Naar het zuidelijkste plaatsje in de wereld

Vanmorgen worden we alle vier met dikke ogen wakker. Gisteravond tot in de kleine uurtjes vond de plaatselijke voetbalclub het belangrijk om de winst van de copa de football te vieren. Een of ander onbenullig voetbalclubje heeft de finale gewonnen van een toverballencompetitie. Een keer een belangrijke wedstrijd winnen oké, maar moet je dan als een infantiel toeterend voor ons hotel door de straten rijden? Ook het het snoeihard optrekken met je motor, zodat het rubber op straat ligt om 100 meter verder weer keihard te remmen, net voordat je jezelf te pletter rijdt tegen een grappig muurtje met mooie beschilderingen, is voorzichtig uitgedrukt nogal zot. Maar goed ieder zijn plezier. We zien buiten malloten met voetbalshirts met vlaggen uit auto’s hangen. Omdat vuurwerk hier waarschijnlijk streng verboden is, wordt zo veel mogelijk lawaai gemaakt met de auto’s waar ze in rijden. Ze geven zo veel gas dat ik me alleen kan herinneren van mijn eerste rijles toen ik bij het stoplicht weer op moest trekken in de eerste versnelling.  En dat allemaal tegelijk. 

Vanmorgen hebben we een geweldig ontbijt en dat is fijn want we hebben een lange reis voor de boeg. En zoals iedereen pakken we een plakje cake in een servetje voor bij de koffie in de bus. (En ga nou niet massaal reageren met “oh nee hoor dat doen wij nooit”). Bij ons laatste ontbijt in Chili krijgen we toch nog de wereldberoemde Chilenitos geserveerd. Een klein veel te zoet rommelig zelfgemaakt koekje dat er mislukt uit moet zien. Dat is gelukt. Fred en ik vonden het veel te zoet. 

Om precies de afgesproken tijd staat onze taxi voor de deur om ons naar het busstation te brengen. Een grote leuke donkere man helpt ons met het sjouwen van de bagage. Hij loopt de puffen en hijgen maar dat is van het sjouwen van de koffers van een Nederlandse groep. Het zegt in het Spaans tegen de receptionist iets van “kolere die koffers van die Hollanders zijn zwaar man, niet normaal” niet wetend dat Fabienne zijn Spaans verstaat. Fabienne vraagt lachend of onze ook zo zwaar zijn, no no no zegt hij verschrikt. We geven hem een lekkere fooi als onze tassen beneden staan. 

De taxi brengt ons in vijf minuten naar het busstation. Binnen halen we de tickets op en om acht uur vertrekken we. We zijn amper onderweg als ons wordt gevraagd of we zo koffie willen. Oh wauw, ja lekker, alle vier koffie. De bussen rijden hier altijd met twee chauffeurs, waarvan de een de steward is als de ander rijdt. Onze steward kom dan met een kartonnen doos tosti’s langs die zo bleek zien dat ik het verschil tussen de tosti’s en de deksel moeilijk kan onderscheiden. Deze ronde slaan we even over. Even later wordt de koffie geserveerd. Oh lekker. We nemen bijna tegelijkertijd een slok koffie. Tjemig,  🥴ahhhhgg, dit is vies zeg. Ik kijk naar links en Fred en Jos een gezicht trekken wat mij doet herinneren aan het tv programma ‘wij zijn Josje en Freddy, we zijn 5 en 6 jaar en doen een drol na’. Allemaal wel leuk maar wat doe je met die koffie. Ik heb een idee en haal een leeg waterflesje uit mijn tas. Als ik nou het bekertje een beetje vouw kan de koffie er zo in.  Pff ik ben het kwijt. Ook de koffie van Fabienne en Jos laat ik als een ervaren Victor Mids in het flesje verdwijnen. Fred ziet dat het flesje vol is en overtreft zichzelf door een nog betere drol te imiteren. 

Rond elf uur rijden we op een lange file. Oh nee geen file hè. Onze chauffeur rijdt op de linker baan de hele file voorbij. Oh het is een file voor de ferry. Omdat hier een grote fjord over moeten steken met de ferry is het wel fijn dat de touringcars voorrang krijgen. We hebben mooi even tijd om een broodje te eten een cola te kopen. Al met al lijkt het erop dat we inmiddels al behoorlijk wat vertraging hebben opgelopen.

Nu even een serieuze alinea.

We rijden vandaag ruim 600 km naar het zuiden naar Tierra del Fuego, ook wel Vuurland genoemd. Het is een natuurgebied in het uiterste puntje van Zuid-Amerika en hoort half bij Chili en half bij Argentinië. De Engelsen hebben het ooit met een rechte verticale lijn door midden geknipt. Vuurland is volgens de reisgids een van de meest ongerepte en adembenemende natuurgebieden op deze planeet. Het is een doolhof van eilanden, fjorden, inhammen en smalle waterwegen en adembenemende landschappen. 

In 1520 zeilde Ferdinand Magellaan in een poging om als eerste om de wereld te varen door de straat die later naar hem vernoemd zou worden, toen hij rookpluimen zag opstijgen uit talloze vuren van de inheemse Selk’nam bevolking. Hij noemde het land Tierra del Humo (Rookland). De koning van Spanje vond Tierra del Fuego echter veel poëtischer en zo kreeg het die naam. Hier leefden oorspronkelijk vier inheemse bevolkingsgroepen. Rond 1870 kwamen de blanken om zich hier te vestigen, immigranten uit Kroatië, Baskenland, Schotland, Galicië en Italianen. vooral schapenhoeders. Er is lang gevochten tussen Chili en Argentinië waarbij Groot-Brittannië als scheidsrechter moest optreden. Oostelijk Vuurland ging naar Chili en het westelijke deel naar Argentinië maar de twee landen bleven er tachtig jaar lang toch over bakkeleien totdat in 1984 de paus weer scheidsrechter moest spelen over drie eilanden in het Beaglekanaal die naar Chili gingen. Het Beaglekanaal is weer vernoemd naar het schip the Beagle, toen Fitz Roy, daarmee in 1830 arriveerde op Vuurland. En naar hemzelf is de beroemdste en hoogste piek van Torres del Paine weer vernoemd. 

Om 14:00 uur zijn we bij de Chileense grens. Hier moeten we allemaal de bus uit zodat een norse douaneambtenaar ons paspoort kan controleren en ons visum inneemt. We zijn blij dat we hier in ieder geval in de bus kunnen blijven en pas in Rio Grande een overstap hebben. Na zeker 4 of 5 kilometer niemandsland komen we bij de grens van Argentinië. Hier dezelfde poespas: paspoort controle en de man wil weten waar je naar toe gaat en welk hotel. 

Het is nog wel een heel stuk naar Ushuaia, dus ik kan in de bus al een stukje blog schrijven. Het is ook vandaag weer prachtig weer. De infrastructuur in dit gedeelte van de wereld is zeer beperkt, zoadat we bijna alleen kaarsrechte wegen naar het zuiden volgen. Ze hebben hier vroeger veel met een lineaal getekend. Ook hier is de grens tussen Chili en Argentinië een kaarsrechte verticale lijn. 

Om half vijf rijden we met de bus de busterminal van RIO Grande binnen. Het lijkt rustig en goed georganiseerd, meer het is een chaotisch tafereel. Vanaf hier hebben de meeste passagiers van alle bussen wel een vervolg transfer naar Ushuaia. De chaos begint bij de bus dat iedereen als eerste zijn bagage wil hebben. Er volgt een getrek en geduw aan tassen en handvatten. Tjemig, hier wil je eigenlijk niet tussenstaan. Wij hebben eerst even gekeken welke bus ons verder gaat brengen naar Ushuaia. Het is een vriendelijke chauffeur die ons een busje aanwijst. Onze bagage moet in een andere bus. Nou dan is het wel te hopen dat ook deze bus naar Ushuaia gaat. Fred staat op afstand van onze bus en pakt rustig onze tassen zodra die uit de bus worden gehaald. Ik ga me er even tussen wringen en wijs de chauffeur vriendelijk onze andere tassen aan, die ik dan weer doorgeef aan Fred. Je ziet sommige mensen denken, hoe doen die twee gasten dat nou weer?

Als we bij onze chauffeur komen staat daar een dame die alles met een plankje en een A4-tje keurig coördineert. Wij staan op de lijst. Een Amerikaans stel heeft duidelijk een andere mening over de coördinatiekwaliteit van de leuke dame. Ze staan onfatsoenlijk te schreeuwen dat ze hier al een uur staan te wachten en met de vorige bus ook al niet mee konden. Fabienne is echter stellig van mening dat ze bij ons in de bus zaten, dus het kan gewoon niet wat ze zeggen. De Amerikaanse probeert indruk te maken door haar rugzak kwaad weg te katapulteren en kwaad een stuk de straat op te lopen en weer terug. Niet zo’n slimme actie vind ik. Bereik je niet zo veel mee, behalve dat je spullen ergens op straat liggen. Het is trouwens knap dat onze coördinatrice rustig blijft. Ze kunnen niet mee met onze bus. We zitten vol.  

We stappen over in een kleiner busje voor 16 personen. De anderen zijn allemaal Duitsers.

Om half acht komen we aan op het busstation van Ushuaia en daar staat al weer een taxichauffeur klaar.