Dag 3, warme dag naar Palma del Rio

Na een wat rumoerige nacht moeten we vandaag meteen aan de bak.  We gaan naar Palma del Rio. En dat is geen lullige etappe voor de eerste dag. Ruim 100 km. 

Maar de afgelopen nacht was wat rumoerig. Fabienne werd rond een uur of drie wakker van een vrouw die hevig huilde. Met van die lange uithalen die uit haar tenen leken te komen. Na een kwartiertje huilen, wat toch de nodige energie kost, werd iedereen op gang ‘001’ getrakteerd op een pittige ruzie tussen een man en een vrouw. Vind ik een rare volgorde trouwens. In de soaps die ik zie heb je eerst de ruzie en dan het huilen, maar ja. Fabienne kon niet traceren of dit uit dezelfde kamer kwam. Ik heb dit gedeelte gemist overigens. Ik sliep lekker door. Even later hoorde Fabienne een van de buren kotsend op het toilet staan. Het toilet is een aanname. Vervolgens is het nog niet gedaan met deze soap op onze hotelgang. Maar nu ben ik ook wakker. Eerst horen we een deur met een harde knal dichtslaan. Iemand verlaat dus zijn hotelkamer. Even daarna horen we op de gang een man zachtjes op een deur kloppen en een naam fluisteren. Het geklop wordt iets driftiger als er geen reactie komt. Het ritmisch geklop wordt zelfs wat paniekeriger na een kwartiertje drummen op de deur. Tja je zal maar op de gang zijn gezet in een te vaak gewassen geel geworden lobbige onderbroek. Zo kan je ook niet even naar de receptie. Want wat zeg je dan? Al luisterend vragen wij ons in ons bed af hoe onze Spaanse Don Juan nou op de gang is gekomen. Een nachtelijke escapade bij de buurvrouw en je pasje vergeten, of even een blikje uit de automaat gehaald en de deur viel dicht of kan je  gewoon zeggen dat je er bent uitgezet. Het maakt eigenlijk niet uit. Je staat daar gewoon voor lul. Ten einde raad klopt onze onderbroek op alle deuren in de gang, ook bij ons. Net als we toch maar even wilden gaan kijken, hoorden we een andere Spanjaard hulp bieden. Deze redder in nood belde voor hem de receptie. Tja je telefoon heb je zelf natuurlijk ook niet altijd in je onderbroek zitten. We horen de hotelbeveiliger de deur openen en een paar keer aan de vrouw vragen of ze echt wel OK is. De vraag blijft natuurlijk hangen of ze zelf in een coma lag of dat ze dit allemaal expres deed.

Maar ja, wij dus ook niet meer geslapen en dus met dikke ogen vroeg aan het ontbijt. 

We vertrekken vandaag om 07:45. Het is dan nog net donker maar zeker niet koud. Om Sevilla heelhuids uit te komen vraagt wel behoorlijk wat manoeuvreertalent. De stepjes scheuren ook nu links en rechts voorbij maar erger, ze hebben geen van allen licht op dat ding. Dus oppassen. Na een kleine drie kwartier komen we ons eerste obstakel tegen. Een brug over het water wordt vernieuwd. Er is een omleiding, alleen even niet voor fietsers. Een wielrenner die een stuk verder op zijn maatjes staat te wachten helpt ons. Hij wijst ons een sluiproute hoe we aan de overkant kunnen komen. Gelukkig opgelost, maar wel weer een paar kilometer meer vandaag. 

Eenmaal uit Sevilla wordt de omgeving mooi, rustig, droog, weids, heuvelachtig en aan het eind een tikkeltje desolaat. We rijden tussen de sinaasappelbomen, olijfbomen en bomen met kaki’s. Veel indruk maken ook de katoenplantages. Het is de tijd voor de oogst dus de katoenvlokken vliegen je om de oren. Is wel een heel bijzonder gezicht.

Het valt trouwens vandaag niet mee. Het is al om 11 uur 35 graden en we hebben ook nog eens oostenwind, dus hele dag wind tegen. Maar we klagen niet hoor!

We fietsen voortdurend tussen de boomgaarden met sinaasappels en citroenen, maar ook kaki’s en grapefruit. En hoewel je weet dat die dingen vanaf de boom niet te eten zijn moet ik natuurlijk even kijken of het echt zo is. Het is zo, niet te eten 😖. 

Er is maar één hotel in Palma del Rio, en dat is best een aardig en goed hotel. We snakken naar een Radler en Fabienne vraagt ook nog wat ijsblokjes om even lekker te koelen. We zijn eigenlijk wel een beetje gekookt. We hebben er 115km opzitten en dat kan ik in deze warmte geen ‘Mickey Mouse’ ritje noemen. We hebben onderweg twee keer gewoon even extra gestopt om lekker op een terras een ijskoude cola achterover te klokken. Dat is natuurlijk ook een genot hier in Spanje dat je overal onderweg op een terrasje wat kan drinken en uitermate vriendelijk worden verwelkomd. We krijgen bij de laatste cola-stop zelfs een lekkere tapas erbij. Hoe leuk kan je het hebben?

We kunnen naast het hotel vanavond eten, maar uiteraard pas na 20.30 uur zoals gebruikelijk is in Spanje. We hebben twee grote kamers en gelukkig geen buren.