Walvissen en orca’s

Gistermiddag kregen we een appje dat onze boottour op zee van 11:00 is verplaatst naar 09:00 vanwege stormachtige wind in de middag. De wind zal zo fors zijn dat het gevaarlijk zal zijn en dat de haven dan waarschijnlijk ook gesloten zal zijn. Nou dat is voor mij geen geruststelling. Ik ben geen held op het water. Gisteravond kwam er een appje overheen dat onze boottour nog meer vervroegd wordt naar 08:00 uur omdat de wind eerder zal aantrekken en de haven dan gaat sluiten. Hmmm. Geruststellend. We staan vroeg op en ik ben al voor zevenen wakker. We hebben geregeld dat we na onze tour ontbijten. 

In de haven krijgen we een reddingsvest en een fel oranje poncho aan. Oh dat is natuurlijk dat ze je goed zien vanuit de lucht als je als drenkeling in het water ligt, denk ik nog.

We gaan aan boord en varen richting open zee. Van enige serieuze wind is nog geen sprake. Ik ben tot nu redelijk gerustgesteld. Wel heb ik van Jos vanmorgen twee pilletjes gehad tegen zeeziekte. We hebben op de boot een fantastische begeleider. Een Amerikaan, Stephen die al twintig jaar in Argentinië woont en een voorliefde heeft voor walvissen. Hij vertelt enorm enthousiast en kan niet garanderen dat we walvissen zullen zien. Gisteren hebben ze niet veel gezien. Tijdens zijn instructies en regels schreeuwt hij plots enthousiast, “yeah, nine o’clock, a wale and baby wale, look, look, look.” Dicht naast onze boot komen twee walvissen log omhoog en weer omlaag. Het is een bijzonder soort dat hij zelf ook niet zo veel ziet. “Wauw this is amazing”.  Zijn enthousiasme is zo aanstekelijk dat wij even later ook staan te gillen als we weer ergens een walvisrug omhoog zien komen. Volgens Stephen treffen we het vandaag enorm omdat we deze walvissen zien. Het gaat om de ballena austral. Deze zien ze niet vaak. Ze noemen die de zuidkaper. Het is nog wel de kunst om op precies het goede moment een foto te maken en niet tegelijkertijd over boord te kukelen. De beste foto die je kunt maken is als de walvis weer ondergaat en je dan alleen de staart nog boven water ziet. Een dame naast Fabienne heeft nog geen walvis gezien als ze haar maaltijd van gisteren heel kundig in haar poncho heeft opgevangen. Ze zit in een hoekje te overwegen of dit wel al het hele menu is of dat er nog meer achteraan komt. De inmiddels toegenomen wind en golfslag helpen haar bij haar keus. Zo dan, ponchootje bijna vol. Ze wordt door de assistent schipper naar de kajuit gebracht. Het blijkt nog een kunst om het teiltje dat ze met de voorkant van haar poncho heeft gemaakt zonder morsen weg te brengen. 

Onze schipper zoekt met sonar naar de walvissen en Stephen is reuze enthousiast als de walvissen telkens weer tevoorschijn komen. We zien de walvissen meerdere keren op verschillende afstand, en vaak zelfs vlakbij. Het is een moeder met een baby walvis. De moeder blijft vijf maanden hier in deze streek. In die vijf maanden dringt een baby walvis 200 liter melk per dag en de moeder eet dan niet en valt per week honderden kilo’s af. Ze voedt de baby op en leert hem of haar van alles. Zo’n baby kan nog niet zo lang onder water blijven en Stephen weet dat precies wanneer ze allebei weer omhoog komen. Heel fascinerend en zeker ook alle informatie die de Amerikaan zo enthousiast vertelt in het Spaans en in het Engels. Er zijn ongeveer 10.000 zeekapers in de wereld en hier neemt volgens Stephen het aantal weer toe.

De baby zuidkapers worden soms aangevallen door meeuwen die als de walvis boven komt in hun huid prikken en voor grote wonden kunnen zorgen. 

De wind is inmiddels serieus geworden en de golfslag slaat soms water over de boeg. De poncho houdt ons droog.  Na anderhalf uur gaan we terug. Het was een fantastische ervaring. 

Na onze boottocht ontbijten we in ons hotel. Wij zijn de enigen die vanmorgen niet ontbeten hebben en die nu later het ontbijt willen gebruiken. Ze zijn de spullen al aan het opruimen, waardoor we de indruk krijgen dat ze ons zijn vergeten. Even later krijgen we een schaal zoete broodjes op tafel en brood en beleg. Het kost even moeite om het brood in toast te veranderen omdat de machine weer moet opwarmen. Dus moet iedere boterham wel twee keer met het liftje omhoog en onder de grill door voordat het een mooi krokant korstje heeft. De bosbessen confiture vinden wij in ieder geval het lekkerst.

Na het ontbijt besluiten we naar Punta Cantor te rijden omdat daar orka’s te zien moeten zijn. Stephen raadde het ons na de walvistour niet te lang te wachten want het is dan precies vloed. We rijden weer over de onverharde weg naar Punta Cantor en sluiten ons na ruim een uur rijden aan bij een grote groep mensen die daar al even staan. We worden meteen beloond met een paar orca’s die kort voor de kust zwemmen en hier komen om voedsel te scoren. Ze proberen dan vooral de kleine zeeleeuwen te verschalken die meestal op het strand liggen. Maar omdat de zeeolifanten en zeeleeuwen elkaar en hun jongen ruim op tijd waarschuwen kan iedereen snel genoeg het water uit. 

De orka’s zwemmen een paar keer vervaarlijk langs de kust en heel dichtbij. Het is voor ons verrassend dat we de orca’s zo dicht bij kunnen zien. Stephen, die ook een fan is van orka’s (amazing animals) vertelde dat een orka alleen de tong van een baby zeeleeuw opeet, maar de rest van het dier wordt dan wel weer door anderen opgegeten.

Nadat we voldoende orca’s hebben gescoord vertrekken we weer richting Puerto Madryn waar we straks weer terug vliegen naar Buenos Aires.  “Is de reis al voorbij dan”? Hoor ik sommigen denken. Nee we vliegen even terug om morgen naar El Calafate te vliegen. Dat is een slimmere combinatie dan met twee vluchten aansluitend maar met een wachttijd van meer dan 6 uur op een vliegveld. Nu slapen we lekker in ons vertrouwde hotel en morgen fris met een directe vlucht naar El Calafate. 

In Puerto Madryn hebben we nog even tijd om een drankje te nemen. In een geinig cafeetje nemen Fred en ik een Argentijns donker biertje. Ik ben niet zo van donker bier maar deze keus van Fred is verrassend smaakvol. Als ik even later voor het toilet langs de muur loop stoot ik per abuis tegen een kolossaal schilderij dat van een haak loslaat en dat ik net kan opvangen voordat het met een van de punten op de grond kwakt. Oh ik moet er niet aan denken hoe dat ding eruit had gezien als het houten frame ineens niet meer vierkant is maar een ander hoekige niet symmetrische vorm. Het schilderij had dan wel ineens een heel apart abstract doek geworden.  Met de hulp van de barjuffrouw konden we het samen weer aan de juiste haken ophangen. Mwah, het had er misschien juist wel beter van geworden.

Na ons drankje halen Jos en Fabienne nog even een paar empanadas voor in het vliegtuig en rijden we richting vliegveld. We stoppen voor de ingang van het piepkleine vliegveld en verwachten eigenlijk dat iemand van het verhuurbedrijf ons staat op te wachten voor de drop off. Niet dus. Wij pakken uit terwijl Fabienne naar binnen loopt om even te zeggen dat we de auto komen inleveren. Ons verhuurbedrijf heeft geen balie hier en de krullebol van Hertz die in een soort bezemkast staat, overweegt niet om even te helpen. Dan maar even bellen via whatsapp naar Gwendoline van Better Places. Zij gaat meteen het verhuurbedrijf bellen. Onze man van het verhuurbedrijf zat vast in de bus. Nee de bus is niet ook te klein, hij stond in de file. Even later als we ingecheckt hebben, staat hij voor de ingang van vliegveldje en controleert de auto door even te starten en de kilometerstand te noteren. Klaar, geregeld we kunnen vertrekken. 

Wij gaan als laatsten aan board en als we bijna aan de beurt zijn vraag ik Jos waar we zitten. Rij 5. Oh shit ik heb de verkeerde instapkaart. Rij 30 klopt niet natuurlijk. Ik heb de instapkaart van de heenvlucht van eergisteren in mijn hand. We hebben dus plaatsen voorin het toestel. 

In het vliegtuig pakt Jos al snel nog tijdens het opstijgen de empanadas uit die een heerlijke geur verspreiden. Het ruikt zoals het bij KLM ruikt als de dames starten met het rondbrengen van de maaltijden. Enkele passagiers moeten die indruk hebben gehad. Jammer dat het eten dan toch beperkt blijft tot rij 5, waar wij zitten.

Morgen een lange dag reizen naar El Calafate. Wij beschouwen dat als een rustdag. Eindelijk, hi, hi.