Dag 22, aan de sherry

Het heeft vannacht geregend, en vanmorgen is het bewolkt, dus we hebben een goede keuze gemaakt om niet naar Cadiz te gaan maar sherry te gaan proeven. De voorspelling voor vanmiddag is ook een flinke bui met onweer. 

We doen lekker relaxed, zoals we dat thuis ook wel vaker doen op zondag.  We ontbijten op ons gemak en gaan rond elf uur richting Tio Pepe, de sherry bodega.

Onze rondleiding begint om half twaalf en er zitten al heel wat mensen in de ontvangstruimte. Een leuke gids, die zelfs een paar jaar in Nederland heeft gewoond, verdeelt de groep in tweeën. De helft gaat met hem mee en de andere helft met zijn collega. De rondleiding is in het Engels. Tijdens de rondleiding lopen we over het gehele terrein en krijgen we uitleg over hoe de sherry in de vaten wordt bewaard, maar ook hoe uiteindelijk de verschillende smaken worden gecreëerd. Er liggen duizenden houten vaten met witte wijn (sherry) gestapeld in de wijnhuizen. De oude wijnen liggen onderop en de jonge wijnen bovenop. Vanuit de vaten wordt een gedeelte van de oude wijn gebotteld waarna de vaten met oude wijn weer worden aangevuld met de jonge wijn. Door vergisting en het mengen van de jonge met oude wijnen ontstaat een versterkte wijn. Dan pas mag de wijn de naam sherry krijgen. Het alcoholpercentage ligt tussen de 15 en 22%. Het is een bijzonder proces dat oude wijnen telkens met jonge wijnen worden gemengd. Door de mate van vermenging en de duur van vergisting krijg je vele soorten wijnen van kurkdroog tot intens zoet. De oudste wijn heet solera en kan soms wel 100 jaar oud zijn. Ze zijn heel zuinig op de solera, want dat is de zogenaamde moederwijn en het vormt dus de basis van de andere wijnen. Overal waar we lopen ruikt het naar de wijn. Als je hier de hele dag zou moeten werken, zou je er bijna dronken van worden. Het bedrijf Tio Pepe (oom Pepe) bestaat al sinds 1835 en is nog steeds een familiebedrijf. De witte palominodruif komt hier uit de buurt waar het bedrijf een groot stuk grond heeft. De grond is hier bijzonder gunstig voor deze witte zoetige druif. Ook in andere delen van Spanje hebben ze nog wijngaarden. Het succesverhaal van deze onderneming begon 190 jaar geleden met een jonge ondernemer van 23 jaar die wel wat zag in wijn. Hij wist echter niet hoe je dat moest maken en vroeg zijn oom Pepe om advies. Als dank hiervoor noemde hij het bedrijf Tio (oom) Pepe. De wijnen (sherry’s eigenlijk) worden geëxporteerd naar 115 landen. 

Na de rondleiding krijgen we een proeverij. Ook nu hebben we gekozen voor een uitgebreid arrangement. We krijgen tapas en vier glazen sherry. Geen lullige proefglaasjes, nee vier glazen sherry, waarvan er twee gewoon 18% zijn. We moeten van links naar rechts gaan drinken. We kijken elkaar een beetje verbaasd aan. Dat we dit doen om half één, zonder iets bijzonders te hebben gegeten vanmorgen, is misschien wel niet zo slim. De hapjes en tapas gaan dat niet goed maken, denk ik nog. Het eerste glas is voorzichtig nippend snel leeg. Hmmm, lekker. Op de onderlegger zie ik nu dat ik mijn eerste sherry in combinatie met de kaas had moeten drinken. Bij de volgende drie houd ik me meer aan de richtlijn van Tio Pepe. De vis als derde en de worst bij de komende twee. Hoewel ik denk dat het bij de vierde niet meer zo veel uitmaakt. Na de derde sherry kijken we allebei al een beetje lodderig uit onze ogen, maar we genieten ervan. We nemen de tijd en kijken heerlijk om ons heen. We zien anderen echt de vier glazen naar binnen klokken en die staan dus binnen een kwartier weer buiten. Ze staan overigens wel heel voorzichtig op merken we.

Een tafeltje verder zit een Engels stel waar we allebei tijdens de rondleiding al een beetje kriebels van kregen. Zo’n man die dan quasi interessant, de wijnkenner probeert uit te hangen en uitvoerig vragen moet stellen over het fermentatie proces. Als onze wijsneus ook nog denigrerende opmerkingen mompelt als de gids vertelt hoe de Spaanse familie dit door de eeuwen heeft opgebouwd, zakt de kluns helemaal in achting bij ons. Helemaal als we zien dat dit echtpaar twee kleine slokjes neemt en de glazen meer dan de helft vol laat staan en met een vies gezicht de bodega verlaat. 

Wij nemen voor de proeverij ruim de tijd en proberen na een uurtje zonder gekke bewegingen op te staan. We lopen niet helemaal stabiel naar de uitgang en weten buiten even niet aan welke kant van het gebouw we staan. Omdat je maar twee kanten op kan, links of rechts merken we naar een kwartier lopen dat we verkeerd hebben gekozen en dat we nu driekwart van het gebouw rond hebben gelopen. We hebben wel gelachen, hoewel ik niet meer weet waarom. 

Omdat het inmiddels lunchtijd is lijkt het ons een goed iedere om uitgebreid te gaan lunchen. We kiezen weer voor een salmoreja (dikke koude tomatensoep) en paella. Ik neem er zonder bij na te denken een bier bij. Is niet zo’n heel slimme keus. Maar op een gegeven moment wordt alles leuk en geinig om ons heen. De ober van gisteren herkent ons en vraagt hoe het met ons gaat. Prima. Als we de rekening vragen, krijgen we weer een lekker aperitiefje van hem. Nu is het de donkerste sherry die we vanmorgen ook al hebben gehad. 18% maar wel heel lekker.

Fabienne vraagt zich, met de rit van 100km van morgen in gedachte, zo langzamerhand wel af hoe lang het duurt voor de alcohol is verdampt en of we daar morgen nog last van gaan krijgen. Wel nee joh, zeg ik giechelend. 

Morgen is dus laatste fietsdag en gaan we naar Sevilla. Het weer: zonnig, half bewolkt en een bui. We gaan het zien.