Dag 18, korte koude dag naar Grazalema

Vandaag verlaten we Ronda en gaan we naar Grazalema. Het begint niet zo eenvoudig. Ons appartement heeft één buitendeur waarna je in een halletje komt van een vierkante meter. Daar zitten twee deuren voor twee appartementen. Onze deur zit links. Dus ik moet met onze fiets een hoek van 90° maken om de fiets buiten te krijgen. Ik vraag me al zuchtend en puffend af hoe ik die dingen in hemelsnaam eergisteren naar binnen heb gekregen. Op een gegeven moment zit ik vast tussen de fiets en het kozijn. Misschien beter andersom. Eerst stuur en dan de rest. Samen krijgen we het voor elkaar, maar echt soepel gaat het niet. 

Zoals altijd bekijken we ‘s-avonds het schema met hoogteprofiel en afstanden. Het belooft een rustig en eenvoudig dagje te worden. Dus we vertrekken op ons gemak. Het is verdikkeme fris en zwaar bewolkt. We zijn dik aangekleed. Ik probeer vanuit het hotel of appartement zo snel mogelijk op de route te komen. Altijd wel een dingetje omdat we vooraf niet weten waar we zitten. Maar dat lukt meestal heel goed en zitten we snel weer op de route naar de volgende bestemming. Ook vandaag zitten we snel weer op de route. Het is een klein asfaltweggetje dat al snel overgaat in onverhard. Én het gaat steil omlaag. Na een paar bochten rechts en links eindigt de weg ineens voor spoorrails. Geen spoorwegovergang, geen weg aan de andere kant. De weg stopt gewoon. Wat nu? Op de kaart, op de gpx, op de navigatie is er echt gewoon een weg. Maar waar wij nu staan is geen weg te bekennen. Als ik op het spoor sta zie ik links en rechts nergens een mogelijkheid het spoor over te steken. Wel zie ik aan de andere kant van het spoor een smal padje dat naar een weg beneden loopt. Dus tassen eraf, fiets over de rails heen sjouwen, tassen er weer op en via het paadje  naar beneden struinen om weer op een weg te komen. Ook dan gaat het over hele kleine weggetjes verder. Als dit maar goed komt, want deze steile stukken terug omdat dit toch niet goed is, durf ik niet te opperen. Gelukkig komen we uiteindelijk op een doorgaande weg en heb ik snel de route hervonden. Omdat we de eerste kilometers veel en steil moeten afdalen fietsen we weer met de helmen op. Geeft toch wat meer veiligheid. Ook omdat we het eerste stuk, na het gepuzzel met de spoorlijn, op een wat drukkere weg fietsen. Na een paar kilometer slaan we af naar een rustige weg en gaan we weer omhoog.

Het landschap wordt zelfs een beetje sinister door de laaghangende bewolking en de kou. Ook dit is in zijn guurheid, beperkte zicht en stilte mooi om doorheen te fietsen. De natuur heeft vele mooie verschillende gezichten. Ook hiervan kunnen wij genieten, hoewel we wel telkens omhoog kijken of de lucht gaat openbreken of dat de regen gaat vallen. De wolken gaan wel heel snel voorbij tegen de blauwe lucht van de hemel.

We weten dat Grazalema het hoogst gelegen en meest bergachtige dorp van de regio is. Maar ook dat het bekend staat om de meeste regenval op het Iberisch schiereiland. De lucht ziet er wel heel dreigend uit.

We besluiten in een mooi stuk land onze koffie te drinken voordat het straks misschien wel niet meer kan. Uiteindelijk komen we gewoon droog aan in Grazalema. Maar niet nadat we weer een rotstuk hebben moeten klimmen. Als we het centrale plein op fietsen herkennen we allebei dit gezellige plein in deze stad. Grazalema is het mooiste witte dorp van de regio (vinden ze zelf). De route is favoriet bij motorrijders en fietsers. Ook komen er veel touringcars en wandelaars. Een klein gezellig druk dorp dus. Op het plein voor de kerk zitten vier oudere mannen domino te spelen en we maken even een praatje met de mannen die er omheen staan en heel geïnteresseerd staan te kijken. Er wordt hier elke dag domino gespeeld en blijkbaar zijn de vier mannen echte professionals. Tenminste?? Het domino wordt hier gespeeld met z’n vieren. De volgorde voor je beurt is tegen de klok in en je moet er heel serieus bij kijken. Zo lijkt het. Uiteraard houd je je steentjes in de vorm van een muurtje voor je, onzichtbaar voor je tegenstanders. Voordat je een steen neerlegt trek je een bedenkelijk grimas, je pakt een steentje en die leg je dan met een flinke zwaai met een klets op tafel. Je kijkt er dan bij alsof je de anderen hebt verrast met deze meesterlijke zet. Maar dat doen ze allemaal. 

We zijn te vroeg om naar ons hotel te gaan dus we eten eerst maar een broodje op het centrale plein. Warempel af en toe in de zon.

Na een broodje en een koffie fietsen we verder omhoog het dorp in naar ons hotel. Het is hetzelfde hotel waar we zes jaar geleden hebben gezeten. Uiteraard zeggen we dat bij binnenkomst 😉. We krijgen meteen een grotere kamer en of we wat willen drinken. De eigenaars vinden het heel leuk dat we hier zes jaar geleden ook waren en bedanken ons dat we weer terugkomen. We hebben een kamer naast het zwembad en de fietsen kunnen op ons eigen terras staan. 

We eten dit keer weer een late lunch, zoals het hoort in Spanje, in een leuk en goed restaurant. We hebben allebei een prima keus gemaakt dus er hoeft niet gedeeld te worden. We genieten van een kop koffie op het Plaza España, het centrale plein. Als de zon achter de wolken uitkomt is het hier heerlijk. Op dit kleine gemoedelijke terras zitten wandelaars, racefietsers, backpack fietsers, motorrijders en een paar Spanjaarden. We vinden het altijd leuk om uit te horen waar ze vandaan komen. We lopen erna nog even het dorp door om wat foto’s te maken en ook hoe we morgen het dorp uit moeten rijden. Oeffff dat ziet er wel heel steil uit….. dat belooft nog wat voor morgen.