Dag 3 naar de witte stad Arequipa

Na een veel betere nacht staat onze chauffeur om 07:00 sharp voor de deur. Hij brengt ons naar het vliegveld. Hij weet een kortere weg, zo legt hij ons uit als we door de sloppenwijken van Lima rijden. Oef, hier wil je ‘s-avonds niet alleen lopen. Ook hier huizen van golfplaat en restjes oude planken. Als je het hier beter hebt, heb je ook nog een soort van deur. De wegen zijn zo slecht dat je denkt dat ze de stenen uit de straat voor een muurtje in het huis hebben gebruikt.

Het is zondag dus het verkeer is rustig en we komen ruim op tijd aan. Het vliegveld is modern en schoon. We printen bij een automaat ons bagagelabel en instapkaart. Super handig. We worden naar de volgende hal verwezen waar we onze bagage moeten afgeven. Hier zijn de innovators van de afdeling vernieuwingen gestopt met brainstormen en out of the box denken. Toen was het pauze of zo. We sluiten achter aan in een rij met heel veel incheckdesks waarachter niemand zit. Voor alle desks hangt een scanner. Een medewerkster van Latam (de vliegmaatschappij), loopt heen en weer tussen de desks om het label met de scanner te controleren, de bagage te scannen, te wegen en gewoon ouderwets op de band te zetten. De bagage glijdt vervolgens achter het beruchte rubberenbandjesgordijn en verdwijnt in het ongewisse. We worden weer naar de volgende hal verwezen. De hal met de douane. Het is hier ontzettend druk. Maar dan het goede nieuws van vandaag. Voor gehandicapten, kinderwagens en 65+ een apart rijtje. We sluiten aan bij een paar mensen en zijn bijna meteen aan de beurt. We hoeven onze elektronica, water, toilettas niet uit de rugzak te halen. Ze hebben hier een supersonische scanner. Wel even bergschoenen uit natuurlijk. We wachten aan de andere kant van de scanner op onze rugzakken, maar shit, ze worden er allebei uitgehaald en de security man neemt de hele bak met onze spullen mee naar een andere modernere scanner. Ik zie een smoezelig rolletje aluminiumfolie uit mijn rugzak rollen. Oh shit, ja daar zou ik ook op aanslaan als ik carrière zou willen maken bij de security. Dat is nog een oude pannenkoek van thuis. Ze zullen hier in dit narcoticaland toch niet denken dat ze eindelijk de Pablo Escobar te pakken hebben. 

Onze beide rugzakken gaan tergend langzaam door de supersonische scan. En dan ineens twee zuchten van verlichting. Ze komen er weer uit en ze gaan rechtdoor naar het juiste rijtje.

We zitten snel in de vertrekhal en hebben een plekje gevonden om koffie te drinken. Twee Amerikaanse dames die op basis van hun paspoort niet in ons rijtje mochten aansluiten maar het op hun uiterlijk zeker hadden kunnen proberen, staan voor onze neus overdreven te bewegen. Buigen, huppen, armen zwaaien alsof je een draaimolen probeert na te doen, stretchen, rekken, enz. Ik zie dat ook de Peruanen naast ons verbaasd kijken en met hun ogen rollen. “Wat gebeurt hier?” zie je ze denken. 

Het is een korte vlucht van ruim een uur. We hadden gehoopt onderweg nog iets van de Nazcalijnen te kunnen zien. Fabienne zit wel aan de goede kant en aan het raam maar het is helaas een beetje heiig. Om 12:00 landen we op Arequipa. Even de bagage ophalen is altijd toch een dingetje. We worden niet zo heel snel nerveus maar als we nog maar één duffel hebben en er nog maar een stuk of 8 mensen staan omdat de rest al weg is krijgen we het toch wel een beetje benauwd. Mijn duffel rolt werkelijk als een na laatste bagage het bandje op. Pffff gelukkig!

Ook hier zoeken we naar het bordje met onze naam en even later zitten we comfortabel in een grote luxe auto van die ons naar ons hotel rijdt. Onderweg worden we overspoeld met informatie over wat we allemaal moeten zien en wat we vooral niet moeten doen. 

Ons hotel is knus en gezellig. Voor onze deur heet Lolo ons welkom. Een reuze schildpad van 40 jaar oud, een mannetje.

Als we alles in de kamer hebben gezet gaan we meteen op pad. We eten eerst wat bij een van de restaurants die ons was aangeraden. Lekkere lunch.

Na de lunch bezoeken we het bekende Santa Catalina klooster. Het zit om de hoek van ons hotel. We worden binnen meteen aangesproken door een dame die wel onze gids wil zijn. Oké, doen we. Voor 10 sol pp (2,50) willen we wel uitleg krijgen. 

Het Monasteria de Santa Cáralinaklooster is niet zomaar een klooster. Het wordt ook wel een stad in een stad genoemd. Het stadje werd gebouwd in 1580 en nog eens vergroot in de zeventiende eeuw. Het bestaat vooral uit vulkanisch steen. Het werd het grootste klooster van de eeuw. Hier woonden dochters van rijke en vooraanstaande families, waarvoor het een eer was als de tweede geboren dochter het klooster in ging.  Om toegelaten te worden moesten de meisjes een bruidsschat betalen. Voor die tijd leefden de vrouwen een luxe leven. Ze hadden een eigen kamer of soms met twee en ze hadden allemaal een bediende. Hoe rijker de familie, hoe groter de kamer. In de eigen kamer was ook een kookgelegenheid en de bediende (zij was altijd een inheemse vrouw) kookte voor de nonnen. Hier woonden ooit meer dan 100 nonnen met 300 bedienden. Het klooster heeft allerlei kruip door sluip door steegjes. De muren zijn terracotta en blauw. In sommige kamers staan ook muziekinstrumenten. Op een gegeven moment hoorde Paus Pius IX de verhalen over het luxe leven van de nonnen en stuurde een afgezant om een kijkje te nemen. Toen was het afgelopen met het luxe leven van de nonnen. De bedienden kregen de keuze om als non in het klooster te blijven en er kwamen nieuwe regels voor een veel soberder leven met gezamenlijke eet- en slaapzalen. De rondleiding was de moeite waard en het is altijd leuk om de historische verhalen te horen. Voordat we naar ons hotel gaat, nemen we nog maar een keer een Pisco Sour die prachtig wordt geserveerd net als een capuchino. Deze is wel wat sterker, maar weer erg lekker, hik.