Hike over de Dragons back

Onze eerste dag begint zoals het hoort na een nacht vliegen. Een jetlag, slecht geslapen en hoofdpijn. Maar wij zijn op tijd aan het ontbijt. We moesten even zoeken naar het ontbijt maar na drie keer verkeerd lopen: gevonden. We moesten op de eerste verdieping uitstappen, een doodlopende gang in, winkelcentrum in en via de zij-ingang het hotel weer in. Het ontbijt is prima met veel te veel keus. Allerlei eilanden met verschillende gerechten. Het is goed dat we vroeg zijn want we moeten een flink bodempje leggen voor de dag. Onze lunch zal pas rond drie uur zijn. Als we binnenkomen wijst een dame Fred, Fabienne en mij een tafeltje. Een volgend Chinees knipmes komt meteen vragen: coffee? Tea? Oh yes please. Fred en ik struinen alle eilanden af en proberen alles. Bij de ei-Chinees vraag ik een omelet. Als hij vraagt wat ik erin wil wijs ik naar de bakjes met ingrediënten wat het allemaal is. De ei-Chinees legt mijn armgebaar uit als alles en begint driftig te scheppen is alle bakjes. Dat in mijn omelet de zalm samen met de spek en ham wordt samengevoegd is voor hem geen probleem. Ook hier is sprake van een geroutineerde ei-specialist want het is een lekkere omelet. Fred heeft een soortgelijk kunstwerkje. Bij het volgende eiland vragen we aan de daar op ons wachtende Chinees welke hapje vis, vlees of lam is. Hij tilt een voor een de deksels op en wijst naar de kleine ronde baksels en wijst meteen op de bordjes voor de gerechten. We gaan er maar gewoon voor en proberen alles.  Ik heb op een gegeven moment zoet en hartig door elkaar liggen op mijn bord. Het probleem met heel veel aanbod dat je niet meer weet wat te nemen. We eindigen allemaal met fruit en yogurt. Maar niet nadat ik eerst nog een boterham met Franse kaas heb geprobeerd. Achteraf vragen we ons af of we niet een stuk van het reclamebord hebben afgesneden, want brood is niet lekker hier hoor. Net karton. 

We verzamelen om 10:00 en als we willen vertrekken missen we Mayke, onze senior purser. We kijken nog een keer in ons heen. Nee hoor.  Als we haar appen waar ze is antwoord ze slaperig dat ze nog in bed ligt. Oef, maar in 15 minuten  staat ze beneden. We kunnen weg.

Met de metro en de bus gaan we richting ons startpunt voor de Dragons Back De naam doet een helse tocht vermoeden, maar het tegendeel is waar. Weliswaar veel treetjes maar het is, wat wij noemen “een Mickey Mouse” tochtje. De uitzichten zijn grandioos en we stoppen regelmatig voor een foto. We eindigen op een strand waar we kunnen zwemmen. Iedereen gaat het water in terwijl ik op onze spullen let. Iemand moet zich daar tenslotte voor opofferen. Ik doe het graag.

Al liggend in het zonnetje haal ik een beetje slaap in.

Bij een klein restaurantje aan het strand eten we onze lunch. We eten een eenvoudige Pad Thai waar bij we opmerken dat ene nog wat eenvoudiger is dan de ander. Warempel, Fabienne en ik hadden duidelijk de mindere versie vergeleken bij de Pad Thai die voor de anderen werd geserveerd. Maar het vulde en daar ging het om.

Iedereen duikt in het water en doet net alsof het niet koud is. Maar ik heb natuurlijk ook even gevoeld en ik heb de anderen echt overtuigd dat je je spullen niet zo maar onbeheerd op het strand kan laten liggen. 

Als om vijf uur de zon achter de Dragons Back verdwijnt wordt het fris en lopen we naar de bushalte om terug naar het centrum te rijden. Ons busje komt er binnen twee minuten al aan en we hebben dit keer een chauffeur die het niet zo nauw neemt met de snelheid. Dat hij zo af en toe een bocht een beetje krap neemt biedt telkens weer een serieuze tijdwinst op. Hij zit als ervaren coureur achter het stuur en wij moeten ons serieus vasthouden om niet het gangpad in te rollen. 

Nadals we na de metro weer in het centrum komen is het nog steeds ongekend druk. Niemand van ons heeft het ooit zo druk meegemaakt in een grote stad. Opvallend is wel dat de Chinezen zeer gedisciplineerd zijn. Extra opvallend is dat ze zelfs tot om de hoek geduldig voor de bus in de rij staan. Eigenlijk weten ze niet eens waar of voor wat ze in de rij staan. Als je in jouw rijtje de hoek om bent kan het gebeuren dat je in het rijtje voor de verkeerde bus stond te wachten. 

We hebben maar vijf kwartier om te douchen en ons om te kleden. om 19.00 uur moeten we alweer beneden zijn voor het avondprogramma. Tja Fred heeft een vol programma gemaakt,

We rijden met een bomvol dubbeldekkertrammetje naar het centrum. De drukke wijk van ons hotel is blijkbaar dus niet het centrum. 

We gaan voor het eten eerst een borrel drinken op het dakterras van Duddles. Dit is voor ons en de KLM crew de gelegenheid Jos haar cadeautjes voor haar afscheid te geven. 

Natuurlijk vertellen we er een leuk verhaal bij. Jos krijgt een op nieuwe fiets afgestemd fietspakje zodat  ze straks mooi gesoigneerd op haar nieuwe racefiets over de Veluwe kan rijden, een leuk fotoalbum van de laatste vakanties met ons en van de crew een zilveren armband met alle KLM huisjes daarop en een van de collega’s van Jos speecht op rijm. 

Het restaurant is 7 minuten lopen verder. Het is een gezellig restaurant waar de airco ons bier wel erg koud koelt. Als de blower op een ander tafeltje wordt gericht, wordt het bij ons draaglijker en trekken ze verderop een vest aan. Het eten is heerlijk en we delen met elkaar allerlei gerechten. 

Na het eten lopen we nog even door het centrum of we ergens een afzakkertje kunnen halen. The place to be is voor ons al snel The place to leave. Ruige Chinezen voor bars waar keiharde muziek wordt gedraaid, is geen aanlokkelijk idee. Zeker niet als we eerst een voucher moeten kopen om binnen te mogen.

Als de bar waar de KLM-ers voorheen hun laatste drankje van deacons altijd dronken ook niet meer bestaat, druipen we af naar het hotel waar Jos & Fred en Rob & Merel nog een drankje gaan halen op het dakterras. Het is ongelooflijk maar ze moeten om 24:00 uur wachten op een tafeltje. Het dakterras is vol!