Regen in Buenos Aires

Tja hoe zal ik beginnen. Fred en Jos zijn vannacht rond drie uur met een beetje vertraging in ons hotel aangekomen. Wij lagen natuurlijk al lang op één oor. Wij zijn wel blij dat ze niet even enthousiast op de deur komen kloppen met zo’n olijke yel: “we zijn er hoor”. Gelukkig is ook alle bagage meegekomen. Jos zag onderweg op haar iPhone dat haar koffer met die Chinese tag ergens in een weiland stond. Huh, grappig denk je dan nog. Even geleden lag de tas nog ergens vlakbij. Het lachen vergaat je natuurlijk heel snel als je jouw tas dan niet op de band ziet staan tussen al die graaiende mensen. Paniek, geen tas van Jos op de band in São Paulo. Het zweet brak uit bij Jos als de band stopt, de hal bijna leeg is en er geen bagage meer door het gat naar binnen komt.  Even later na personeel geraadpleegd te hebben staat de zwarte tas ineens naast de band waar net nog niets stond. Pff gelukkig.

Hun aansluiting naar Buenos Aires was nog wel even een dingetje. Zeker als je geen rekening hebt gehouden met een formule 1 die net die dag in São Paulo is verreden en veel Argentijnen het leuk vonden om even naar São Paulo te gaan. Gelukkig kwamen sommige passagiers net te laat waardoor Jos en Fred gelukkig meekonden met de aansluiting naar Buenos Aires. De taxi stond geduldig op hen te wachten en om 03.00 uur lagen ze uiteindelijk in bed.

Vandaag gaan we met z’n vieren een dagje Buenos Aires verder verkennen. Maar wat doe je als het knetterhard regent? Nou gewoon gaan natuurlijk. Hans vraagt nog even een paraplu bij de receptie en gelukkig hebben ze een paraplu te leen. Die is dus voor de dames. Voor Fred en mij een goede test of alles waterdicht is. We gaan eerst naar het belangrijkste plein van de stad Plaza de Mayo. Het plein oogt klein en troosteloos in de regen. Wel mooi om met elkaar even stil te staan hoe dit plein betekenis heeft gekregen in de geschiedenis van Argentinië. 

We lopen door naar café Tortoni. Het bekendste café waar vroeger schrijvers en artiesten bij elkaar kwamen en waar je volgens de Lonely Planet zeker geweest moet zijn.

Het regent nog steeds hard en Fred en ik zijn inmiddels vanaf de onderkant van ons jack naar beneden drijfnat. Onze jacks doen het eigenlijk wel goed. Maar verder zijn onze voeten nat, onze broek zo nat dat die overal rond je benen plakt. En vanaf de onderkant van je jack laat het zich raden hoe dat voelt. Voor café Tortoni staat zelfs in dit weer warempel gewoon een rij mensen te wachten om naar binnen te mogen voor een kop koffie. Hoe bijzonder moet dat dan wel niet zijn. We zijn er snel over eens, dit doen we niet. Een stukje terug gaan we bij onze tweede keus naar binnen. Café London City. Ook een oud traditioneel café uit 1954. We bestellen koffie met alfajores, het lievelingskoekje van Máxima. We bestellen de traditionele en die van chocolade. Allebei met dulce de leche als vulling. Beide koekjes zitten zo stevig ingepakt dat het toch even een zorgvuldig karweitje is om het pakketje open te krijgen en het koekje niet te verfrommelen. Fred heeft zijn geduld al snel niet helemaal meer onder controle en geeft uiteindelijk zo’n ruk aan het papiertje dat het koekje ineens een heel ander modelletje heeft en de helft van de koffie met een mooie vloedgolf vanuit het kopje nu in het schoteltje belandt en op de tafel ligt. Een beetje een klunzige actie in zo’n chique café waar vroeger bekende schrijvers hun romans schreven. Je ziet meteen obers in strak uniform afkeurend naar onze tafel kijken. Fred neemt de koffie stoïcijns met een servetje op alsof er niets gebeurt is en hij de koffie altijd zo drinkt.

Als we allemaal een beetje zijn opgedroogd gaan we richting de bekende overdekte markt in de wijk San Telmo. En weer komen we langs het bankje met de drie stripfiguren waar gisteren een rij mensen stond te wachten om een foto van zichzelf te maken op het bankje. Gewoon in de regen wachten om een foto te maken van een stripfiguur. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen dus ik loop naar een beetje rondborstige man die hier ook foto’s maakt van zichzelf en de kinderen. Als ik hem vraag waar dit nou toch allemaal op slaat, wijst hij lichtelijk verontwaardigt op zijn buik waar een heel grote afbeelding staat van de figuur waar we voor staan. Hij is dus een groot fan. Hij loopt met een groot kindershirt waar het stripfiguurtje door de maat XXL een nog grappiger uiterlijk krijgt. Het zijn dus bekende stripfiguren hier die de politiek en het nieuws op de hak nemen. Nu we het weten zien we ineens overal die stripfiguren. Uiteraard is XXL bereid om van ons een foto te maken op het volgens ons bekendste bankje van Buenos Aires. 

In de overdekte markt is het een groot eetfestijn. We slenteren door de hal en vergapen ons aan de mensen en leuke souveniertjes. Fred koopt een magneet van het bekende stripfiguurtje voor zijn 

verre reizen herinneringsbord op zijn werkkamer. Leuk idee om zo tijdens je werk af en toe terug te denken aan de mooie herinneringen. Nu zien we ook de naam van het stripfiguurtje. Ze heet Mafalda. Na wat googelen lezen we dat ze al sinds 1964 bestaat.

Omdat de alfajores best wel machtig waren en verschrikkelijk zoet hebben we nog niet zo’n honger. We slaan de lunch over. We hebben wel inmiddels wat dorst gekregen. We gaan op zoek naar een in lonely planet hooggewaardeerde leuke wijnkelder, waar we de bekende Malbec moeten kunnen drinken. We vinden de winkel waar we eerst bijna aan voorbij lopen. Het is eigenlijk een wijnwinkel met een gezellige kelder waar je alle wijnen kan proeven. We nemen wijn en tapas. En we mogen eerst de wijn proeven die we nemen.  Na drie proefjes kiezen we de wijn die we het lekkerst vinden. Na een uurtje gezellig borrelen gaan we naar het hotel terug om droge kleren aan te trekken en ons via een Uber naar een van de bekendste restaurants te brengen aan de andere kant van Buenos Aires. Een tip van een collega van Jos. Ze hebben daar twee shifts en de eerste shift van 18:30 krijgt 30% korting. Een soort van happy hour. Nou dat is leuk om mee te pikken. Je moet dan wel een beetje dooreten, want om 20.00 uur moet je weer weg zijn. Terwijl we staan de wachten kijkt Jos op de telefoon waar onze Uber blijft. Wij nemen nooit een taxi en kennen dus ook die Uberapp niet. Dat laat Fabienne duidelijk merken door aan Jos te vragen wat dat voor torretje is op het scherm. Jos schiet in de lach en zegt nee dat is het autootje van onze Uber dat als raceauto richting ons hotel rijdt. 

Onze Uber brengt ons via een omweg via de snelweg naar het restaurant. Daar moeten we ons eerst op een lijst laten zetten. We hebben nog een half uurtje voor een drankje op een overdekt terras. Dan om half zeven staan we in de rij voor de deur. Een dame legt uit dat we echt om 20.00 uur klaar moeten zijn voor het eten en worden de groepjes afgeroepen “cuatro para Rijks” horen we even later. We krijgen een enorme menukaart, zonder prijzen. Die moet je dan weer scannen met een QR-code en we schrikken ons rot van de prijzen. Een biefstukje is al gauw omgerekend 50 euro er staat er zelfs een op voor 149.500 peso’s (140 euro). We overleggen wat en vragen of we de biefstuk lomo met zijn 3en kunnen eten. Jos is vegetariër en gaat voor de patat en gegrilde groenten. De ober zegt dat deze biefstuk 800 gram, maar wil ons toch nog een halve erbij aansmeren, want hij is dan wel 800 gram, maar als hij gebakken is dan is ie toch veel kleiner. We trappen er niet in en gaan voor die ene lomo voor zijn 3en. En dat is maar goed ook, want even later komen er vier flinke biefstukken aan. Het vlees is heerlijk en ook de groentenspies van Jos is heerlijk.

Om even voor acht krijgen we de rekening en Fabienne verschiet van kleur. “Tjemig, dit is bijna 250 euro, hoe kan dat nou?” Na even goed kijken, komen we erachter dat dit toch echt niet onze rekening kan zijn. We roepen de ober en inderdaad. De rekening is voor een tafel van 5 Nederlandse mannen iets verderop. De ober trekt de rekening letterlijk uit de hand van een van de mannen en stopt die van ons terug. Het lachen vergaat hen meteen en hij kijkt nogal bedenkelijk. Onze rekening was 88.000 peso’s en die van de 5 mannen 250.000 peso’s.

Jos bestelt snel weer een uber. “Hoe heet ons hotel ook al weer?” En de Uber brengt ons naar hotel Esplendor. Huh dit is niet ons hotel hoor. Er zijn dus twee hotels Esplendor in Buenos Aires. Maar toch fijn hoor nog een half uurtje lopen na het diner. “Is goed voor de spijsvertering”, zegt Jos.

Morgen hebben we een fietstocht geboekt en gaan we langs alle highlights van Buenos Aires. Daar kwam het vandaag door de regen niet echt van.