Dag 2 Beijing: wandeling bij ‘the great wall’

Als we wakker worden stormt het nog steeds. We zitten om kwart over acht aan het ontbijt. Samen met Tim, de co-pilot, bespreken wat we kunnen doen vandaag. Alles is nog steeds gesloten. We kunnen ook vandaag weer nergens in en alles is dicht door de wind. Het waait nog  steeds zo hard dat mensen onder de 50kg niet naar buiten mogen. Zij lopen het risico door een windvlaag opgepakt te worden en ergens anders zo maar weer neergekwakt te worden.

Als we vandaag toch nergens naar binnen kunnen of iets kunnen bezoeken en we net niet meer tot de categorie <50kg behoren, gaan we toch maar proberen op een onbekend stuk op de muur te wandelen. We kleden ons snel om en gaan toch een poging wagen. Fred regelt met DiDi een 6-persoons limousine die keurig op tijd komt voorrijden.  In de prachtige BYD zitten we comfortabel in leren suits en zoeven we over de weg. Als we Beijing uitrijden blijkt maar weer hoe goed de Chinezen luisteren naar Xi Jin Ping. Als Xi zegt ‘binnenblijven’ nou dan komt er dus geen Chinees naar buiten hè. Het is overal hartstikke stil.

We hebben onze chauffeur verteld waar we heen willen. Eerst kijkt hij wat bedenkelijk en je ziet hem denken ‘wat heb ik nu weer voor mafkezen in de auto’. Maar ja, een lekker ritje en de money is snel verdiend. Hij rijdt ons naar een plaats ver buiten de stad, waar we hopen niet tegengehouden te worden. Het is onderweg, voor ons mannen, een elektronische speeltuin om alle knopjes in dit speeltje uit te proberen. Tim, die voorin zit probeert zelfs wat toetsen op het dashboard. Ik hoop dat straks de stoel van de chauffeur niet ineens naar voor of naar achter schiet. Rondom deze auto zitten overal camera’s zodat je op het dashboard rondom de auto kan kijken. Als we er bijna moeten zijn, is het voor onze chauffeur ook even zoeken waar hij die mafkezen af kan zetten. We hebben de plek gevonden, we zien de muur rechts en links boven ons en we beginnen aan de wandeling. Maar de wind is hier niet minder zeg. Man, je waait uit je hemd. We klimmen kris kras door dorre struiken naar boven richting muur. Het pad is niet echt druk belopen maar á la. We klimmen, en klauteren tot we niet verder kunnen. Terug, een ander pad proberen. Tja dit loopt ook dood. We eindigen telkens in een vergaand moestuintje van vroeger van een of andere Chinees. We komen echt nergens op of bij de muur. Tja, waar was die muur nou eigenlijk voor bedoeld? Juist om er niet overheen te kunnen lopen toch? Maar zo tussen het struikgewas is het door de zon en strak blauwe hemel wel lekker lopen. En we hebben steeds een prachtig uitzicht op de muur die indrukwekkend door het landschap in de bergen kronkelt. We lopen terug naar de plek waar onze chauffeur ons heeft afgezet. Gelukkig hebben we een deal met de chauffeur gemaakt. Ja je moet tegenwoordig een ‘deal maker’ zijn om te overleven. We hebben met hem afgesproken dat hij wacht en ons straks ook weer terug rijdt naar Beijing. Hij wilde dat eerst wel doen voor 1200 Yuan. Ok, dan hebben we in ieder geval gegarandeerd vervoer terug naar het hotel overleggen we. Hij legde uit 200 per persoon. Ja hallo, het is dan wel een comfortabele 6-zitter, maar daar zit jij ook bij. Wij zijn met vijf. Uhhh, ok, 1000 yuan. Deal!!

Onze chauffeur ligt te slapen in zijn bolide.  We tikken op de ruit en hij is verbaasd dat we al terug zijn. We laten ons naar een punt brengen waar we volgens de app ‘the grand wall’ kunnen beklimmen. Als we bij de bezienswaardigheid van ‘the grand wall’ zijn, stappen we op de parkeerplaats uit. Onze chauffeur is er klaar mee met dat gewacht op ons en gaat in een restaurant een stukje terug wat eten en stroom laden. Wij lopen door een soort toeristische uitgaansstraat door het centrum van deze ongeëvenaarde trekpleister. Het lijkt nu warempel wel op een spookstad. Helemaal niemand te zien en alle winkels en restaurants zijn dicht en verlaten. Alle losse attributen, tafels en stoelen zijn vastgebonden met dikke touwen en verzwaard met betonnen blokken. Wat is dit nu? We lopen door de straat met een wel heel straffe wind op de kop. We kijken meer omhoog of we niet plotsklaps door een dakplaat of een rond dwarrelend tafelblad worden onthoofd, dan dat we naar de muur kijken. Aan het eind komen we bij een toegangshek dat natuurlijk dicht is. Tja, alles zou toch dicht zijn vandaag door de storm? Als we onderzoekend inspecteren of er niet toevallig ergens een kansje is om langs het hek te glippen komt er een indrukwekkende Chinees uit zijn kantoortje en maakt mij wijs dat het dicht is. Ook voor jullie. Zie je hem misprijzend denken. 

We besluiten bedremmeld om maar terug te gaan terwijl we nog een keer omkijken naar de muur die we alleen van een afstand hebben kunnen bekijken. 

Op de parkeerplaats is natuurlijk geen chauffeur meer te bekennen. We waaien er uit ons hemd en het duurt nog een uur voordat hij komt. We gaan terug naar de winkelstraat waar in één winkel mensen zitten, die volgens mij meer hun bezittingen zitten te beschermen dan dat ze blij zijn dat wij komen. We bestellen een cola om niet al te onbeleefd over te komen en maken van zo’n Chinese eettafel een soort van rad van avontuur met vijf cola’s. Altijd prijs! 

Om half vier is onze chauffeur terug en beginnen we aan de terugreis. Tim, die weer voorin zit (ja je bent natuurlijk wel de co-pilot) heeft een nieuw speeltje ontdekt op zijn telefoon en stelt vragen via de vertaalapp aan onze Chinees. Hij vraagt hem het hemd van het lijf. Hij spreekt iets in het Nederlands in en laat de telefoon het in het Chinees uitspreken. Vervolgens houdt hij de telefoon als een aankomend journalist een beetje dwingend voor de mond van de Chinees en vertaalt even later zijn antwoord voor ons in het Nederlands. Ik kan beamen dat dit toch een zekere amusementswaarde heeft. Uiteindelijk kwamen we te weten dat onze chauffeur 40 jaar oud is, ongehuwd, welke datingssites er zijn in China, maar ook dat de BYD wel een hele goede auto is. Een heel groot nadeel is dat hij niet kan autorijden als hij geïnterviewd wordt. We rijden met de snelheid van een Trabant terug. Hij rijdt 38/40 als hij zijn antwoorden aan Tim geeft. Lollig is wel weer dat hij zelf het hardst om zijn grappen moet lachen. Wij begrijpen de Chinese humor waarschijnlijk niet.

We zijn uiteindelijk na twee uur terug in Beijing (de afstand was 58 km). We besluiten meteen kaartjes voor morgen te kopen bij de helpdesk in het hotel. Wat een drama. Een kaartje voor het Zomerpaleis, een kaartje voor het Plein van de Hemelse Vrede en voor de Tempel of Heaven.

Een aardige Chinees helpt ons met een vertaal apparaatje dat aan zijn telefoon is gekoppeld. Wij spreken een vraag in het Engels en hij ziet een Chinese tekst op een schermpje. De vertaal app werkt prima maar de Chinees weet bij benadering niet wat hij allemaal met onze vragen moet. Dan is de bezienswaardigheid weer dicht, dan is het weer open, dan weer een feestdag, dan weer ‘not possible’. We worden er gek van. Uiteindelijk begint hij moeizaam digitaal kaartjes te bestellen. Alle paspoortgegevens moeten worden opgegeven. Hij tikt iedere letter een voor een in en zoekt op zijn telefoon alsof ze de letters telkens ergens anders hebben gepositioneerd. Zelfs naar de cijfers moet hij iedere keer weer zoeken. Nadat hij de vier aanvragen na een moeizaam proces in de helse machine heeft ingevoerd blijkt dat er geen kaartjes kunnen worden besteld voor 60+ klanten, omdat het gratis is. Grrrr. Bewonderenswaardig is het wel dat de glimlach van de man niet van zijn gezicht is af te slaan. Dat had iemand van ons zo maar ineens kunnen proberen trouwens. 

We gaan douchen en even later erop uit om ergens pekingeend te eten. Als we aankomen hangen de witte pekingeenden al in de etalage. In dit speciale pekingeendenrestaurant wordt de eend aan je tafel bereid en eet je plakjes van dat ding opgerold in een soort rijst pannenkoekje. Bij binnenkomst van het restaurant twijfel je meteen of dit wel een goede keus is. De naakte eenden hangen keurig in gelid en wachten op hun beurt om geroosterd te worden. Het is fijn dat ze je niet aan kunnen kijken als je naar binnen gaat, want gelukkig is de kop er al af. Dat naakte ding wordt dan weer wel aan tafel geraffineerd met een vlijmscherp mes ontleed door een van de koks. Het vlees is lekker maar de vette jas die zo’n eend aan heeft had voor ons wel wat minder gemogen. Al met al wel een leuke ervaring. Morgen een nieuwe en laatste kans om wat bezienswaardigheden te bezoeken.