Dag 7, De Via Verde naar Jáen en een leuke verassing

 We vertrekken ietsje later omdat we pas om 08:00 uur kunnen ontbijten. Tja, en acht uur is in Spanje betrekkelijk. We krijgen wel een heerlijk ontbijt met superverse broodjes, die dan toch nog even worden geroosterd, en dan belegd met van alles erop. Al met al hijsen we ons om half negen op het zadel om de eerste pedaalslagen te maken. 

We fietsen vandaag van Dona Mencía helemaal tot aan Jáen over een Via Verde. Een Via Verde  is een weg die is aangelegd over een niet meer gebruikte oude spoorlijn. Voordeel is dat deze weg alleen gebruikt wordt door fietsers en wandelaars. Ook is het fantastisch leuk omdat je onderweg nog restanten ziet van oude spoorwegstationnetjes. Een ander voordeel is dat de weg niet heel steil omhoog of omlaag gaat. Vinden we allebei na gisteren wel even lekker. Het is vandaag toch nog 79km met een hoogteverschil van 558mtr.

Ook vandaag is het heerlijk starten met een temperatuur van om en nabij de 15 graden. Dus starten we met fleece en/of windjack. Ik neem meteen bij de allereerste splitsing van twee weggetjes de verkeerde weg. Ik kom er na een kilometer achter als ik beneden ons, op een mooi fietspad, een wielrenner zie fietsen. Huh, dat lijkt meer op de Via Verde dan de asfaltweg waar we nu op rijden. Gelukkig kunnen we een kilometer verder via een ‘geitenpaadje’ alsnog op de Via Verde komen. De omgeving en vergezichten in de ochtend zijn adembenemend met de douw die nog in de dalen hangt en de zon die zijn best doet boven de bergen uit te komen. Het heeft de afgelopen nacht weer geregend waardoor de temperatuur ‘s morgens behoorlijk afkoelt. Het is wel heel bijzonder hoe snel het, bijna per tien minuten, steeds een graad warmer wordt. 

De olijvenboomgaarden zijn hier echt heel groot. Jaén is de belangrijkste stad als het gaat om de olijvenproductie. Waar we fietsen zien we alleen maar olijfbomen. Het zijn er vijftien miljoen. 

De stad  ligt in een uitgestrekt landschap overladen met olijfbomen. Spanje is 's werelds grootste producent van olijfolie en produceert bijna de helft van de wereldwijde olijfolie.

De lokale bevolking is er trots op en noemt dit niet voor niets het vloeibare goud. 

De olijvenoogst in Spanje vindt plaats in de herfst, vanaf eind oktober tot eind november, met het oogsten van de olijven die rijp genoeg zijn voor olieproductie, wat een cruciaal deel is van het Spaanse agrarische seizoen. De oogst kan handmatig gebeuren, met schudden van de boom of ritsen van de takken en het opvangen van olijven op netten, of machinaal met speciale oogstmachines. De olijven worden na het plukken verwerkt tot eetbare olijven of geperst om de wereldberoemde Spaanse olijfolie te produceren.

Onderweg op de Via Verde de Aceite (olijfolie) staan overal picknicktafels om te pauzeren. Onderweg zien we een ouder stel op de fiets . De fietsen zijn net van de auto gehaald om een stukje te fietsen. De vrouw rijdt op een elektrische opvouwfiets. Niets mis mee, maar haar uitrusting ziet wat mallotig uit. In Spanje is het verplicht een helm te dragen. Dat heeft de dame van de Spaanse Barry Madlener goed begrepen. Ze draagt een zomerhoedje en heeft bovenop een fietshelm staan. Of dat nou helpt als ze van de fiets afkukelt?

We bereiken om 15:30 de buitengrenzen van Jáen, en zijn toch wel wat vermoeid. Het ging dan vandaag wel niet zo op en neer, maar op een Via Verde fietsen is ook vermoeiend door het niet altijd heel goede wegdek en de vele bruggetjes.Zodra we in de buurt komen van de plaats waar we slapen zet ik het appartement of hotel even in de navigatie app. Het is nog 5,9km, maar het is me een steil stuk omhoog zeg. Tjemig, we moeten alle zeilen bijzetten om boven in Jáen te komen. Wat een lullige klim zo aan het eind van een relatief rustige dag. Maar, we zeuren niet want we komen in een prachtig appartement. We hebben weliswaar nog nooit zo duur geslapen maar dit was eigenlijk het enige dat nog beschikbaar was. 

Om 18:00 uur wandelen we naar het centrum en daar wacht ons een geweldige verassing. Het is in Jáen vandaag het feest van de patron van de stad, San Lucas. Dat is elk jaar op 11 oktober en dat feest duurt tot 20 oktober. Niet zo gek dat alles hier vol zit. Het plein voor de grote kathedraal staat bomvol mensen en veel mensen zijn verkleed. Ze lopen in middeleeuwse kleding en de jonge vrouwen hebben zich prachtig aangekleed in de bekend Flamenco jurken. Het is leuk om te aanschouwen. We vragen aan twee verklede mannen, wat er nu precies te doen is. Ze vertellen dat er om half 8 een optocht plaatsvindt, dus daar gaan we wel op wachten. Voor half negen kun je hier toch niet eten. Precies om half 8 begint het met twee speeches. We denken van de burgemeester en van iemand die (denken we) is verkozen, zoals bij ons Prins Carnaval. Hij neemt het er van en houdt een ontzettend lange speech. Daarna begint de optocht en dat is leuk om te zien. Verschillende muziekkorpsen, dansers en Middeleeuws geklede mensen trekken voorbij. Aan het eind komen ook nog grote opgeblazen Chinese draken voorbij. Ons ontgaat het wat dat met Jáen en de traditionele feestdag te maken heeft.

Dus we houden het bij de Chinese draken voor gezien en gaan op zoek naar een restaurantje. Dat valt nog niet mee en vragen het aan een echtpaar. Zij brengen ons naar een straatje (dat we zelf nooit hadden gevonden). Het eerste restaurantje nemen we en dat is maar goed ook wat na 10 minuten stroomt het vol. 

Maar nu eerst heerlijk slapen na een lange dag in ons peperdure appartement. Morgen naar Jodar.