Fiets tour door Buenos Aires

Vandaag gaan we op de fiets Buenos Aires verkennen. Wij vinden Buenos Aires alle vier een leuke en aangename stad en de stad doet een beetje Europees aan met grote straten, statige gebouwen en heel veel groen. Een beetje zoals Madrid of Parijs. Buenos Aires heeft 14 miljoen inwoners en de inwoners noemen zichzelf Porteños (havenmensen), hoewel de meesten nooit in de haven komen. 

Na een ontbijt lopen we om even over 9 naar het plein San Martin, waar de verzamelplaats is voor de fietstocht. Een enorme rij aan fietsen staat al uitgestald en we worden meteen aangesproken. Onze fietstocht in het Nederlands begint om 10.00 uur en we mogen alvast een fietsje uitzoeken en uitproberen. In het mandje voorop ligt een koddig helmpje,  een soort van Duits modelletje. Het helmpje is ook niet goed te stellen en beweegt wat heen en weer op je hoofd. Even later komt onze gids Olaf. Hij is al 9 jaar in Argentinië. Hij ging op wereldreis en wilde 3 maanden blijven in Zuid-Amerika, eindigde zijn reis in Buenos Aires, en het werden dus 9 jaar. Hij is hier helemaal gewend en heeft een Argentijnse vriendin. We zijn met een groep van 12 Nederlanders. Na een algemeen verhaal over de geschiedenis vertrekken we. 

De Spanjaarden, onder leiding van Pedro de Mendoza, probeerden al in 1536 een eerste nederzetting te stichten waar nu Buenos Aires is. Echter dat mislukte. Er was hier een moerasachtig gebied en daardoor niet heel geschikt voor een nederzetting. Door plagen en weinig eten werden ze verdreven en reisden naar het noorden waar ze de stad Concepción in Paraguay oprichtten. Een tweede poging in 1548 lukte wel en ontstond Santa María del Buen Ayre. En Buenos Aires groeide al snel uit tot een belangrijke haven voor Europa. De Spanjaarden bezaten ook het grote Lima rijk met delen van Chili en Bolivië. Daar werd o.a. veel zilver gewonnen dat ze via de rivier naar Buenos Aires wilden vervoeren. De rivier heet dan ook Rio de Plata (zilver). Zo is ook de naam Argentinië ontstaan, omdat argentum het basiselement van zilver is.

We stappen op de fiets en stoppen al weer snel bij een monument. Het is een gedenkteken aan de oorlog om de Malvinas eilanden. Bij ons beter bekend als de Falklandeilanden.

De Islas Malvinas die voor de kust in het zuiden van Argentinië liggen behoren tot het Engelse koninkrijk. En dat is al jaren een doorn in het oog van Argentinië. Tijdens het Videlaregime wilde de regering de internationale aandacht afleiden van de dictatuur. Door het WK voetbal was Argentinië ineens in de belangstelling komen te staan. Ze begonnen de oorlog met Groot-Brittannië en dachten dat ze wel even snel de eilanden konden veroveren. Er zaten immers maar 45 soldaten, maar dat viel tegen. Margareth Thatcher zat vlak voor nieuwe verkiezingen en was ook niet meer zo populair en ging er dus vol voor. Na 67 dagen werd de oorlog gewonnen door Engeland en er sneuvelden totaal ruim 600 jonge mensen. Het ligt tot op de dag van vandaag nog steeds heel gevoelig dat de eilanden van Engeland zijn en op elke kaart van Argentinië staan de eilanden dan ook ingetekend als Argentijns grondgebied. Echt populair zijn de Engelsen hierdoor niet.

We fietsen door langs mooie monumentale panden en komen in de haven van Buenos Aires. De wijk heet Puerto Maduro en het havengebied lijkt op die van Liverpool. De rode bakstenen voor de havengebouwen zijn allemaal uit Engeland overgevaren en nu inmiddels weer omgevormd tot prachtige appartementen. Het was ooit een vervallen havengebied en nu een prachtige moderne wijk. Oude pakhuizen zijn omgetoverd tot mooie appartementencomplexen en hippe restaurants. De Nederlandse en Belgische ambassades zijn hier ook gevestigd. Begin jaren 2000 ging het met de economie heel goed omdat de peso aan de dollar werd gekoppeld. Rijke investeerders van over de hele wereld kwamen naar Buenos Aires om hier in het havengebied te investeren, ook omdat ze geen belasting hoefden te betalen. Hun vermogen werd in één keer drie keer zoveel waard. Echter rond 2008 toen het met de economie slechter ging werd de peso weer losgekoppeld en waren mensen ineens weer 75 procent van hun vermogen kwijt. Dat zorgde voor een bankrun en haalde iedereen geld van de bank. Nog steeds hebben mensen geen vertrouwen meer in de regering en in banken en wil iedereen contant dollars en euro’s hebben en die bewaren ze dan maar thuis. Dat is ook te merken want overal word je geheimzinnig gevraagd of je geld wilt wisselen.

Er ligt in Puerto Maduro een prachtige witte brug, die wel wat weg heeft van de Erasmusbrug. De naam van de brug is Puente de la Mujer (brug van de vrouw). Met een beetje verbeelding zie je er een pose in van een uitgestrekt vrouwenbeen in een tangodans. De brug is van de Spaanse architect Santiago Calatrava.

Natuurlijk moeten we het cadeau gaan bekijken wat onze Willem en Maxima een aantal jaren geleden aan Buenos Aires hebben geschonken. Het werd een plein met de naam Reina de Holanda. Er stond een beeld van koningin Beatrix, maar dat was ineens verdwenen. Nu staat er een klein Anne Frank beeld op dezelfde plaats. Ook is er in Buenos Aires een Anna Frank huis. Op het pleintje staat een fontein die niet meer werkt. Op de achtergrond staan grote oude graansilo’s die wel weer indrukwekkend zijn.

We fietsen door naar de wijk La Boca. De wijk waar Maradona is geboren en heeft gewoond. We stoppen voordat we de wijk ingaan bij twee grote muurschilderingen van Maradona. De eerste is echt een eerbetoon aan Maradona met zijn geboortejaar en er onder D10S. Hij heeft altijd rugnummer 10 gedragen en met de D ervoor en de S erachter staat er DIOS (God). Rechts staat de uitspraak van Maradona: ‘la pelota no se mancha’. Laat de bal niet bevlekken. Hij wil hiermee zeggen: ook al hebben ik veel dingen gedaan die niet goed waren, laat het het mooie voetbal niet vervuilen.

Even verderop is een andere muurschildering en staat zijn hele carrière afgebeeld. Wij weten van de vorige keer dat er nog een andere hele grote muurschildering is. Maar daar gaat de fietstocht niet meer langs omdat dat straatje niet meer zo heel veilig is.

We stallen onze fietsen en krijgen 10 minuten de tijd om door de wijk La Boca te lopen en door het straatje met de naam El Caminito. Het is een straatje met fel gekleurde huisje van golfplaten. 

In de jaren 20 van de vorige eeuw kwamen heel veel Europeanen hun geluk zoeken in Buenos Aires. Er was hun een mooie toekomst voorspeld, maar dat pakte anders uit. De mensen kwamen niet verder dan de haven en moesten daar hard werken. Van lelijke golfplaten uit de haven maakten ze hun eigen huisjes. Om het toch een beetje gezellig te maken zochten ze restjes verf uit de haven en gebruikten ze het om hun huisje te verven. Vandaar ook de vele kleuren.

Het wijkje is wel heel erg toeristisch geworden. Er staat een lange rij. van mensen die op de foto willen voor een gekleurd huisje op een hoek, waar een Maradona van papier marche uit het raam erboven hangt met de Copa del Mundo.

Even later gaan we naar een eethuisje waar we heerlijke empanadas eten. 

Dan rijden we La Boca weer uit en stoppen we bij La Bombonera, het blauw/gele stadion van Boca Juniors, de club van Maradona.

De sportclub werd opgericht in 1905 voor jongeren om te gaan sporten. Er waren toen 2 voetbalclubs. River Plate was de andere. Ze mochten beiden spelen in het stadion. Maar omdat het voetbal steeds populairder werd, was er nog maar plek voor 1 club. Ze hebben er een wedstrijd om gespeeld en River Plate verloor. Zij moesten gaan spelen in een andere wijk van de stad. 

Ze moesten toen ook nog de clubkleuren uitkiezen en kwamen daar niet uit. De voorzitter zei toen dat de vlag van het schip wat het eerste de haven binnen zou varen, het dan maar moest worden. Het schip kwam uit Zweden. Dus werd het geel en blauw.

Er is nog steeds veel strijd tussen de twee clubs. De supporters van River Plate voelen zich nogal verheven boven de arme supporters van La Boca. Zij noemen zichzelf de millionares en de supporters van La Boca Junior los posteros, letterlijk de poepschuivers. Heel vroeger toen er nog vracht met paard en wagen werd vervoerd moesten de inwoners de poep opruimen, vandaar de naam. Tegenwoordig zijn de supporters trots op waar zij vandaag komen en ook op de naam.

We eindigen onze fietstocht op het Plaza de Mayo. Het belangrijkste plein in de stad. Dat plein heeft ook een belangrijke plek in de geschiedenis. Na bijna drie eeuwen Spaanse overheersing nam de drang naar onafhankelijkheid sterk toe. Op 25 mei 1810 was de Mei-revolutie en na 6 jaar werken en strijden werd Argentinië op 9 juli 1816 officieel onafhankelijk verklaard. Dit gebeurde onder leiding van José de San Martín die later ook heeft bijgedragen aan de onafhankelijkheid van Chili en Peru. De naam Plaza de Mayo (plein mei) is een eerbetoon aan de revolutie van in 1810 die op hetzelfde plein plaatsvond en die het begin vormde van de Argentijnse onafhankelijkheid, waaruit het land zijn eigen regeringsvorm begon te kiezen.

Midden op het plein staat een standbeeld van Generaal San Martín, de grote held hier in Argentinië, want hij heeft op 25 mei 1810 het land na vele oorlogen bevrijd van de Spaanse overheersing. De Spanjaarden hebben lang geheerst over Argentinië en veel goud, zilver, vlees en graan naar Europa gebracht. 

Het Plaza de Mayo is niet een heel groot plein, maar als je je bedenkt wat er allemaal in de geschiedenis van Argentinië is gebeurd, voelt het wel bijzonder om hier te zijn. Dit is ook het plein waar Evita Perón zo vaak het volk toesprak vanaf het balkon. Maradona heeft hier gestaan met de wereldbeker. 

Plaza de Mayo is ook het plein van de dwaze moeders. Tijdens de regering van Videla (1976-1983) werd iedereen die kritisch was, of politiek links georiënteerd, opgepakt, gemarteld en vanuit vliegtuigen in zee gegooid. Waarom in de zee? Als er geen lijken zijn, heb je ook geen bewijs, en is er niks gebeurd. Maar er verdwenen zoveel jonge mensen en de moeders vroegen zich af wat er met hun kinderen was gebeurd. De moeders gingen op het plein rondjes lopen. Er was destijds een samenscholingsverbod, stil staan mocht dus niet. Ze knoopten om hun hoofd een witte luier (van hun baby) en liepen rondjes. Dat doen ze tot op de dag van vandaag nog steeds elke donderdagmiddag. Er zijn nog drie moeders over, de anderen zijn inmiddels allemaal al overleden. Eén van de moeders overleed twee dagen geleden op 98 jarige leeftijd.

Wat een indrukwekkende dag. We eten ter afsluiting nog een heerlijk ijsje en dan snel terug naar het hotel. Daar halen we even ons geld op om nog even euro’s te wisselen. Bij toeval komen er langs het restaurant waar we vorig jaar ook zo heerlijk hebben gegeten. Hier gaan we vanavond op tijd eten. Morgenochtend staat namelijk om 01.40 uur onze transfer klaar voor onze vlucht naar Trelew.