Dag 1 Peking: soms heb je geluk en soms heb je …..

Zo maar opeens, even tussendoor, worden we door een lieve vriendin van ons gevraagd of we meewillen voor een city tripje. Super lief natuurlijk. Dat is altijd leuk. Jos werkt bij de KLM en mag een paar keer iemand meenemen. Waarheen dan? Ehh…., Peking. PEKING? Ok leuk, doen we. Maar moet je dan voor een paar dagen een blog gaan bijhouden denk je dan al snel. Nou deze korte trip vinden we zelf bijzonder genoeg om daar toch een paar dagen verslag van te maken. We gaan ‘even’ drie dagen naar Beijing. Straks lopen we over de muur, op het plein van de Hemelse Vrede, het zomerpaleis, enz. Heel bijzonder, toch? Het zijn maar drie dagen dus ik denk dat het maar 4 of 5 blogs worden, maar wel wat langer dus.

We hebben drie volle dagen in Beijing dus het wordt behoorlijk aanpoten om zo veel mogelijk te zien. We vliegen vrijdagmiddag 11 april met een Dreamlinervan de KLM naar Beijing om dan zaterdag morgen om 08:50 daar te landen. Maar er is nog wel een maar, we vliegen wel IPB (indien plaats beschikbaar). Vorige keer naar Argentinië ging het mis voor Jos en Fred. Toen was er voor hen geen stoeltje meer vrij. Jos moet werken op deze vlucht dus zij heeft altijd een stoeltje in de kist. Als er voor ons geen plek vrij is, zitten we om 16.00 uur gewoon weer in de trein. Geen probleem, het is tenslotte gewoon een extra tripje. Soit.

Ik voer voor mezelf de spanning nog een beetje extra op door vrijdagmorgen voor vertrek nog even bloed te prikken. En ik ben niet zo’n held als het om naalden gaan. Nou is dat iets waar je als stoere vent toch liever niet mee te koop loopt, want het is toch behoorlijk watjes gedrag. Maar tja, ik zeg het altijd maar liever, want ze hebben mij al te vaak met een glaasje water en flink wat beuken in mijn gezicht weer terug naar het heden moeten brengen.  Het ligt er bij mij ook aan hoe die naald er in wordt gejast. Kijken doe ik sowieso niet, maar als het een beetje met beleid gaat en zo’n dame gaat niet zitten breien met die naald dan gaat het meestal wel ok. Terwijl ik zit te wachten zit er een boom van kerel naast me met druppels zweet op zijn voorhoofd alsof hij net de marathon heeft gelopen. Hij trekt wat wit weg en gaat naar buiten. Ik heb hem niet meer terug gezien. Met mij gaat het prikken dus goed. 

We zijn om 13:00 op Schiphol. Jos moet op tijd zijn voor de briefing met de captain. Maar omdat Jos ook onze bagage apart moet inchecken zijn we ruim op tijd op Schiphol. Kolere wat heb je eigenlijk nog veel bij je voor drie dagen. We gaan namelijk ook nog een trek maken over de muur, dus we hebben ook wandelschoenen en stokken ingepakt. 

Het is spannend bij de gate. Zone 1 wordt opgeroepen, zone 2 wordt opgeroepen en dan mr. Van Gerwen (Fred) en dan een hele tijd niks, maar eindelijk dan horen we: “mr Buijing en mrs. Roets, please come to the desk”. Tja, dat zegt nog niks. 

Maar yeah, het zit ons gewoon mee.  We kunnen alle drie mee, Fred en wij. En……alle drie comfort class. Er zijn nog drie van de 21 Super-De-Luxe dikke fauteuils beschikbaar, bijna vergelijkbaar met business class. Jemig wat een mazzel. Perfect menu, drankje nu, drankje straks. Jammer dat we niet naast elkaar zitten, maar je kan ook niet alles hebben. De stewardess die ons gaat verzorgen komt Fred, Fabienne en mij een handje geven. Welkom en een fijne vlucht. Vrienden van Jos toch? Als mijn eerste flesje witte wijn komt probeer ik te ontdekken waar mijn plateautje zit waar ik mijn wijntje op kan zetten. Ah ha, moet in de leuning zitten. Ik probeer zo onopvallend mogelijk, zodat mijn medepassagiers links en rechts naast niet doorhebben dat ik voor het eerst zo duur vlieg, mijn plankje uit de leuning te toveren. Ik druk op knopjes lijkende balletjes, ik probeer het plankje omhoog te trekken, maar er komt geen tableautje tevoorschijn. Verdomme ik denk dat Hans Klok hier nog moeite mee zou hebben. Gelukkig ziet mijn medepassagier links mij tobben en wijst slinks op een hendeltje helemaal achter de leuning. Oh, tuurlijk logisch. 

Evan na de wijn komt het eten. Het is heerlijk en doe er nog maar een wijntje bij dan. Tja ik ben er nu toch. 

We worden al gewaarschuwd dat de landing straks heftig kan zijn. Er is veel wind, windkracht 6/7. Oei. Na een kort slaapje, want de klok wordt ineens zes uur vooruit gezet, wordt een uur voor de landing alles al in gereedheid  gebracht voor de landing. Uiteindelijk viel het voorin mee, maar achterin moesten er toch wel wat spuugzakjes uitgedeeld worden. We komen na foto en vingerafdrukken eenvoudig door de douane.

We hebben met Fred en Jos al een beetje een plan de campagne gemaakt wat we gaan doen op de dag dat we aankomen. Gelukkig kunnen we meteen op de kamer. Douchen, omkleden en weg en Jos naar bed om wat slaap in te halen. 

Het waait zo hard in Peking dat ze het hier een Typhoon noemen en alarmfase rood is afgegeven. Werkelijk alles is gesloten en dicht. We kunnen echt nergens heen. We vragen ons wel af waarom je nu een paleis, een toren en een tempel sluit als er buiten een storm is. We denken dat het te maken heeft meters hoge bomen rondom de pleinen en de bijzondere locaties. Jemig hebben wij weer. Een paar dagen Peking….. is alles gesloten.  

Fred en wij stiefelen met windkracht 6 door Peking en proberen toch langs de mooiste dingen te lopen. Fred regelt via ‘Alipay’ een taxi. Een soort Uber maar dan een dienst via ‘Alipay’ uitgevoerd door DiDi. De eerste keer gaat vlekkeloos. Een beetje morsige Chinees rijdt voor en brengt ons naar een straat dichtbij het Plein van de Hemels Vrede en waar de zogenaamde hutongs liggen. Dat zijn smalle  authentieke straatjes en steegjes in Peking. We lopen door naar het beroemde plein, en we moeten een paar keer ons paspoort laten zien en even later worden we tegengehouden. De Chinees spreekt wat in de vertaalapp op zijn telefoon in en laat de tekst zien: u heeft geen afspraak. Nee natuurlijk hebben we geen afspraak op dat beroemde plein. We praten een paar keer heen en weer via de telefoon maar we komen er niet uit. We begrijpen van een Oostenrijker, dat je een dag van te voren kaartjes moet reserveren via internet. 

Maar we begrijpen ook dat echt alles is afgesloten vanwege de harde wind.

Dan maar naar een andere bezienswaardigheid. Maar dan laat DiDi ons een paar keer in de steek. We krijgen wel een melding dat de taxi is gearriveerd, maar wij staan te blauwbekken in de kou en naar rechts en links te kijken, maar geen Ching, geen Chow, geen Ping en al helemaal geen taxi. De taxi’s staan telkens ergens anders te wachten dan waar wij staan. Het is eigenlijk heel stil op de straten en wij denken dat iedereen het advies heeft gehad binnen te blijven. 

We eten wat bij een leuk authentiek restaurant en nemen thee om ons op te warmen.

In de loop van de middag voegt Jos zich bij ons en crossen we nog een beetje door Peking. Het blijft opvallend dat inwoners zich omkleden in authentieke Kleding van vroeger en zich zo als echte filmsterren laten fotograferen. Uiteraard maken wij daar ook foto’s van. Het is echt heel koud, we hebben zomerse kleding bij ons die helemaal niet voldoet bij een gevoelstemperatuur van een paar graden boven nul. 

Uiteindelijk besluiten we om ons dan maar blij te kopen op de overdekte Chinese meukmarkt. In een grote markthal kunnen we van alles kopen, van iPhone tot oordopjes en van brillen tot sneakers en nagemaakte dure merktassen. Alles perfect nagemaakt natuurlijk. Maar Jos weet nog een betere optie. Er is nog een ‘forbidden’ shop. We lopen twee verdiepingen naar beneden achter Jos aan via een sinister trappenhuis. We lopen door een gang waar niemand te zien is met alleen maar gesloten deuren. Jos klopt een melodieuze geraffineerde roffel op een van de gesloten deuren. Even later verschijnt er een Chinees hoofd door een kier van de deur. We worden gekeurd en mogen naar binnen. We komen in een ondergrondse uitstalling van allerlei waar van de bekendste merken in de wereld. Het ontbreekt ons een beetje aan tijd om rustig te winkelen maar Fabienne en Fred hebben al gauw een Oakley en RayBan gescoord. Even later is bijna de gehele KLM crew binnen. Omdat Jos naar de kapper is treffen we elkaar later weer bij het restaurant om heerlijk Indiaas te eten. 

Na het eten vertelt onze taxichauffeur ons dat het morgen echt gevaarlijk is om op de muur te wandelen. Overigens. Alles is morgen nog steeds dicht vanwege de typhoon. Oh nee hè.