Dag 5, wat een dag

Het wordt iedere dag heter en heter dus willen we weer vroeg op pad. Als we het onze receptionist uitleggen heeft hij daar alle begrip voor en is heel bereidwillig. Zelfs een beetje onderdanig. De mensen die vaker in Azië komen, weten dan precies wat ik bedoel. Hij snapt dat we niet in de warmte willen fietsen. Hij vindt het sowieso al heel knap dat we hier fietsen. Hij somt op wat we allemaal kunnen eten morgenochtend. We vinden het prima, maar vragen voor de zekerheid of half zeven geen probleem is. No no geen probleem. Goede gast.

Ook het avondeten was prima.  Een biertje is nog steeds wel een probleempje. Dan maar weer cola. Ik heb ook weer geen zin om stad en land af te lopen voor een biertje. Zo erg is het nu ook weer niet.

Vanmorgen dus om zes uur op en vijf voor half zeven naar het ontbijt. Een goede afspraak maken in India blijkt net zo moeilijk te zijn als een biertje krijgen. We zien een bediende op de bank slapen. Ook dat is normaal in Azië. Hij schrikt wakker en kijkt ergerlijk op de klok. Breakfast eight o’clock mam. No no breakfast now please. Hij ziet nu een briefje voor hem liggen met ontbijt 06:30. Oh sorry sorry. Binnen tien minuten staat het ontbijt op tafel. Het is prima, sap van watermeloen, een grote bak met vers fruit en brood met omelet warme melk met cornflakes, die we netjes hebben laten staan. We houden het bij black tea.

We moeten vandaag de laatste 10km van gisteren weer terug fietsen. Het gaat gelukkig veel omlaag. De temperatuur is heerlijk zo vroeg in de ochtend.

Onze route is een prachtige route door veel palmolieplantages en rubberplantages. Het is heel groen en zo vroeg is het heerlijk fietsen. We gaan niet veel mensen en winkeltjes tegen dus hebben we onze eet-voorraad op peil. We hebben altijd meer dan voldoende water bij ons omdat je echt niet zonder drinken wilt komen te zitten.

Ook de voorraad snacks en zoete gebakjes is ruim voldoende. Het is wel iedere keer weer een verrassing wat er in zit. De snack van gister die er uit zag als een frikandel, hoewel ik daar eerst een andere associatie bij had, was heerlijk. Maar vraag me niet wat er in zat. Het was in ieder geval vegetarisch. 

Onze route over hele smalle en rustige wegen heeft ook een nadeel. Het asfalt is héél héél slecht. Hoewel ik toch probeer in de afdalingen het tempo een beetje hoog te houden moet ik dat toch zo af en toe bekopen met een flinke opdonder als ik een put net niet meer kan ontwijken. Het is dan een gehotseknots van jewelste. Maar we zijn nu dus superblij dat we de 28 inch wielen hebben laten monteren met 55 brede banden. 

Een heel fijn voordeel om door het bos te rijden is dan ook weer dat we veel in de schaduw rijden. We zien een bord dat we moeten oppassen voor olifanten. Fabienne ziet meteen ook overal olifantenpoep liggen.

Even verder verrast het ons niet dat we langs een latex fabriekje rijden. Hier wordt het rubber dus massaal verwerkt. De arbeiders staan net even buiten voor een korte pauze. Ze zien er allemaal afgemat en bezweet uit. Het werken in de hitte hier is zeker niet prettig. 

Even later zien we weer een bizar voorbeeld van de werkomstandigheden hier. Vrouwen laten zich via een touw afzakken tot in het water om de zijkanten van het riviertje schoon te maken van groen en gewassen. Als we even stoppen vragen ze zelfs of we wat willen drinken, maar dat slaan we vriendelijk af. Het is fascinerend om te zien hoe de vrouwen samenwerken.

Een stukje verder raken we in gesprek met een vrouw die de kleren staat te wassen in de niet zo heel schone rivier. Met handen en voeten komen we tot een leuk gesprek.

Rond twaalf uur stijgt de temperatuur weer naar het niveau van de Indian summer. Man man man, wat is het heet. We zoeken telkens verkoeling in de schaduw van de winkeltjes om cola te kopen. IJskoude cola.

We fietsen uiteindelijk 72km met weer 800 hoogtemeters. Het schoot ook weer niet op vandaag, terwijl we toch niet lang pauzeren. Dat komt door die kleine weggetjes en dat slechte asfalt. De bekende laatste loodjes gaan ons vandaag parten spelen. Ik zit bijna ondersteboven op mijn fiets van vermoeidheid, zoals de oud wielrenners dat zo mooi kunnen vertellen. Het is een zware dag. Vooral de korte klimmetjes van toch minimaal 10%. 

We zijn uiteindelijk in de buurt van ons resort. Met de nadruk op ‘in de buurt’. We moeten hier ergens linksaf. Het was ook nogal een gedoe om hier iets te reserveren. Er is niet zoveel en er zijn ook twee ‘resorts’ waar je in een ‘luxe’ tent slaapt. Daar hadden we niet zoveel zin in. Fabienne heeft een mooi resort met huisjes uitgezocht voor een prijsje van 100 euro. Dat is voor Indiase begrippen wel erg veel. We zoeken de weg af naar een bordje van het luxe Ayurveda resort. We hebben geen bordje gezien. Een stukje terug dan. Nee ook niet. Dan toch hier maar naar links. Volgens Google map moet het hier zijn. We duiken een heel steil weggetje in naar beneden. Holy shit dit is écht steil denk ik nog. Dit moeten we morgen maar weer omhoog zien te komen. Nou nee, nú al weer terug naar boven, hier is het dus niet. Maar waar is het dan? Het moet een prachtig resort zijn met individuele huisjes aan het meer. Fabienne krijgt haar fiets op eigen kracht niet naar boven geduwd. Een werkman helpt haar. Ik fiets eerst naar boven en haal dan haar fiets op. Het blijkt een klein paadje terug te zijn. En verhip er staat een heel klein verweerd bordje waar niet meer op te lezen is dan een paar letters van de naam van het resort.

We worden nu in ontvangen door een alleraardigste eigenaar in een lange rok. Er worden hier veel yoga retreats gehouden en hij is een nogal relaxt yoga type. We vragen wat kouds te drinken en we krijgen een heerlijke ananassap met wat bananen erbij. We worden naar ons huisje gebracht. Zeker een nette kamer, maar toch niet iets wat je verwacht voor 100 euro. Wel prachtig gelegen aan het meer, waar ons terras met heerlijke relax stoelen op uitkijkt. 

De yogaman laat ons de kamer zien, en Hans wijst dan op een parade kleine mieren bij de deur van de badkamer. “Don’t worry, they are not doing anything”. Ja dat kan wel zijn, maar we willen toch liever een andere kamer. Geen probleem, we verhuizen naar het huisje ernaast.

Vanavond eten we bij de yogaman want er is verder niets in de buurt. Zal een rustig etentje worden. 

Morgen naar Muthuvankudy. Een tripje van 62km met 1500 hoogtemeters.