Met de boot door het Beagle kanaal.

Vandaag wordt onze laatste dag in Patagonië. We hebben een tour met de boot door het Beagle kanaal. Het is een bijzondere tour omdat het Beagle kanaal een directe verbinding heeft met de zuidelijke Atlantische oceaan en omdat in het midden van het kanaal de grens loopt van Chili en Argentinië. Het ligt ook op de hoogte van en vlakbij de Falkland eilanden. 

Het Beaglekanaal is de zeestraat die ligt in het uiterste zuiden van Patagonië. Het verdeelt Vuurland in het noorden en verschillende kleinere eilanden in het zuiden.

In het oosten aan de Atlantische Oceaan maakt het deel uit van de grens tussen Argentinië en Chili. In het westen ligt het echter volledig in Chili. De zeestraat is ongeveer 250 kilometer lang, terwijl de smalste doorgang ongeveer 5 kilometer breed is. In het westen komt hij uit in de Stille Oceaan of the Pacific Ocean. Het Beaglekanaal is bevaarbaar voor grote schepen. 

Charles Darwin documenteerde dit gebied tijdens zijn ontdekkingsreis aan boord van de HMS Beagle (1831-1836). Daarom kreeg dit kanaal ook de naam Beaglekanaal. Darwin beschreef hoe de blauwe kleur van de gletsjers hier contrasteerde met het onheilspellende landschap van rotsen, mist en staalgrijze water.

Nog ietsje zuidelijker ligt Kaap Hoorn, het uiterste puntje van Zuid-Amerika. De Nederlander Willem Corneliszoon Schouten noemde de kaap op 29 januari 1616 naar zijn geboorteplaats, de stad Hoorn in de huidige provincie Noord-Holland, toen hij de kaap rondvoer.

De tegenwoordige naam is Cabo de Hornos. Deze naam betekent Kaap van de Ovens en is wellicht een vervorming onder invloed van de naam Vuurland.

We waren gisteren na de transfer hartstikke moe maar de autorit in ons busje houdt de gemoederen nog een beetje bezig. Ik had geen fut meer dit gister in het verslag te verwerken. We werden gisteren voor het laatste stuk in een busje gestopt met alleen maar…..Duitsers. Op zich niet erg, maar wel als ze luidruchtig zijn en van iedere boomstronk een foto willen maken. Het was echt te bizar voor woorden. Een te grote Duitser met een verkeerd houthakkershemd neemt foto’s van alles. Echt alles. Van lantaarnpaal tot container en van bus tot stoplicht. Onderweg zien we een meertje en houthakkershemd commandeert de chauffeur te stoppen. Alle Duitsers naar buiten voor een foto. Wij kijken elkaar vragend aan  “wat zien zij wat wij niet zien”? OK er was een meer, maar daar hebben wij er al zoveel gezien en in de categorie meren was dit een mager zesje.

Als onze houthakker weer gaat zitten weet onze chauffeur dat de andere twee busjes ver vooruit zijn, want die hadden geen Duitsers aan boord. Onze chauffeur vind het nodig om de verloren tijd als een Max Verstappen goed te maken. De snelheid wordt fors opgevoerd en de bochten worden aan de binnenkant genomen.  Ook vrachtwagens worden kort voor bochten ingehaald. We zitten met samengeknepen billen. Dan vind ik het wel welletjes en loop naar de chauffeur en vraag hem dringend om wat rustiger en wat veiliger te rijden. De Duitsers kijken verbaasd op maar begrijpen heel goed wat ik bedoel. We bereiken uiteindelijk veilig onze bestemming. 

Vanmorgen hebben we weer zonnig weer. Het is wel heel vreemd als je in Patagonië bent en zo dicht bij Antarctica dat Fred naast me staat in korte broek. Ik vind het wat gewaagd want er wordt vandaag wel koud weer voorspeld. We zijn op tijd in de haven en zitten om 10:00 uur op een bootje dat voor mij zijn beste tijd wel heeft gehad. We varen door de Ushuaia baai richting Beagle kanaal. We komen dichtbij een eiland waar zeemeeuwen en zeeleeuwen zitten. De boot komt heel dichtbij de rotsen en we kunnen de dieren van heel dichtbij zien. Geweldig mooi om te zien en niet leuk om te ervaren dat ze zo verschrikkelijk stinken. Man, man, man wat stinken die beesten. We varen later ook nog naar een eiland voor een korte wandeling om de bijzondere en prachtige fauna te bewonderen. De gids vertelt leuk over de bijzondere plantjes hier. Leuke wandeling maar het is inmiddels wel ontzettend koud geworden. De wind trekt aan, de bewolking wordt dik en de temperatuur gaat fors omlaag. Ik heb in ieder geval vier lagen aan. Fred loopt gewoon nog steeds met blote knietjes naast me. Niet gewoon. Volgens mij heeft hij na de info van de reisleider zich vandaag stiekem ingesmeerd met zeehondenolie. Dat deden de Yamana indianen ook tegen de kou, dus…..

Rond een uur of een varen we terug naar Ushuaia.  Witte koppen versieren inmiddels de golven op het water en de golven slaan soms over de voorkant van de boot. Het oude bootje houdt zich kranig. Als een immense knal ineens de stilte verstoort schrik ik me rot. Het is alleen de deur maar die door de wind keihard dicht gesmeten wordt.  

In de stad willen we nog wel even een foto bij de letters ‘USHUAIA’ maken, zoals die tegenwoordig in elke stad te vinden zijn. Altijd leuk om daar een herinneringsfoto te maken voor later. Twee Chinese dames vragen mij of ik een foto wil maken. Ik doe of ik denk dat de dames graag een foto van mij willen maken bij de letters. Ik loop naar USHUAIA en poseer daar in verschillende poses. De dames kunnen de grap wel waarderen en maken een paar foto’s. Uiteraard maak ik daarna ook foto’s van hen. Ze lopen lachend weer verder. Zo zot hebben ze het waarschijnlijk niet eerder meegemaakt. 

De rest van de middag slenteren we wat door de hoofdstraat van Ushuaia en kijken of we nog een leuk souveniertje kunnen scoren uit het ‘eind van de wereld’. 

Aan het eind van de middag horen we een hoop getoeter in het centrum van Ushuaia. Waar hebben we dat eerder gehoord? Uitgelaten mensen met blauw-witte shirts vieren de winst van de finale van de jaarlijkse Conmebol. Racing Club wint vandaag de finale met 3-1 tegen Cruzeiro. Racing club is een Argentijnse voetbalclub uit Avellaneda in de provincie Buenos Aires. Racing Club behoort samen met River Plate, Boca Juniors, Independiente en San Lorenzo de Almagro tot de Cinco Grandes, de Grote Vijf van Argentinië. Het is dus feest in Ushuaia bij de fans van Racing Club. 

Morgen vliegen we terug naar Buenos Aires.