. Ik probeer een ander poortje, weer niet. Nondeju. Ik zie alle mensen hun kaartje voor de badge lezer houden en het poortje vriendelijk open gaan. Weer een ander poortje, weer niet. Een ongeduldige Chinees achter mij rukt mijn kaartje uit mijn hand en stopt het in een gleuf. Poortje open maar, weg kaartje. Een stukje verder staan er drie te lachen met tranen op de wangen. Leuk zeg, zeker als Fred dan vraagt “je hebt je kaartje toch nog wel?” Nee natuurlijk niet dat heeft die Chinees in het apparaat gestopt. Ik wil bijna teruglopen als ik het gelach van die drie ellendelingen hoor en besef dat ze me in de maling hebben genomen. 

Bij het zomerpaleis is het ticketbureau open en staan er mensen voor de rij. Oh, heerlijk om in een rij te mogen staan voor iets wat open is. Lullig is het dan wel weer dat je niet in de rij had hoeven staan omdat je met je paspoort naar binnen mag. Tenminste als je boven 60 bent. Jos, onze benjamin koopt een kaartje. ZIJ MOET NOG EEN KAARTJE KOPEN dus!! Zo blij. 

In het zomerpaleis kijken we onze ogen uit en nemen de trappen omhoog en genieten van al het moois. Voor ons wordt een man in een rolstoel rondgereden en wordt richting trappen geduwd. De rolstoel waar de man in wordt vervoerd heeft de dubieuze merknaam ‘Karma’. Welke idioot heeft die naam bedacht voor een rolstoel?

We lopen geduldig langs alle mooie paleizen en genieten van het weer en van de historische bouwwerken. Fred en ik zien links drie deuren die gesloten zijn maar waarbij de deuren niet helemaal sluiten. Er is dus een kier van ongeveer twee centimeter tussen de linker en rechter deur. Als we daar samen door heen kijken komen we op het melige idee daar foto’s van te gaan maken. We roepen om beurten oh, ah, zo hé, great,  beautiful. We proberen demonstratief tussen de spleet fotos te maken. Van niets eigenlijk. Terwijl we daar staan ontstaat er een rij met wachtende mensen achter ons. We proberen ons lachen in te houden en nog maar een keer ah, oh, ah. Dan wordt het toch tijd verder te lopen. Er staat inmiddels een groepje mensen keurig op hun beurt te wachten om ook door de spleet al het ‘moois’ te aanschouwen en ook een foto te maken. Wat een kudde gedrag zeg.

We lopen verder en komen bij het meer van Kunming. Een mooi meer en een prachtig uitzicht. Het is inmiddels zo druk met mensen dat we besluiten het park te verlaten. Het is een overdaad aan mensen die door de kleur petje weten bij wie ze horen. Moet je wel onthouden welke kleur je petje heeft natuurlijk. Wat een kolderiek gezicht, zoveel mensen met een gekleurd petje die anders nooit van hun leven met een petje op zouden gaan lopen. Het is inmiddels zo druk dat we maken dat we weg komen. 

We roepen weer een taxi op en even later stappen we uit in het art district. Dat is een leuke en moderne wijk waar oude fabrieksterreinen zijn omgebouwd tot een modern en artistiek gebied. Zo modern dat het door de inrichting zelfs een beetje distopisch aandoet. We zien mensen met futuristische beeldscherm brillen verdwaasd rondlopen en we kopen een ijsje bij een zelfsturend  en rijdend ijsco karretje. Bijzonder is het dat je via een QR-code kunt betalen voor een chocolade- of aardbeien ijsje. Er gaat dan automatisch een klep open om het ijsje er uit te halen. Ze gaan er hier dus van uit dat je dan ook maar één ijsje pakt als je voor een hebt betaald. Ik weet niet of dat bij ons ook zou werken. 

Na een heerlijke koffie en een heerlijk sandwich met avocado en salade brengt een taxi ons naar de Pearl Market, waar we nog wat kunnen shoppen. Fred en Jos gaan het winkelparadijs in terwijl Fabienne en ik ons door een taxi naar de Temple of Heaven laten brengen. Als we net vijf minuten onderweg zijn zegt de chauffeur “eh, oh ja de Temple of Heaven is vandaag gesloten”. Nou ja, in het Chinees dan hè met de vertaalapp. Huh, gesloten? Ja het is een feestdag. Ja hallo mafkees, had je dat niet kunnen zeggen toen we instapten. Enfin toch maar doorgereden. We zijn door het park heerlijk langs de gesloten gebouwen door het park naar Jos en Fred terug gelopen. Als ook wij onze geinige Chinese namaakmeuk hebben gekocht, zien we Fred en Jos in de forbidden shop. Die zijn nog steeds aan het kopen. Fabienne besluit toch nog even naar de kapper te gaan waar Jos en Fred ook al zijn geknipt(sorry Adri). Ziet er eigenlijk nog niet eens zo slecht uit. Goed geknipt eigenlijk. 

We sluiten de gezellige dag maar weer af bij de Indiër (sorry Koert) in de Pearl Market. Dan naar het hotel om de spullen te pakken. Morgen vroeg op voor de vlucht terug naar huis.

Het waren drie fantastische dagen, ondanks de kou en de harde wind, en dat veel bezienswaardigheden dicht waren. Morgen wordt het hier 30 graden.